"ဒီမှာ၊ 'ဝမ်ကျို' အတွက် အကြွေး!"
အလေးအနက် ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုပြီးခါစမှာပဲ ဝေယွီ က ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကြီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ကို အသံမြည်အောင် ပစ်ချလိုက်သည်။
ထိုစားပွဲသည် ယခင်က ဝေယွီ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တတိယမင်းသား၏ ရုံးခန်းစားပွဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တတိယမင်းသားက စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူက ငွေစက္ကူအထပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပျက်နေသော ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဘာစကားမှမဆိုဘဲ ငွေများကို အေးဆေးစွာပင် သိမ်းယူလိုက်သည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
*သောက်ကျိုးနည်း။*
တတိယအစ်ကိုတော်က ရှင်းပြစရာ စကားတစ်ခွန်းတောင် မရှိဘူးလား။ ငွေတွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ယူသွားတာ—သူ့ရဲ့ ငွေတစ်သိန်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝေယွီ အကြောင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူးလား။
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဝေယွီ က ဒီငွေတစ်သိန်းကို စုစည်းဖို့ ယီရှစ်ဆန်း ဆီမှာတောင် အကူအညီတောင်းခဲ့ရသေးသည်။ သူဘယ်လိုစုဆောင်းခဲ့ရသလဲဆိုတာကတော့ နောက်မှပြောရမယ့်ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပေမဲ့ သိတဲ့သူတွေကတော့ သူ့အခက်အခဲကို နားလည်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဒီငွေပမာဏကို တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်ရပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေမရှိသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ်ငွေလိုလျှင် မြို့တော်သို့ လူလွှတ်၍ ပြန်ယူရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က သွားများကို ကြိတ်ထားရင်း အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကိုတော်၊ ညီတော်ကို ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းတောင် မရှိဘူးလား။ ဘာမှမပြောတော့ဘူးလား။"
သူ့လေသံက ပို၍ ပြတ်သားလာသော်လည်း တတိယမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ကိစ္စကရော ဘယ်လိုလဲ။"
ဝေယွီ စကားအသွားအလာ ရပ်တန့်သွားသည်။
"မင်းက နန်းတော်ရဲ့နာမည်နဲ့၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အလံအောက်မှာ၊ ငါ့ကို တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ကို မြှင့်တင်ခဲ့တယ်။"
တတိယမင်းသားက လက်ထဲက စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်အိုင်ဒီယာက မင်းဆီကလာတာလေ။ ဒီအိုင်ဒီယာကို တင်ပြတဲ့ ကိုးယောက်မြောက် ပညာရှိမင်းသားဟာ မေတ္တာတရားကြီးမားပြီး ငွေကြေးကို အမှိုက်လို သဘောထားတဲ့ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သူတစ်ယောက်လို့ ငါမှတ်ယူခဲ့တာ။"
ထိုဖော်ပြချက်က စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းလှသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ မှာ လေပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘယ်သူက ငွေကို အမှိုက်လို သဘောထားတယ်လို့ ပြောသလဲ။ သူက ငွေတွေများများနဲ့ပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်တာပေါ့!
"မင်းရဲ့ အိုင်ဒီယာက အလွန်ကောင်းတယ်။ နန်းတော်အတွက် ငွေကုန်သက်သာစေတယ်၊ ဘေးသင့်သူတွေကလည်း အကူအညီတွေကို မြန်မြန်ရကြတယ်၊ စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူတွေကလည်း နာမည်ရကြတယ်။ မင်းက ဒီလောက်ကြီးကျားတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ထားတာ—တတိယအစ်ကိုတော်က မင်းလို ထူးချွန်တဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသိအမှတ်မပြုဘဲ ထားရက်ပါ့မလဲ။"
ဝေယွီ သည် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး တတိယအစ်ကိုတော်ကို သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကိုတော်၊ ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုတော်ရဲ့ စေတနာကို နားမလည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ အစ်ကိုတော်ရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို ကျွန်တော်က အမြင်တိုလွန်းလို့ မမြင်ခဲ့မိတာပါ။ အစ်ကိုတော် စိတ်ဆိုးနေသေးရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ရိုက်လိုက်ပါလား။"
ဝေယွီ က တတိယမင်းသားဘက်သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် တောင်းပန်သလို ကြည့်နေသည်။ သူက တတိယအစ်ကိုတော် တကယ်ရိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း...
