ဝေယွီ သည် ပေယုံကျဲ့၏ နေအိမ်တွင် သူ၏ တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။
ချောင်ကျီ၏ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သည့် ကိစ္စရပ်ဖြစ်သည်။ ပေယုံကျဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို စီမံပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ သည် ခရီးဆက်မည့်အစား မြို့ထဲတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဖခင်ထံသို့ စာရေးသားပေးပို့သည့်အပြင် တတိယမင်းသားထံသို့လည်း အခြေအနေကို အကြောင်းကြားကာ ဤရှုပ်ထွေးနေသည့် ပြဿနာများကို ရှင်းလင်းပေးရန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လာရောက်ကူညီပေးဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
တတိယမင်းသားသည် စိတ်ချရသည့် အစ်ကိုတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စာကိုလက်ခံရရှိသည်နှင့် တစ်ညချင်းစီစဉ်ကာ တတိယမြောက်နေ့တွင် လူအင်အားစုတစ်ခုကို ဦးဆောင်၍ ချန်ကွမ်မန်ဒရီ၏ မြို့တော်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ချီတက်လာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း နားနေရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ဒေသခံသူဌေးကြီးများက ငွေကြေးဖြင့် လာရောက်စည်းရုံးရန် ကြိုးပမ်းသည့်တိုင် သူသည် သူ၏တာဝန်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။
တပ်နှစ်ခု ပေါင်းစည်းလိုက်သည့်အခါ မြို့တော်သည် သိသိသာသာ စည်ကားလာခဲ့သည်။
“တတိယအစ်ကို!”
မောင်နှမချင်း လအတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည်ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့် ဝေယွီ သည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ပင်ပန်းနေဟန်ရှိသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။ သို့သော် တတိယမင်းသားက ထိုသို့ပြုလုပ်ခွင့် မပေးပေ။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ကိုးယောက်မြောက်ညီဖြစ်သူကို တားဆီးလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းကတော့ ပြဿနာရှာပြန်ပြီပေါ့။” ၎င်းမှာ မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်ပြတ်သားသည့် အတည်ပြုချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“တတိယအစ်ကိုကလည်း ဒီလိုပြောရသလား!” ဝေယွီ သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ ဖက်ခွင့်မရသဖြင့် သူ၏ပခုံးကို ဖိထားသည့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏လက်ကိုသာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ မျက်ရည်ဝဲလာသည့်ပုံစံဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရတာ လတွေတောင် ရှိနေပြီ—အစ်ကိုက ညီလေးကို မလွမ်းဘူးလား? ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့ ပါးပြင်တွေတောင် တိုသွားပြီ။ အစ်ကိုကိုယ်တိုင်လည်း ပင်ပန်းပြီး အရောင်တွေတောင် မည်းသွားလိုက်တာ—တကယ်ပဲ ညီလေးရင်ထဲမှာ နာကျင်ရပါတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ချန်ကွမ်မန်ဒရီတွင် မဖြေရှင်းနိုင်သေးသည့် ပြဿနာများစွာ စုပုံနေခဲ့သည်။ ပေယုံကျဲ့သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ချောင်ကျီနှင့် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော အတားအဆီးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟူကျိုး တွင် အမြစ်တွယ်မှုမရှိသည့် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပေယုံကျဲ့သည် လက်ရှိအခြေအနေကို မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဝေယွီ သည် ဒေသတွင်းကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရင်း အနားရသည့်အချိန် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲတွင် နေထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် တတိယမင်းသားအတွက်မူ ဝေယွီ ၏ ညည်းညူသံများသည် အခြေအမြစ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။
“ပေယုံကျဲ့ ဘယ်မှာလဲ” ဟု တတိယမင်းသားက အဓိကအချက်ကို တန်းမေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “သူနဲ့ ပေမိသားစုဝင်တွေကို နောက်ဖေးမှာ ချုပ်နှောင်ထားပါတယ်။ အစ်ကို ကြည့်ချင်လို့လား”
“မလိုဘူး” ဟု တတိယမင်းသားက သူ့ကိုကျော်ဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ပေယုံကျဲ့ ရေးဆွဲထားတဲ့ စွဲချက်တင်စာရင်းကို ပေးစမ်း။”
ဝေယွီ သည် ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တတိယအစ်ကို။”
***
တပ်နှစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားသည့်နောက်တွင် ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက တရားဝင်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ပြီး အောက်ခြေအဆင့် တပ်သားများကလည်း မိမိတို့တာဝန်ကို အသီးသီး ထမ်းဆောင်ကြသည်။
ရှင်းဟွာရွာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကပ်ရောဂါမှာ ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဒင်းဖားဆိုင် သည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဝေယွီ နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ တန်လင်၊ ဆရာဝန်ကြီး ရှီနှင့် ယွီဖူဖန်တို့မှာလည်း အလိုအလျောက်ပင် ပါလာခဲ့ကြသည်။ ယွီဖူဖန်မှာ ခရီးသွားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တတိယမင်းသား၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည့် ဒင်းဖားဆိုင် သည် တစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် သိနေသည်။ အသုံးဝင်သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်မပေးတတ်သည့် မင်းသား၏စရိုက်ပင်။ မင်းသားသည် ဆေးပညာရှင်ကြီးကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ကပ်ရောဂါကို ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည့် ယွီဖူဖန်ကဲ့သို့ ဆရာဝန်မျိုးကို မင်းသားအနေဖြင့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလိုမည်မှာ အသေအချာပင်။
