အစိုးရက သာမန်ပြည်သူလူထုထံမှ ဆေးကုသခကို မကောက်ခံရုံသာမက ဆေးဝါးစရိတ်ကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မည်သည့်ခေတ်ကာလ၊ မည်သည့်မင်းဆက်တွင်မဆို ထိုသို့သောမူဝါဒမျိုးမှာ အလွန်ပင်ထူးခြားဆန်းပြားသည့် လုပ်ရပ်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသူတိုင်းသည် ပထမဦးဆုံးတွင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး အခမဲ့ဆေးကုသမှုခံယူရန် ရောက်လာကြသူများသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏သံသယများသည် လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်မှန်ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ပျက်ပြားသွားရမြဲဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်လျှင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း။ ယီချီခန်းမသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ ဆေးဝါးများကို ကိုယ်တိုင်လက်ဝယ်ရယူကာ ဆရာဝန်များ ဂတိပေးထားသည့်အတိုင်း ရောဂါဝေဒနာများ ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် အမှန်တရားသည် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ "တစ်ယောက်ပြော၊ ဆယ်ယောက်ဆင့်၊ ဆယ်ယောက်ပြော၊ ရာယောက်ဆင့်" ဟူသည့်စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအခမဲ့ဆေးကုသမှုနှင့် အစိုးရ၏ဆေးဝါးထောက်ပံ့မှုများမှာ အမှန်တကယ်မဟုတ်ပါက ဤသတင်းသည် ပြည်သူလူထုကြားတွင် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားမည်မဟုတ်ပေ။ မြို့တော်၏ ပတ်ပတ်လည် လီငါးဆယ်အတွင်းရှိ လူဦးရေ၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ယခုအခါ ဤအစီအစဉ်အကြောင်း သိရှိနေကြပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအဘိုးအိုမှာ ကျန်ရှိနေသည့် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထဲတွင် ပါဝင်နေသူဖြစ်သည်။ သူ၏နာမည်မှာ ကော်ဝိုင်ဟု ခေါ်ပြီး မိသားစုအမည်မရှိပေ။ သူသည် တောင်တန်းများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အထီးကျန်ဆန်စွာ တည်ရှိနေသည့် ရွာငယ်လေးတစ်ခုတွင် နေထိုင်သည်။ သူသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့်အတွက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းပြီး ဆေးကုသရန် မည်သည့်အခါကမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ဘဲ တစ်နေ့တခြား ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်သာ ကြိုးစားနေခဲ့ရသည်။
ကော်ဝိုင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်ခြေတွင် ကောက်ယူမွေးစားထားသည့် မြေးမလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းပေးလိုသောကြောင့် သူသည် ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားသည့် ယုန်သားရေအချို့ကို ရောင်းချရန် တောင်အောက်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရွာသို့ ပြန်မည့်လမ်းတွင် သူသည် သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုသတင်းမှာ သူ၏မြေးမလေး အိမ်ထောင်ပြုသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်အထိ သူ အသက်ရှင်နေနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် လူနာများကို အခမဲ့ကုသပေးနေသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မိဘများ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ရွာ၏အဝေးဆုံးထောင့်တွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အဝေးဆုံးသွားဖူးသည်မှာ အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့တွင် ဆေးဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးသာ ရှိသည်။ ဆိုင်မှာ သေးငယ်သော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို အပြစ်မပြုဝံ့ကြပေ။ ထိုဒေသရှိ အချမ်းသာဆုံးနှင့် အာဏာအရှိဆုံး မိသားစုများပင်လျှင် ထိုဆရာဝန်ကို အထူးလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ အဘိုးအို၏ အမြင်တွင် ဆရာဝန်ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သူဖြစ်ပြီး သူနှင့်တွေ့ဆုံရန်မှာ သူတစ်သက်လုံး မပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် ကြွယ်ဝမှုမျိုး လိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သတင်းစကားပြောကြားသွားသူ ထွက်ခွာသွားချိန်အထိ ကော်ဝိုင်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။ သူသည် ဤဆရာဝန်ကို တွေ့ဆုံချင်သည်။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖျားနာခြင်းမရှိဘဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်သူ ရှိပါမည်လော။ အတိတ်က သူသည် အသေးအဖွဲ ဝေဒနာများကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းလာပြီဖြစ်ရာ မြေးမလေးကို နောက်ထပ် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူသာ မရှိတော့ပါက ထိုကလေးမလေး မည်သို့ ရှင်သန်မည်နည်း။ အကယ်၍ ဆရာဝန်က အခကြေးငွေမယူဘဲ ကုသပေးနိုင်လောက်အောင် စေတနာရှိသူဆိုပါက ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ချပေးသည့် အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး သူ လက်လွတ်မခံသင့်ပေ။
သူသည် မိမိအတွက်ရော၊ မြေးမလေးအတွက်ပါ အသက်ရှင်ချင်သည်။
သူသည် လေးရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အရုဏ်ဦးမှ ညနေစောင်းအထိ၊ တန်းစီနေသည့် လူတန်းကြီး၏ အနောက်ဆုံးမှ ဆရာဝန်၏ စားပွဲရှေ့အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်ထံ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် တုန်ရီနေသည့် လက်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးစာရေးနေသည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုကာ အစိုးရ၏ ဆေးဝါးထောက်ပံ့မှုအကြောင်း ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကော်ဝိုင်မှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။
"ဝူး... ဝူး..."
