ပေယုံကျဲ၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မှုကြောင့် ဝေယွီ မှာ အနည်းငယ်ပင် လန့်သွားရသည်။
"ခင်ဗျား ပြောစရာရှိရင် ပြောပေါ့ဗျာ၊ ဘာလို့ အော်နေရတာလဲ။ တကယ်ပါပဲ။"
ဝေယွီ သည် ထိုလူကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်တွန့်ကွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏နောက်တွင် စုရုံးနေကြသော ဆွေမျိုးသားချင်းများဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
"မြို့စားကြီးပေ၊ ခင်ဗျား လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်တာလား။ ဒီလူတွေရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေတာ ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ကျွန်တော် ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့ ခင်ဗျားကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးထားတဲ့လူတွေကို မကြောက်တော့လို့လား။"
ပေယုံကျဲ၏ အကြည့်တို့မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ရုတ်တရက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ လမ်းခရီးမှာ ဘာတွေကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ထက် မင်းသားက ပိုသိမှာပါ။ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်မပြောပြရင်တောင် ကျွန်တော် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မင်းသား နားလည်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။"
ဝေယွီ က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့သည် လေထုထဲတွင် တိုက်မိနေကြသည်။ တစ်ဦးက သေရဲသည့်စိတ်နှင့် ပြတ်သားနေပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ခံစားချက်မဲ့နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် မေးကိုမော့ကာ ပေယုံကျဲ၏နောက်မှ လူအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဝန်ခံပြီး အပြစ်ဖြေချင်တာဆိုရင် ဒီလောက်လူတွေ အများကြီးနဲ့ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီစကားဝိုင်းကို တခြားသူတွေ ကြားသွားပြီး ပျံ့နှံ့သွားတာမျိုး ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေယုံကျဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားသည်။ သူသည် လှည့်၍ ဆွေမျိုးများအား နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပေးလိုက်ရာ ထိုအုပ်စုမှာလည်း နာခံစွာပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ စောင့်ကြပ်နေသည့် တပ်သားများကလည်း စကားသံများ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားစေရန် ခန်းမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
ရှေ့ခန်းမတွင် ဝေယွီ၊ ပေယုံကျဲနှင့် ဝေယွီ ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ဖန်းရှန်း တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ပြောပါ၊" ဟု ဝေယွီ က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူတွေရှိနေတာလဲ။"
"လူတွေ" ဟု ရိုးရှင်းစွာ သုံးနှုန်းလိုက်ခြင်းက ပညာရှိမင်းသားသည် အတော်အတန် သိရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပေယုံကျဲအား အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် ဝေယွီ ဘာမျှမသိလျှင်ပင် ပေယုံကျဲမှာ အရာအားလုံးကို ဝန်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ခေါင်းကို လေးစားစွာ ငုံ့လိုက်သည်။ "မင်းသားက သတိတရားရှိသူပါ။ ဒီမြို့ကို မရောက်ခင်ကတည်းက မင်းသားက လူတွေကို လွှတ်ပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းနေတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ မြို့စားပေဟာ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့နေတာကိုလည်း ကျွန်တော် ကြားမိပါတယ်။"
ဂုဏ်ပြုထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ဝေယွီ သည် အပြစ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်မျှမပြဘဲ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။ ထိုကောလာဟလနှင့် သူ့မှာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူက ဖြန့်ဝေခဲ့သူမှ မဟုတ်ဘဲ။
ပေယုံကျဲက ခေါင်းကို ငုံ့လျက်ပင် ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီ ကောလာဟလတွေက အမှန်ပါပဲ။ ချန်မြို့နယ် ရဲ့ မြို့စားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါ..."
"ခင်ဗျား သူတို့ဆီကို အလိုလိုသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကပဲ ခင်ဗျားဆီ လာခဲ့တာလား၊" ဟု ဝေယွီ က ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
ပေယုံကျဲ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ "ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူက အရင်စတာလဲဆိုတာကရော အရေးကြီးလို့လား။"
ဝေယွီ က ခေါင်းကို ရိုးသားစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။"
ပေယုံကျဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ သူ၏ ပြောပြချက်ကို ပြန်စလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေမှာ ကုန်သည်တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ သူက ဒေသအနှံ့မှာ 'ဖူအန်း' စပါးရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်တွေကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ချန်မြို့နယ် အထိ တိုးချဲ့လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်တော် ချန်မြို့နယ် ကို မြို့စားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ မြို့နယ်တွေက စပါးဆိုင်တွေအားလုံးဟာ ဖူအန်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဖြစ်နေပါပြီ..."