ထို့ကြောင့် ကပ်ရောဂါပြီးဆုံး၍ ယွီဖူဖန်တစ်ယောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည့်အခါ ဒင်းဖားဆိုင် က တစ်ယောက်တည်း တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် မလုပ်ဆောင်ဘဲ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့် နည်းလမ်းကိုသာ သုံးသည်။ ဆရာဝန် ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားတိုင်း ဒင်းဖားဆိုင် သည် “ကာကွယ်ပေးရန်” ဟူသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လူများကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းသည်။ ဆရာဝန် ပင်ပန်းလာသည့်အခါ သူတို့သည် ဆရာဝန်၏ အထုပ်အပိုးကို သိမ်းယူကာ အဓမ္မပင် စခန်းသို့ ပြန်ခေါ်လာကြသည်။
ဆရာဝန် ယွီသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကို ရယ်စရာကောင်းသလို ဒေါသလည်း ထွက်မိသည်။ သူတို့အား ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ပြန်လည် ခုခံရန် ကြိုးစားခြင်းများ ပြုလုပ်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆေးပညာတတ်မြောက်သည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာမူ အရေအတွက်များကာ အင်အားကြီးမားလှသည်။ အဆုံးတွင် သူတို့၏ ဇွဲကောင်းမှုကြောင့် “အချုပ်အနှောင်” ခံလိုက်ရပြီး ဝေယွီ ထံသို့ ရောက်ရှိလာရတော့သည်။
တန်လင်သည် မြို့ထဲတွင် နေထိုင်သည်မှာ တစ်လဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်ကြီး ရှီတို့နှင့်အတူ မြို့ရိုးပြင်ပတွင် အခမဲ့ ဆေးကုသပေးသည့် စခန်းများကို ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ချန်ကွမ်မန်ဒရီမှာ ဘေးဒုက္ခသင့်နေသည့်နေရာဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု မရနိုင်သည့် ဆင်းရဲသားလူနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝေယွီ က မြို့တော်ကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် စစ်သားများက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းပေးထားရာ ဆေးကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ်များကို မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ရဲခြင်း မရှိပေ။
မြို့တံခါးပြင်ပရှိ အမိုးအကာများအောက်တွင် ဆရာဝန်များက လူနာများကို စမ်းသပ်ပေးကာ ဆေးညွှန်းများ ရေးပေးနေကြပြီး စစ်သားများက တန်းစီနေသည့် လူအုပ်ကို စနစ်တကျ ရှိစေရန် စောင့်ကြပ်ပေးနေသည်။
တန်လင်သည် ထိုသို့သော အမိုးအကာတစ်ခုအောက်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးညွှန်းရေးရင်း သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို အကြံဉာဏ်ပေးနေသည်။ “အဘ၊ အဘမှာ နာတာရှည်ရောဂါတွေရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ချို့တဲ့နေတယ်။ ကျွန်တော် ဆေးညွှန်းရေးပေးလိုက်မယ်။ ဆေးဝါးရဖို့အတွက် မြို့ထဲက ရီချီခန်းကိုသွားလိုက်ပါ။ အဲဒီနေရာက အစိုးရက သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေကို သက်သာတဲ့ဈေးနှုန်းနဲ့ ပေးတဲ့နေရာပါပဲ။”
အဝတ်အစားဟောင်းနွမ်းပြီး မျက်နှာချောင်ကျနေသည့် အဘိုးအိုသည် တန်လင်ကို ကျေးဇူးတင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တုန်ရီစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများ ဆိုသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရယ်။ ဆရာကတော့ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ ဗောဓိသတ်ပါပဲ…”
တန်လင်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အဘကလည်း ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။ ဒါက အစိုးရမင်းတရားကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ တာဝန်ပါပဲ။”
ဆရာဝန်များကို “အသက်ရှင်နေသည့် ဗောဓိသတ်” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ ခဏခဏ ဖြစ်နေသဖြင့် တန်လင်မှာ ထိုချီးကျူးစကားများအပေါ် ခံစားချက်မဲ့နေသော်လည်း ပြည်သူများအပေါ်တွင်မူ စာနာစိတ် အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အဘိုးအို၏ တွေဝေနေမှုကို မြင်သဖြင့် သူက ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“ကုန်ကျစရိတ်အတွက် မပူပါနဲ့။ ရီချီခန်းကို ရောက်ရင် အစိုးရက အဘအတွက် ဆေးဖိုး ၅၀ ဝမ် ထောက်ပံ့ပေးပါလိမ့်မယ်။”
အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “အစိုးရက… ၅၀ ဝမ် ထောက်ပံ့ပေးတာလား? အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲကွဲ့”
“ဆိုလိုတာကတော့ ဒီအခမဲ့ ဆေးကုသပေးတဲ့ကာလအတွင်းမှာ အစိုးရက အဘရဲ့ ဆေးဖိုး ၅၀ ဝမ်ကို ကာမိအောင် ထောက်ပံ့ပေးမှာပါ” ဟု တန်လင်က နူးညံ့စွာ ရှင်းပြသည်။ “အကယ်၍ ဆေးဖိုးက ၆၀ ဝမ်ဆိုရင် အဘက ၁၀ ဝမ်ပဲ ပေးရမှာပါ။ ၄၅ ဝမ်ပဲ ကျမယ်ဆိုရင်တော့ ဘာမှပေးစရာမလိုပါဘူး။ အကယ်၍ ကုန်ကျစရိတ်က ထောက်ပံ့ငွေ ၅၀ ဝမ်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီး အဘ မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဆေးခန်းမှာ နာမည်စာရင်းသွင်းထားလိုက်ပါ။ နောင်အခါ အစိုးရက လမ်းပြင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ် လူအားလိုတဲ့အခါမှာ အဲဒီလုပ်အားနဲ့ ပြန်ဆပ်လို့ရပါတယ်ခင်ဗျာ။”