အသားအရေ ညိုမည်းခြောက်ကပ်နေသည့် အဘိုးအိုမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်။ သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မျက်ရည်များမှာ အရေးအကြောင်းထူထပ်သည့် မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာကာ ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောသွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသည့် မျက်ရည်ကြောင်းနှစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထန်လင်းသည် အဘိုးအိုကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်သည်။ သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး လတ်တလောရက်များအတွင်း ထိုသို့သော မျက်နှာမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်ရည်များမှာ မတူညီကြသော်လည်း သူတို့၏ ငိုရှိုက်သံထဲမှ မပြောပြနိုင်သည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထန်လင်းမှာ အချည်းနှီးသော ချိုသာသည့် စကားလုံးများ မလိုအပ်ဟု ယူဆသည်။ သူ့တာဝန်မှာ မိမိထံ ရောက်လာသမျှ လူနာတိုင်းကို ကုသပေးရန်သာ ဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။
လူနာတစ်ဦး ထွက်သွားသည်နှင့် နောက်တစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် နေရာယူလိုက်သည်။ ခန်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဆရာဝန် ရှီနှင့် ဆရာဝန် ယွီတို့ကဲ့သို့ပင် ထန်လင်းလည်း မနားမနေ ကြိုးစားကုသပေးနေသည်။
မြို့တံခါးဝတွင် လူနာများ၏ အဆုံးမရှိသော လှိုင်းလုံးကြီးများကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏နောက်တွင် ဆေးဝါးကူညီပေးသူ လူငယ်လေးများမှာလည်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။
"မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ တကယ်ကို မဖြစ်တော့ဘူး" ဟု တစ်ဦးက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ဒီထက်ပိုပြီး ခံနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး" ဟု နောက်တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
တတိယမြောက်လူငယ်မှာ တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားပြီး "ငါ့ရင်ဘတ်တွေ အောင့်လာပြီ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ နောက်တစ်ယောက် ကုသမှုခံယူရမယ့်သူက ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ စကားမဆိုသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုလူငယ်လေးများနှင့် အပြည့်အဝ သဘောတူနေသည်။ ဒိုင်ချွမ်နယ်မြေရှိ ဘေးသင့်ပြည်သူများကို ကူညီပေးရုံနှင့်ပင် သူ၏သက်တမ်းတစ်ဝက် ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားနေရသည်။ ခရီးသွားသည့်အချိန်တွင် အနားယူနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ချီယန်နယ်မြေသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှ အနားမယူရဘဲ ပြဿနာများထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်က ဤအခမဲ့ဆေးခန်းမှာ ထန်လင်း၏ အကြံအစည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည့်အခါ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားများပင် ယားယံလာသည်။ သူသည် ဆရာဝန်ထန်မှာ လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု မဆိုလိုပါ၊ ဆရာဝန်များမှာ စိတ်ထားကောင်းရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကြီးမားသည့် ချီးကျူးမှုကို ရရှိမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ သို့သော်လည်း အိုမင်းနေသည့် လူကြီးတစ်ယောက်ကို အနားယူခွင့်ပေးလို့ မရနိုင်ဘူးလား။
သူသည် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်၊ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်၍ ပြောရမည်!
ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တံခါးဝတွင် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး မိမိ၏ လူငယ်လေးများနှင့်အတူ အလုပ်ဝင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ ဆရာဝန်များမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေပြီး လူပိုများလေလေ ဆေးခန်းကို စောစောပိတ်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၏ ပါဝင်ကူညီမှုကို ထန်လင်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ယနေ့နံနက်မှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီးပန်းလာကြသည်ကို သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အနားမယူဘဲ ကူညီပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ထန်လင်းမှာ တရားသူကြီး၏ စေတနာကို အလွန်ပင် လေးစားသွားသည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး "တရားသူကြီးမင်း၊ သင့်တော်တဲ့ နှလုံးသားကို ဒီကျွန်တော်မျိုး အလွန်လေးစားမိပါတယ်။ ဒီနေ့ ဆေးကုသမှုတွေမှာ တရားသူကြီးမင်းထံမှ များစွာ သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ *?!*
သူသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆရာတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ထန်ကလည်း အလွန်ယဉ်ကျေးတာပဲ။ နန်းတော်ရဲ့ ဆရာဝန်တွေအနေနဲ့ ငါတို့က ကောင်းကင်အောက်က လူအားလုံးအတွက် စံပြဖြစ်သင့်တယ်။ ဆရာဝန်ထန်ရဲ့ စေတနာကိုလည်း ငါ အလွန်လေးစားမိပါတယ်"
တရားသူကြီးမှာ အသက်ကိုပင် မရှူရဲတော့ပေ။ သူသည် သေလုမတတ် ပင်ပန်းနေရသည်မှာ မလုံလောက်သေးဘဲ ထန်လင်းက လူအများရှေ့တွင် သူ၏ "အရိုးအိုကြီး" ကို အလွန်အကျွံ ချီးကျူးနေပြန်သည်။ ဤလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။ သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းပြီး အသက်ကုန်အောင် လုပ်မည့် အကြံအစည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တရားသူကြီးမှာ မျက်လုံးကိုသာ မှိတ်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
ထန်လင်းသည် လုံးဝတည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ တရားသူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်မျိုး တရားသူကြီးမင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ တရားသူကြီးမင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်တော့မှ ပျက်ကွက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ *ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား။*