*ဖြတ်!*
သူ့လက် ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားမတတ်ပင်။
"အား!"
ဝေယွီ သည် လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကိုတော်၊ တကယ်ရိုက်တာလား။ စာအုပ်ရဲ့ အစွန်းနဲ့ ရိုက်တာလား!"
သာမန်မျက်နှာပြင်နှင့်ဆိုလျှင် နာမည်မဟုတ်သော်လည်း တတိယမင်းသားက စာအုပ်ကို ဒေါင်လိုက်ကိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အစွန်းပိုင်းက အမာဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုရိုက်ချက်မှာ ဝါးခြမ်းပြားဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသလိုပင် နာကျင်လှသည်။
တတိယမင်းသားက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။ "မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာလေ။"
*အဲ့ဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲ!*
ဝေယွီ သည် တတိယမင်းသား၏ "ရိုးသားမှု" ကြောင့် စိတ်တိုသွားရသော်လည်း၊ မကျေနပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ဟန်ဆောင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကို ဂရုစိုက်လို့ နာကျင်တာကို မကြည့်ရက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်တော့်စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး..."
တတိယမင်းသားက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော လက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ တတ်နိုင်သမျှ သနားစရာအကောင်းဆုံး ပုံစံဖမ်းထားသည်။ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် စားမဝင် အိပ်မပျော်ဖြစ်နေတာ ဘေးသင့်သူတွေနဲ့ အစ်ကိုတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူနေရလို့ပါ။ နေ့ရောညပါ အစ်ကိုတော်အကြောင်းပဲ တွေးနေခဲ့တာ၊ အခု အစ်ကိုတော် ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ညီတော်ကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."
"မင်းကို ရိုက်ဖို့က ရက်ရွေးရမယ့်ပုံပဲ။"
ဝေယွီ မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ *ဘာတဲ့။*
သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ပင် မေ့သွားသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ဖို့ ရက်ရွေးရမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တတိယအစ်ကိုတော်က နောက်ထပ် ရိုက်ဦးမလို့လား။ ကျွန်တော်က အစ်ကိုတော်ရဲ့ ညီအရင်းလေ!"
တတိယမင်းသား ဘာတွေတွေးနေသည်ကို သူ မပြောပြခဲ့ပေ။ သူက ဝေယွီ ကို ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စာရင်းစာအုပ်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ အော်ဟစ်တော့မည့်ညီတော်ကို နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ပစ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဆူညံလွန်းတယ်။"
ဝေယွီ: "...!"