"ကြားဖြတ်ရတာ တောင်းပန်ပါတယ်၊" ဟု ဝေယွီ က ထပ်မံကြားဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အချိန်ကာလကို ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။ အဲဒီစပါးဆိုင်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ကုန်သည်က ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။"
ပေယုံကျဲ အနည်းငယ် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ လူတစ်ယောက်က မိမိ၏ ဘဝပျက်စီးရပုံကို ဝမ်းနည်းစွာ ဝန်ခံနေချိန်တွင် အချိန်တိုင်း ကြားဖြတ်ခံနေရခြင်းမှာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူ အနည်းငယ် အားငယ်သွားသော်လည်း ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းသားက ထက်မြက်ပါတယ်။ ဖူအန်းစပါးဆိုင်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေဟာ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းမှပဲ သိခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပြီး ခြောက်လလောက်အကြာမှာ ရွာတစ်ရွာနားက မြေဩဇာကောင်းတဲ့ လယ်ကွင်းတွေ ရေကြီးနစ်မြုပ်ခဲ့တယ်။ လူတွေကို ကူညီဖို့အတွက် သိုလှောင်ရုံတွေကိုဖွင့်ပြီး ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်..."
သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "ဒါဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စလို့ ထင်ပြီး ကျွန်တော့်လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စီမံခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်လခွဲလောက်အကြာမှာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ရွာကိုသွားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့..."
ပေယုံကျဲ၏ အသံမှာ လေးလံလာသည်။ "အဲဒီရွာက လူအားလုံး ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးကုန်ကြပါပြီ။"
သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရေကြီးလို့ လယ်ကွင်းတွေ ပျက်စီးသွားတယ်၊ စပါးတွေကိုလည်း ထုတ်ပေးပြီးပြီ၊ အစိုးရကလည်း ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က လူရာပေါင်းများစွာ ငတ်သေသွားတယ်ပေါ့?"
ပေယုံကျဲသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမိန့်ထုတ်ပြီး တစ်လခွဲအကြာအထိ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး စပါးမလောက်ဘူးလို့ ဒါမှမဟုတ် အစိုးရက လိမ်တယ်လို့ မတိုင်ကြားခဲ့ဘူး။ မင်းသား၊ ဒါကို ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"
ပရိယာယ်များစွာနှင့် ဝမ်းနည်းစရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သော ဝေယွီ သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်၍မရပေ။
"ဒါဆိုရင်၊" ဟု ဝေယွီ က အသံပြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါမှာ ခင်ဗျားက တာဝန်ခံတွေကို စစ်ဆေးပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ အဂတိလိုက်စားမှု၊ ခਾਲီဖြစ်နေတဲ့ စပါးကျီတွေ၊ စာရင်းအတုတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီအထောက်အထားတွေကနေတစ်ဆင့် ဖူအန်းစပါးဆိုင်တွေအထိ လိုက်စုံစမ်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ခင်ဗျားလည်း ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဖိအားပေးခံရသလို ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မြွေပွေးနဲ့ ကြွက်တွေ ရောထွေးနေသလို ခွဲထုတ်လို့မရတော့တဲ့ အရှုပ်တော်ပုံထဲကို နစ်ဝင်သွားခဲ့တာပေါ့?"
ပေယုံကျဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်မှုကို ဖတ်နိုင်လိုက်သည်။ ငြိမ်သက်အေးစက်စွာ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက်တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ အကုန်အမှန်ပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလိုကြည့်မနေပါနဲ့။ ခင်ဗျား ဝန်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဆိုတော့ အသေးစိတ်က အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ အဓိက အထောက်အထားတွေကိုပဲ ပေးအပ်ဖို့ လိုတာပါ။"
ဝေယွီ သည် ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အကြောင်းပြချက်များကို နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ့ရွေးချယ်မှုနောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ကြီးကျယ်သော အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းကို တရားစီရင်ရန်မှာ ဝေယွီ ၏ တာဝန်မဟုတ်ပေ။ ထိုသုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ချန်မြို့နယ် တွင် လူအများအပြား ငတ်မွတ်သေဆုံးခဲ့ရပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း စပါးဈေးနှုန်း အဆမတန်မြင့်တက်မှုကြောင့် သွေးစုပ်ခံခဲ့ရသည်။
ပေယုံကျဲ၏ အကြည့်တို့မှာ လွတ်လပ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့လျက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းသားက အရာအားလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးသား ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြောသည်ဖြစ်စေ၊ မပြောသည်ဖြစ်စေ... ဘာမှထူးခြားမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။"
ဝေယွီ သည် ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်မှာ သူသည် စုဆောင်းရရှိထားသော အချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူက ပြင်ဆင်ပြောဆိုနေမည် မဟုတ်ပေ။
"ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဧကရာဇ် ဆီ တင်ပြသွားမှာပါ။ သူကပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်၊" ဟု ဝေယွီ က ဆိုသည်။ "မိသားစုကို အသက်ချမ်းသာပေးမပေးကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။"