ညဉ့်အချိန်ရောက်၍ ဆရာဝန်များမှာ တစ်နေ့တာလုပ်ငန်းဆောင်တာများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဝေယွီ သည် အဓိကကျသော လူကြီးပိုင်းအချို့ကို ခေါ်ယူ၍ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့ထဲတွင် တန်လင်၊ ဆရာဝန်ကြီးရှီ၊ ယွီပူဖန်နှင့် လက်ရှိတွင် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေရရှာသော ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးတို့ ပါဝင်ကြသည်။
ဤအစည်းအဝေးကို ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၏ နေအိမ်တွင် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ နာမကျန်းဖြစ်နေသော လူနာတစ်ယောက်ကို စီမံခန့်ခွဲရေးကိစ္စများအတွက် အိပ်ရာမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လာရခြင်းမှာ လူမဆန်ရာရောက်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးမှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကျန်သူများမှာ သူ၏ပတ်လည်တွင် ထိုင်ခုံများဖြင့် ဝန်းရံထိုင်နေကြရာ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်၍ လေးလံသောလေထုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။
ဝေယွီ သည် တရားသူကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသုံးဦးထံသို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီညတော့ ခင်ဗျားတို့ကို ရိုးရှင်းတဲ့ အနှစ်ချုပ်တစ်ခု ပြောပြဖို့ ခေါ်လိုက်တာပါ။ ဒီအစီအစဉ်ကို 'ကြက်ခြေနီ စေတနာ့ဝန်ထမ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့' လို့ ခေါ်ဆိုပါမယ်။"
ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော လူလေးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ မျက်လုံးကို အနိုင်နိုင်ဖွင့်ထားရင်း နဝမမင်းသား ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ အားအင်မရှိသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းသား... ဘယ်လို မဟာမိတ်အဖွဲ့လို့ ပြောလိုက်တာပါလဲဗျာ။"
တရားသူကြီးမှာ သူ၏ ခံနိုင်ရည်အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ ပိုမိုလဲကျသွားပါက သို့မဟုတ် ကွယ်လွန်သွားပါက မင်းသား၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များသာ နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။
"အာ... ဒါတွေကတော့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေပါ။ တရားသူကြီးခင်ဗျား၊ အနားယူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ အခုချိန်မှာ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုသေးပါဘူး" ဟု ဝေယွီ က ပြောဆိုရင်း တရားသူကြီး၏ ခေါင်းအုံးစောင်ကို သေချာအောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
"အော်... ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် အနားယူပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းသား၊ စောင်က စောင်းနေတယ်ဗျ" ဟု တရားသူကြီးက ရေရွတ်ရင်း စောင်ကို ပြန်ပြင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မိမိအမှားကို သိလိုက်ရသဖြင့် လိုလိုလားလားပင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် နည်းနည်း ဆွဲမိသွားပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ဗျာ။"
တရားသူကြီးမှာ အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မဖြစ်ရပါဘူး မင်းသားရယ်။ မင်းသားက သိပ်ကို သဘောကောင်းတာပါပဲ။"
အနီးတွင် ထိုင်နေကြသော လူသုံးယောက်မှာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြသည်။
တရားသူကြီးကို စိတ်ချသွားအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အခြားသူများဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာဝန်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံးတွေပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို ကျွန်တော် အလွန်ယုံကြည်ပြီး လေးစားပါတယ်။ ဒီကာလအတွင်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် အမြင့်ဆုံးသော ကျေးဇူးတင်စကားကို ဆိုချင်ပါတယ်။ ရိုးရိုးပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်!"
ဝေယွီ သည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် မည်သို့မျှ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။
"ဒီလက်ခုပ်သံကို ကြားလိုက်ကြတယ်မဟုတ်လား—ကျယ်လောင်တယ် မဟုတ်လား? ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့ စကားအားလုံးက ဒီထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မပြောပြတဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားလည်တယ်မလား?" ဝေယွီ ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော အကြည့်များမှာ တန်လင်ထံသို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားသည်။
ရှိနေသူများထဲတွင် ဆရာဝန်ယွီမှာ သာမန်အတိုင်းရှိနေပြီး ဆရာဝန်ရှီမှာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေကာ လော့ဒ်တန်တစ်ယောက်သာလျှင် ဤအခန်းကဏ္ဍအတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တန်လင်သည် နဝမမင်းသား ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စေခဲ့ပေ။ ထိုစူးရှသော အကြည့်ကို ရလိုက်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားဆိုရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့! မင်းသား ပြောတာ အမှန်ဆုံးပါပဲ!"