***
"အား၊ ငါ တကယ်ပဲ စိတ်တိုတော့မယ်။"
စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ့ခြံဝင်းသို့ အမြန်ပြန်ပြေးသွားပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးလုံးကို ကုန်စင်အောင် မော့သောက်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆို တိတ်ဆိတ်ပြီး ခံစားချက်မရှိသလိုနေတတ်သော တတိယအစ်ကိုတော်က စကားပြောလာသည့်အခါတွင်မူ ဤမျှထိ စိတ်တိုစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
*ဒါက အင်ဂျင်နီယာပိုင်းဆိုင်ရာ လူရိုးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်များလား။*
ဝေယွီ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် တတိယအစ်ကိုတော်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသောသူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။
လူပေါ်မူတည်ပြီး ကွာခြားသွားပုံရသည်။
ချန်ကွမ်မန်ဒရီ (Qian Commandery) ၏ တာဝန်များကို တတိယမင်းသားက အပြည့်အဝ လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားသော ဝေယွီ သည် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျနေသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ သူသည် သူ့ခြံဝင်းထဲတွင် အေးအေးလူလူ နေထိုင်နေလိုက်သည်။
သူသည် မကြာသေးမီက အလုပ်များလွန်းသဖြင့် တက်ဘလက်ကိုတောင် မကိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူလိုက်ကြည့်နေသော အက်ရှင်မန်ဂါအတွဲများက အခန်းသစ်များ တင်ထားသဖြင့် သူသည် အချိန်ရခိုက်တွင် အကုန်လုံးကို တစ်ဆက်တည်း ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ဖတ်ရှုပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်သွားသော ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သုံးရက်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သုံးရက်လုံးလုံး ဘာကိစ္စမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေပြီးနောက် ဝေယွီ သည် လူတိုင်း၏ အခြေအနေကို သတင်းပို့ရန် ဖန်းရှန်း ကို ခေါ်လိုက်သည်။ တတိယမင်းသားမှာမူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အလုပ်များနေပြီး ချန်ကွမ်မန်ဒရီ၏ စာရင်းဟောင်းများကို စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် လူအင်အား စေလွှတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်။ ဖန်းရှန်း ၏ အဆိုအရ တတိယမင်းသားသည် ပြီးခဲ့သည့်ညကပင် အိပ်စက်ခြင်းမရှိသေးပေ။
"စစ်... ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။"
တတိယမင်းသား တစ်ညလုံး မအိပ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ သွားကိုကြိတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ခြင်းပင်။ ထို့နောက် သူသည် ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သူ့အကြောင်း ထားလိုက်တော့။ မြို့ပြင်က လူနာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တန်လင်းတို့ ဘယ်လိုနေကြလဲ။ လူတွေက အရင်အတိုင်းပဲလား။"
ဖန်းရှန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်ကထက်တောင် ပိုများနေပါသေးတယ်။"
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ဖန်းရှန်း က ပြန်ဖြေသည်။ "တတိယမင်းသားကြောင့်ပါ။ သူက ဘေးဒုက္ခကူညီရေးအတွက် ဒိုက်ချွမ်ကွမ်မန်ဒရီ (Daichuan Commandery) မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူ မြို့ထဲကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရောက်လာတဲ့အခါ လမ်းတစ်လျှောက်က လူတွေက သူရောက်လာပြီဆိုတာ သိသွားကြတာပါ။"
"အော်—" ဝေယွီ နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆို လူပိုတွေက တတိယအစ်ကိုတော်ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားပြီး အကူအညီငွေတွေ ရမလားဆိုပြီး လာကြတာပေါ့။"
ဖန်းရှန်း သည် သူ့သခင်ကို မသေချာမရေရာစွာ ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ အဲ့အတိုင်းပါပဲ။"
ရည်ရွယ်ချက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ဒုက္ခသည်များကြောင့် သခင်တန်နှင့် ဆေးကုသရေးအဖွဲ့မှာ ဝန်ပိနေရသည်။
ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုပြဿနာကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်တွေက အခမဲ့ ကုသပေးနေတော့ တကယ်ဖျားနေတာဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ် လူတွေက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်အောင် လာကြမှာပဲ မဟုတ်လား။"
ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်တန်တို့ အဖွဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ပင်ပန်းလွန်းလို့ လဲကျသွားတဲ့သူ ရှိလား။"
ဖန်းရှန်း သည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်တန်နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားတဲ့ ဘယ်ဘက်တရားရုံး တရားသူကြီးက နှစ်ရက်လောက်ကပဲ လဲကျသွားပါတယ်။"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုဆံပင်ဖြူဖြူ အဘိုးအိုကို တွေးမိရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
ဒီအတိုင်းဆို မဖြစ်တော့ပေ။ ဆရာဝန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ စေတနာရှိရှိ၊ ဒီလောက်အလုပ်များတာကိုတော့ ရေရှည်ခံနိုင်မှာမဟုတ်။
*ဆေးပညာတက္ကသိုလ် စီမံကိန်းကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်...*