မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် ပေယုံကျဲ့၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုကြောင့် ဝေယွီ ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် ညနေစောင်းချိန်တွင် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ရုံးအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ဝေယွီ ၏ မျက်စိအောက်မှ မည်သည့်အရာမျှ လွတ်မြောက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
ယီရှစ်ဆန်း ကို ရှာဖွေရန် စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုများသည် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို လျင်မြန်စွာပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုညတွင်ပင် မိမိ၏ သခင်ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသော ယီရှစ်ဆန်း သည် နေအိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ စာရေးနေစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့လေ။"
ဝေယွီ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပြတင်းပေါက်မှာ တကျွီကျွီမြည်ကာ ပွင့်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခုသည် အထဲသို့ လျှောဝင်လာသည်။
"အရှင်သား။"
ထိုသူမှာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က သူ့ကိုကြည့်ကာ စနောက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ "ဘာလို့ တံခါးပေါက်က မဝင်လာတာလဲ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခိုးဝင်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကျင့်ဟောင်းအတိုင်း ခိုးဝှက်လုပ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ရင်ကော့ကာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် "ဒီကျွန်တော်မျိုးက ဒါမျိုးနဲ့ပဲ ရင်းနှီးနေတာပါ။ တံခါးပေါက်က ဝင်တာမျိုးကတော့ အရှင်ဖန်းတို့အဖွဲ့အတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ - "..."
သူက အဲဒီအချက်ကိုတောင် ဂုဏ်ယူနေသေးသည်။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စုတ်တံကို မှင်တို့ကာ စာရေးခြင်းကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ "တော်ပါတော့။ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်းမြို့ထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ အဲဒီလူသုံးရာကရော အဆင်ပြေကြရဲ့လား"
ယီရှစ်ဆန်း က "ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှထူးထူးခြားခြား မလုပ်ပါဘူး၊ အရှင်သားကိုပဲ စောင့်နေတာပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အဆင်ပြေပါတယ်၊ ထူးခြားတဲ့ ပြဿနာ ဘာမှမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝေယွီ သည် စာရေးခြင်းတွင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း ၏ ကိစ္စများကို အသေးစိတ် စိတ်ဝင်စားနေရန် အချိန်မရှိချေ။ အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း ကြားရသဖြင့် ခေါင်းသာညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ပေယုံကျဲ့က စိတ်ပူစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အော်၊ ဟုတ်ပြီ—နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ လူအင်အား ပိုခေါ်ပြီးတော့ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ တုန်းဟိုင်နယ်မြေ (Donghai Commandery) ဘက်ကို သွားနှင့်လိုက်ပါ။"
ယီရှစ်ဆန်း သည် တာဝန်သစ် ရရှိလိုက်သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားသည်။ သို့သော် ဝေယွီ ၏ စာရေးခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူကာ စကားစလိုက်သည်။
"အရှင်သား၊ ကျွန်တော်မျိုး ခရီးစရိတ် လိုအပ်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။"
ဝေယွီ ၏ လက်မှာ ရေးလက်စ စာရေးရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ယီရှစ်ဆန်း ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ခရီးစရိတ် တောင်းနေတာလား။ ခဏနေပါဦး၊ ဒီခရီးစဉ်အတွက် မင်းကို ငါ ငွေကြေးပေးထားတာ မမှတ်မိပါဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်လိုမျိုး အသုံးစရိတ်တွေ ဖြေရှင်းနေတာလဲ။"
ဝေယွီ သည် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ယီရှစ်ဆန်း သည် လူသုံးရာကို ခေါင်းဆောင်ကာ တစ်လကျော်ကြာအောင် အငတ်မခံဘဲ မည်သို့ ရှင်သန်အောင် လုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ သိချင်မိသည်။ ဒါဟာ လေ့လာသင်ယူစရာ ကောင်းသော အချက်တစ်ခုပင်။
ယီရှစ်ဆန်း ကမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် "ဪ၊ ကျွန်တော်မျိုး အကြွေးယူထားတာပါ" ဟု ဖြေသည်။
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘယ်သူကမှ မင်းကို အကြွေးပေးရလောက်အောင် ရူးမနေလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။"
ဝေယွီ သံသယဝင်လာသည်။ "မင်းတို့ အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူတာတွေ၊ ရောင်းချတာတွေ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား။"
ယီရှစ်ဆန်း သည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ သူသည် ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ချေ။ သူသည် တရားဝင် အကြွေးစာချုပ်များဖြင့်သာ ငွေချေးယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အတင်းအဓမ္မ လုပ်ဆောင်သည်ဟု မည်သို့သတ်မှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ အရှင်သားက တရားမဲ့လွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အရှင်သားဖြစ်နေသဖြင့် တရားသည်ဖြစ်စေ၊ မတရားသည်ဖြစ်စေ ငြင်းခုံနေ၍ မရပေ။
