ဝေယွီ သည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က မြို့ငယ်၊ ရွာငယ်များသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်လေ့ရှိသည့်ပုံစံနှင့်မတူဘဲ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မြို့တွင်းသို့ လူသိရှင်ကြား စီးနင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဖန်းရှန်း ကလည်း မြို့စောင့်တပ်သားများရှေ့တွင် ပညာရှိမင်းသား၏ ခါးပတ်တံဆိပ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။
သတင်းစကား ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည့် မြို့သူမြို့သားများမှာ နန်းတော်မှ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်ရန် စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်ကြောင်း သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ တတိယမင်းသားမှာ ဒိုင်ချွမ်းနယ်မြေတွင် အလုပ်များနေကြောင်း ကောလာဟလများလည်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့ရာ၊ နဝမပညာရှိမင်းသား ဘယ်ရောက်နေသနည်းဟူသည်မှာသာလျှင် စူးစမ်းစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဝေယွီ သည် လူတစ်ရာကျော်ပါဝင်သော သူ၏နောက်လိုက်အခြွေအရံများဖြင့် မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်အထိ တံခါးပိတ်နေခဲ့သည့် ဒေသခံမြို့ဝန်မှာ ကိုယ်တိုင်ထွက်လာ၍ ကြိုဆိုခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
မြို့ဝန်မှာ အလယ်အလတ်အရပ်အမောင်းရှိပြီး ရိုးသားပုံပေါက်သော မျက်နှာထားပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုကြည့်လိုက်လျှင် မည်သူမျှ မကောင်းကြံတတ်သူဟု ထင်မှတ်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာမူ များစွာပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး၊ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုများကို အတော်ပင် ခံစားခဲ့ရသူနှင့် တူနေသည်။
စစ်ကြောင်းသည် မြို့ဝန်ရုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ အောက်ရှိအရာရှိကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းသည့်အကြည့်တို့ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။
ချန်မြို့နယ် ၏ မြို့ဝန်သည် သူ၏မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး “ကျွန်တော်မျိုး၊ ချန်မြို့နယ် ၏ မြို့ဝန် ပေယုံကျဲ၊ ပညာရှိမင်းသားအား အရိုအသေပေးအပ်ပါတယ်” ဟု လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူ၏နောက်တွင် စုရုံးနေကြသော မိသားစုဝင်များကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဝေယွီ က “အားလုံးပဲ ထကြပါ” ဟုသာ ရိုးရှင်းစွာ မိန့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းသားကြီး။”
ပေယုံကျဲမှာ စကားအပြောနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ မင်းသားတစ်ပါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် လိုအပ်သည့် အရိုအသေပေးခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အမူအရာမျှ ထူးထူးခြားခြား မပြပေ။ ဝေယွီ အား အိမ်တွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး မြို့ဝန်မှာ အပိုစကားများ ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ ထိုအချက်ကို သူနှစ်သက်မိသည်။
လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သောအခါ ဝေယွီ သည် အိမ်တော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။ ပေမိသားစုမှ အစေခံတစ်ဦးက မြင်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် လာရောက်သောအခါ အစောင့်များက တားဆီးလိုက်သည်။ အမိန့်ပေးစရာမလိုဘဲ ဖန်းရှန်း ၏ လူများမှာ ကျွမ်းကျင်စွာပင် လှုပ်ရှားကြသည်။ အချို့က မြင်းများကို ထိန်းသိမ်းကြပြီး၊ အချို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်းလှည့်ရန် ထွက်သွားကြကာ၊ အချို့မှာမူ ယီရှစ်ဆန်း ကို ရှာဖွေရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ပေယုံကျဲ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဝေယွီ သည် ရှေ့ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် မင်းသားဖြစ်သည့်အတိုင်း အဓိကနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ မည်သူမျှ ထိုင်ရဲခြင်းမရှိသဖြင့် အခြားသူများမှာ အောက်တွင်သာ ရပ်နေကြသည်။ ထိုင်ခုံတွင် အဆင်ပြေအောင် နေလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အခန်းထဲရှိ လူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ မြို့ဝန်၏ မိသားစုဝင်များထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပြီးနောက် ဝေယွီ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး “မြို့ဝန်ပေ၊ ဒီနှစ်မှာ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည့် မဆိုင်လှသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ပေယုံကျဲမှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း၊ မျက်လုံးကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်မျိုး အသက် ၄၃ နှစ် ရှိပါပြီ၊ မင်းသားကြီး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“၄၃ နှစ်ပေါ့” ဟု ဝေယွီ က သိလိုက်ရဟန်ဆောင်ကာ ပြန်ပြောသည်။ “အဲဒီအရွယ်မှာ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုထဲမှာ ကလေးငယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် မြေးတွေ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတာလဲ။”
လေထုမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝေယွီ သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို အကဲခတ်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်ခုံတွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး “မြို့ဝန်ပေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ကလေးတစ်ယောက်မှ မပါဘူးဆိုတော့ ဒါ ထူးဆန်းနေသလား။ ခင်ဗျားအရွယ်မှာ သားသမီးတစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား” ဟု အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ပေယုံကျဲ၏ နောက်တွင် လူကြီးများသာ တန်းစီရပ်နေကြပြီး လူအင်အားမှာ ခမ်းနားသယောင်ရှိသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ယောက်မျှ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလွန်းနေသည်။ ယီရှစ်ဆန်း ထံမှ ကြိုတင်သတိပေးချက် မရထားလျှင်ပင် ဝေယွီ သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိနိုင်သည်။ ပေယုံကျဲသည် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကလေးများကို အဝေးသို့ ပို့ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ ပင်လယ်ဓားပြများက ပြန်ပေးဆွဲထားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဇာတ်လမ်းများထဲတွင် မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေမျိုးပင်။
ပေယုံကျဲမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည် - “မင်းသားကြီး၊ အထင်မှားနေတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမှာ သားနှစ်ယောက်နဲ့ သမီးသုံးယောက် ရှိပါတယ်။ သူတို့အားလုံး အိမ်ထောင်ကျပြီး အခြေကျနေကြပါပြီ။ မကြာသေးခင်ကပဲ အဝေးက ဆွေမျိုးတစ်ယောက် အသည်းအသန် ဖျားနာနေလို့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အကြီးဆုံးချွေးမက ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး သွားရောက်ကြည့်ရှုနေတာပါ။”
ဝေယွီ သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီတော့ ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုက ကလေးတွေကိုပဲ အဝေးက ဆွေမျိုးဆီ လွှတ်လိုက်ပြီး လူကြီးတွေက မလိုက်သွားကြဘူးပေါ့။ လမ်းခရီးမှာ သူတို့ဘေးကင်းဖို့ မစိုးရိမ်ဘူးလား။”
ထိုစကားကြောင့် အချို့သော သည်းခံနိုင်စွမ်းနည်းသည့် ဆွေမျိုးများမှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြသည်။ ပေယုံကျဲကမူ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားသည်။ “မိသားစုနှစ်ခုက အရင်က အလွန်ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပါ။ အခု ဆွေမျိုးကလည်း နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကလေးတွေကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ဖို့ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရတာပါ။”
ဝေယွီ သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “မြို့ဝန်ပေ၊ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိတယ် မဟုတ်လား။”
“ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်” ဟု ပေက ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းသားကြီးက ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ကြွလာတာပါခင်ဗျာ။”
“အို... သိနေရင်တော့ ချန်မြို့နယ်မှာ ဆန်ဈေးတွေ အဆမတန် တက်နေတာ၊ လမ်းဘေးမှာ အလောင်းတွေ ပြန့်ကျဲနေတာ၊ ပြီးတော့ ရှင့်ဟွာရွာမှာ ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားပြီး တစ်နယ်လုံးကို ခြိမ်းခြောက်နေတာတွေကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”
“ရှင့်ဟွာရွာမှာ ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားတယ်!” ပေယုံကျဲမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာဖုံးမှာ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ “ခင်ဗျား မသိဘူးလား။ အဲဒါက ရှင့်ယီမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်လူတွေက ကပ်ရောဂါ ပျံ့နှံ့မသွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားလို့ပါ။ ကျွန်တော်သာ မတော်တဆ ဖြတ်သွားမိလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီလူနာတွေ ထွက်ပြေးသွားနိုင်တယ်။ ကူးစက်ရောဂါတစ်ခု ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပျံ့နှံ့သွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အစားအသောက်နဲ့ ဆေးဝါးအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေက ဘယ်လောက်များမလဲ။ ကျွန်တော့်လူတွေသာ မရှိရင် ခင်ဗျားတို့ နယ်မြေက အသက်ရှင်နိုင်မယ် ထင်သလား။”
ပေယုံကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဝေယွီ သည် တွက်ချက်မှု ကျွမ်းကျင်သည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍတွင် အလွန်ပင် ထူးချွန်သူဖြစ်ရာ၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။ “ဆန်ဈေးကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားပြီး ကပ်ရောဂါအကြောင်း ကြားရတော့မှပဲ ပူပင်နေတာလား။ ဘာကြောင့်လဲ မြို့ဝန်။”
ပေယုံကျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားသည်။ သူက “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး...” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ဝေယွီ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “တမင်မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား တမင်လုပ်ခဲ့တာပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး! ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး!” ပေယုံကျဲမှာ အလိုအလျောက် ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝေဝါးရာမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာသည်။ “ကျွန်တော်က မြို့ဝန်တစ်ယောက်ပါ! ဒီနယ်မြေထဲက ဆန် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဖူအန်းဆန်ဆိုင်နောက်ကွယ်က လူတွေက ထိန်းချုပ်ထားတာပါ။ သူတို့က ဈေးတင်ရင် ကျွန်တော် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ စပါးကျီတွေက နှစ်နဲ့ချီပြီး အလွတ်ဖြစ်နေတာကြာပြီ၊ ဆန်တွေအားလုံးကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထုတ်ယူသွားကြတာပါ။”
“ကယ်ဆယ်ရေးလား? နန်းတော်က ဆန်လည်း မပို့ဘူး၊ ဒေသခံတွေမှာလည်း ပေးစရာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ဘာမှ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ အရာရှိငယ်လေးပါ။ အစီရင်ခံစာတောင် မြို့တော်ကို မပို့နိုင်ဘူး! ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ မင်းသားကြီးက လူတွေ စေလွှတ်လိုက်ပြီဆိုတာကို။ အခုတော့ ကျွန်တော် သေမလား ရှင်မလားဆိုတာ ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး၊ အရာအားလုံးက နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပါပြီ။”