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း တန်လင်သည် မင်းသားကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ရက်ပေ။ သူသည် ဖြောင့်မတ်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသား ထပ်ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းသားရဲ့ ကရုဏာတရားနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တန်ဖိုးထားတဲ့အကြောင်းကို ကျွန်တော် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားပြီးသားပါ။ မင်းသား ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ပြောလိုက်ရုံပါပဲ။ ကျွန်တော် မီးထဲဝင်ရဝင်ရ၊ ရေထဲဆင်းရဆင်းရ၊ နေ့ညမရွေး အန္တရာယ်ရှိပါစေ၊ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်!"
ဝေယွီ မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျလာသည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ တန်လင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လော့ဒ်တန်၊ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့်ကို အနားလည်ဆုံးက ခင်ဗျားပဲ။ ခင်ဗျားလို စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိတဲ့ ဆရာဝန်မှသာ ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တာပါ။"
"မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ" ဟု တန်လင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ မင်းသားက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပါပဲ။"
ဝေယွီ မှာ ဤသစ္စာရှိမှုကို မြင်ရသဖြင့် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သားတို့၏ ဤစစ်မှန်သော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို ယွီပူဖန်က စောင်းငဲ့ကြည့်နေပြီး ဆရာဝန်ရှီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မူးလဲသွားချင်နေတော့သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ တွေးလိုက်မိသည်၊ *တန်လင်၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချွဲအပုလွေ ကောင်းရတာလဲ။ ဒီလောက်တောင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ကြားက နဝမမင်းသား ဆီမှာ သစ္စာခံနေတဲ့ မင်းလိုလူမျိုးကြောင့် ငါတို့မှာ အသက်ရှူဖို့တောင် နေရာမရှိတော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ပင်ပန်းပြီး သေသွားရုံပဲ ရှိတော့မယ်။*
"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ လော့ဒ်တန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ရင်းကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြောကာ တန်လင်၏လက်ကို ပုတ်ပေးပြီးနောက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပင်ပန်းနေကြမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အဓိကအချက်ကိုပဲ တန်းပြောလိုက်ပါတော့မယ်။"
တန်လင်သည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးပင်လျှင် နားထောင်ရန်အတွက် မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်လိုက်ရသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်ကတည်းက ခင်ဗျားတို့ဟာ မြို့ပြင်မှာ လူနာတွေကို ကုသပေးနေကြတာပါ" ဟု ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တရားသူကြီးခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားလည်း နှစ်ရက်လောက် ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။"
အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော တရားသူကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးမှာ မေတ္တာတရားရှိမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ လော့ဒ်တန်၊ မြို့ပြင်မှာ ကြာရှည်စွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့အတွက် တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို သတိထားမိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
တန်လင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများ တိုးပွားလာပုံနှင့် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပုံများကို ပြန်တွေးမိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ လူတွေက တန်းစီတာ ပိုများလာတယ်။ တရားသူကြီး ကူညီပေးတဲ့တိုင်အောင် နေ့တိုင်း ကုသပေးလို့ မကုန်နိုင်အောင်ပါပဲ။"
"ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ ရောက်လာကတည်းက တခြားဒေသတွေက လူတွေပါ အကူအညီရဖို့ ဒီကို စီးဆင်းလာနေကြတယ်လို့ ကြားသိရတယ်" ဟု ဝေယွီ က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "ချန်နယ်နယ်မြေမှာ လူနာတွေ အများကြီးရှိနေပြီး နန်းတော်ကလည်း လက်ရှိအချိန်မှာ ဆရာဝန်တွေ ထပ်မပို့ပေးနိုင်ဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ ခင်ဗျားတို့ပဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် တတိယမင်းသားနဲ့ ပြောပြီးပါပြီ။ သူက ဟူကျိုး ရဲ့ တခြားနေရာတွေက ဆရာဝန်တွေကို ခေါ်ယူပြီး ဝေမျှကုသပေးဖို့ အမိန့်ထုတ်ပေးပါလိမ့်မယ်။"
ယွီပူဖန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသား သိထားသင့်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်။"
"ပြောပါ" ဟု ဝေယွီ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခရီးသွားရင်း ဆရာဝန်အများစုနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက ဟူကျိုး ကို ရောက်တဲ့အခါ တခြားနေရာတွေထက် ဆရာဝန်အရေအတွက်က သိသိသာသာ နည်းပါးနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဟူကျိုး ဟာ ချမ်းသာတဲ့ ဒေသအဖြစ် လူသိများပေမဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေမှာ ဆရာဝန် လုံးဝမရှိတာမျိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်။"
ဝေယွီ သည် ထိုအချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်ရှီက စကားဝင်ပြောသည်။ "အကြောင်းရင်းကို ကျွန်မ သိပါတယ်။"
အားလုံးသည် သူမထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဆရာဝန်ရှီသည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ "ဟူကျိုး မှာ ဆရာဝန်တွေ ဒီလောက်နည်းနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတော်ဆုံး ဆရာဝန်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ထဲမှာ အတင်းအကျပ် ထိန်းသိမ်းထားလို့ပါပဲ။"
အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။