ဝေယွီ သည် ထိုသူ၏ မသေချာမရေရာသော နည်းလမ်းများကို ရိပ်မိသွားပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ကြားပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ရိုးသားယောင်ဆောင်နေသော ယီရှစ်ဆန်း ကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့လူပဲ။ ဒင်းဖားဆိုင် ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးချပြီး အရင်လုပ်ပြီးမှ နောက်မှ သတင်းပို့တယ်ပေါ့လေ၊ မင်း သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ လုံးဝ ပျက်စီးအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။"
ဝေယွီ သည် "အကြွေးယူခြင်း" ခံလိုက်ရသူများသည် "ဒင်းဖားဆိုင်" ဆိုသော နာမည်ကို နေ့ရောညပါ ကျိန်ဆဲနေကြလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ သူသည် ဒင်းဖားဆိုင် ကို ဤဒေသသို့ မလာစေခြင်းကသာ ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရပေ။
မိမိ၏ သခင်ဖြစ်သူ၏ မှတ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယီရှစ်ဆန်း သည် ငွေကြေးအတွက် လက်ပြန်ဖြန့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ပေးချင်စိတ် မရှိချေ။ မိမိ၏ တတိယမြောက်ညီတော်က "ဝမ်ကျိုး" ဆိုသော နာမည်ဖြင့် အတုအယောင် ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် ငွေကြေးအရ ပျက်စီးခြင်းပင်။ ဘာမှလည်း ခိုးယူမရခဲ့သည့်အပြင် ငွေကြေးများသာ အလဟဿ ကုန်ဆုံးနေရသည်။
သူသည် မိမိ၏ လူများကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေသုံးရသည်ကို ပြဿနာမရှိသော်လည်း ညီတော်၏ ငွေတစ်သိန်းတန် အကြွေးကိစ္စမှာမူ အခြားကိစ္စဖြစ်သည်။ ညီတော်က နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ဝေယွီ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေရသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်ကာ အားမလိုအားမရဖြင့် "ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဖန်းရှန်း ဆီသွားပြီး ယူလိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျေနပ်သွားသော ယီရှစ်ဆန်း သည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ အရှင်သား၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။"
ဝေယွီ သည် မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ လက်ခါပြလိုက်သည်။ "သွား၊ မြန်မြန်သွားတော့။ မင်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ငါ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်လာတယ်။ ငါ့ရဲ့ ငွေကြေးတွေရယ်..."
***
ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်ရေးသားသော စာကို ဧကရာဇ်ဝေ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိချိန်တွင် သူ အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်က သူ့ကို အရင်ဦးစွာ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမရှိခဲ့လျှင် ဤမိုက်မဲသောသားသည် သူ့ထံသို့ စာရေးရန် အကြောင်းမရှိပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မကြာသေးမီက ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သော အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိထားသည်။ ယခုစာသစ်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ဝေယွီ သည် အချက်အလက်တစ်ခုခုကို မေ့လျော့သွားပြီး အမြတ်အစွန်းရရှိမည့် အစီအစဉ်အတွက် ဖြည့်စွက်ရေးသားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် စာပါအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်ချိန်တွင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
"သောက်ပြဿနာပဲ!"
ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သော ဒေါသသံကြောင့် နန်းတော်ဝန်ထမ်းများမှာ လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။ အနီးတွင် ရပ်နေသော လီချန် ပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ မှင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်ခုံးများပင် တွန့်ချိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
*ကိုးပါးမြောက် အရှင်သားရေးလိုက်တာတစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား* ဟု လီချန် တွေးလိုက်မိသည်။
"ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ချောင်ကျီ (Cao Ji) ပါလား! ဒုန်းမြို့တော်နယ်မြေ (Dong City Commandery) ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကလည်း ဟုတ်နေသေးတယ်!" ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟူကျိုး ရဲ့ စပါးသီးနှံ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာလား။ ဟူကျိုး ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့လူလဲ!"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စားပွဲကို ထုခွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လီချန် သည် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးလာပြီး သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လျှော့ပါ! အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ထိခိုက်ပါလိမ့်မယ်!"
"စိတ်လျှော့ရမတဲ့လား!"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာများက သူ့သွေးကို ဆူပွက်စေသည်။ ဟူကျိုး ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံမှ ယခင်က ရရှိခဲ့သော အစီရင်ခံစာများကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင်—စပါးရိတ်သိမ်းမှု ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်ကြောင်း လှပသော စကားလုံးများဖြင့် ရေးသားထားသည်များကို တွေးမိကာ ခေါင်းကိုက်လာရသည်။
"ငါကတော့ ဟူကျိုး ဟာ ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်နေတယ်လို့ တကယ် ယုံကြည်နေခဲ့တာ! ငါ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က 'အရာရှိကောင်းတွေ' ကို ကြည့်စမ်း—သူတို့က အထက်လူကြီးတွေကို လှည့်ဖြားရာမှာတော့ ထူးချွန်ကြပြီး တကယ်လုပ်ရမယ့် တာဝန်တွေမှာတော့ အသုံးမကျကြဘူး! ဂျီနယ်မြေ (Ji Commandery) ကလည်း ဒီလိုပဲ၊ အခု ဟူကျိုး ကလည်း ဒီလိုပဲ! ဒါဟာ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ!"