ရှင့်ဟွာရွာတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ကပ်ရောဂါမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တန်လင်းနှင့် ဆရာဝန်ရှီတို့ ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကုသနည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမှုကြောင့် ရွာတွင် တစ်လကျော်ကြာ စခန်းချနေခဲ့သော ယွီဖူဖန်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမလိုသူသဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့၏ အောင်မြင်မှုချင်း ကွာခြားရခြင်းမှာ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယွီဖူဖန်မှာ ကိုယ်တိုင်စမ်းသပ်ရင်း အတွေ့အကြုံမှ သင်ယူလာရသည့် လှည့်လည်ကုသသော ဆရာဝန်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး တန်လင်းနှင့် ဆရာဝန်ရှီတို့မှာမူ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီသော ဆေးပညာအမွေအနှစ်များကို စနစ်တကျ သင်ယူလာခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အစမှစ၍ အသစ်တဖန် ကြိုးစားရခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အမွေအနှစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းတို့၏ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကုသနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ လူနာများမှာလည်း သင့်လျော်သော ဆေးဝါးကုသမှုဖြင့် ပြန်လည်သက်သာလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဝေယွီ သိရှိလိုက်ရသောအခါ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားရသည်။ ဖြေရှင်းနည်းလမ်း လက်ထဲရှိနေပြီဖြစ်၍ ကပ်ရောဂါမှာ အရပ်သားများထံသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်ကို သူ မစိုးရိမ်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း ဝေယွီမှာ မလိုအပ်ဘဲ ပင်ပန်းရမည့်အလုပ်မျိုးကို ရှောင်ရှားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ရန် မလိုသည့်ကိစ္စမျိုးဆိုလျှင် ရှင့်ဟွာရွာမှ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းများနည်းတူ သူ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်လွှဲနေတတ်သည်။ ကုသနည်းလမ်း မပေါ်ပေါက်မီက ရောဂါကြောင့် လူအချို့ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း အလောင်းများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ ဆေးဝါးပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်းစသည့် ပင်ပန်းသောအလုပ်များကိုမူ ဝေယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဒင်းဖားဆိုင်ကသာ တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဝေယွီကိုယ်တိုင်က ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်လိုလျှင်ပင် ဖန်းရှန်းက သူ့ကို တားဆီးမည်မှာ အသေအချာပင်။
ရှင့်ဟွာရွာရှိ ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူထံ စာပေးပို့လိုက်ပြီး ဝေယွီတစ်ယောက် ချန်မြို့နယ်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
***
ချန်မြို့နယ်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုတွင် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ထည်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလုပ်သမားအုပ်စုတစ်စုမှာ ၎င်းတို့ရရှိထားသော ကြေးနီပြားအနည်းငယ်ကို ရေတွက်နေကြသည်။
သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ပင်စည်ကိုမှီရင်း ညည်းညူနေကြသည်။
"အဘိုးအိုဆွန်၊ ဒီနေ့ မင်း ဘယ်လောက်ရလဲ။ ငါကတော့ ၁၁ ပြားပဲ ရတယ်"
"ဟား၊ ငါလည်း အတူတူပါပဲ"
"တောက်၊ ဒီမြို့ကလူတွေက တော်တော်ကပ်စေးနည်းတာပဲ။ တစ်နေ့လုံး ဝန်ပိုးတွေ ထမ်းရတာကို ၁၁ ပြားပဲ ပေးတယ်!"
သူတို့ ညည်းညူနေစဉ် အနီးအနားရှိ အုပ်စုတစ်စုထံမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းတို့က ကံကောင်းသေးတယ်။ တခြားအဖွဲ့တွေက ဖူအန်းစပါးကျီအတွက် စပါးတွေ သယ်ပေးတာ ၉ ပြားပဲ ရတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့ရတယ်!"
အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ အခြားအလုပ်သမားများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"ဒါတော့ လွန်လွန်းတယ်! စပါးဈေးတွေက ကောင်းကင်ထိ ရောက်နေတာကို လုပ်အားခကိုတော့ ဒီလောက်ပဲ ပေးတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို သူတောင်းစားတွေလို့ ထင်နေတာလား။ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အသက်ဆက်ရမှာလဲ"
အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ အနားတွင် နားနေကြသည့် အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံလာကြသည်။ သူတို့မှာ စပါးကျီကြီးကြပ်သူများကို ဒေါသထွက်ရုံသာမက ချန်မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုလည်း အထင်သေးရွံရှာနေကြသည်။
"အဲဒီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ လူမိုက်ပဲ! စပါးဈေးတွေက ကြီးလွန်းလို့ လမ်းဘေးမှာ လူတွေ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေတာကို သူက စပါးကျီတွေကို ဖွင့်ပြီး ဆန်ပြုတ်တောင် မကျွေးဘူး။ ဒေသခံ အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကတောင် သူ့ထက် စိတ်ထားကောင်းသေးတယ်!"
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ကျိန်ဆဲရဲမည်မဟုတ်သော်လည်း ဤသူတို့မှာ မိမိတို့၏ မူလရွာများတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပျက်စီးသွားသော ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခုခု ရရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မြို့တွင်းသို့ ရောက်လာကြသူများဖြစ်ပြီး ကြာရှည်စွာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသဖြင့် အောင့်အီးထားသော မကျေနပ်ချက်များမှာ ယခုအခါ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
လူအုပ်ကြီးက ထောက်ခံသံများဖြင့် ဆူညံနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အနီးသို့ ကပ်လာပြီး လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးထဲကနေ သတင်းတစ်ခု ငါ ကြားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူးနော်"
လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အများစုမှာလည်း ဤသတင်းစကားကို ကြားဖူးနားဝ ရှိနေကြပုံရသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှုရှိတယ်ဆိုတာရော၊ ဖူအန်းစပါးကျီရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာရော အဲဒါကို ပြောတာလား"
လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို ပို၍ လျှော့ပြောလိုက်ကြသည်။
"အို၊ မင်းလည်း ကြားလိုက်တာပေါ့! ငါတစ်ယောက်တည်း ကြားတာလို့ ထင်နေတာ!"
"မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက အစေခံတစ်ယောက်ဆီက ကြားတာ။ အစေခံတစ်ယောက် ပြောနေပြီဆိုမှတော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!"
"ဘာ၊ အစေခံလား။ ငါကတော့ လမ်းဘေးက သူတောင်းစားတစ်ယောက်ဆီက ကြားတာ!"
"မဖြစ်နိုင်တာ! ငါကတော့ ငါနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေဆီက ကြားတာ"
သူတို့မှာ သတင်းရင်းမြစ်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသတင်းမှာ မြို့တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။
"မြို့ထဲမှာ ဘာကြောင့် ဘယ်သူမှ ဆူပူအုံကြွမှု မလုပ်ကြတာလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ" ဟု တစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အားလုံးက ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေမှန်း သိနေကြတာပဲကိုး!"
"ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ" ဆိုသည်မှာ ကျွန်းများပေါ်တွင် နေထိုင်ကြပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ကုန်တင်သင်္ဘောများကို မကြာခဏ လုယက်လေ့ရှိသော ပင်လယ်ဓားပြအုပ်စုများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ဆူးပြည်နယ်နှင့် ဟူပြည်နယ်တို့တွင် အဖြစ်အများဆုံးဖြစ်သည်။ ချန်မြို့နယ်မှာ ယခင်နှစ် ရေကြီးမှုများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော တုန်းဟိုင်မြို့နယ်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ပတ်သက်နေသော ဤမျှထိလွယ်ရှလွယ်သည့် ကောလာဟလတစ်ခုမှာ အကူအညီမပါဘဲ ဤမျှလွယ်ကူစွာ ပျံ့နှံ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤကိစ္စအတွက် တာဝန်ရှိသူမှာ ယီရှစ်ဆန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ၏ဘေးတွင် ရှိနေစဉ်က သူမှာ အတော်လေး ရိုသေစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏သခင်က သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များကို စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အဖွဲ့အတွက် အရင်းအမြစ်များစွာ လိုအပ်နေပြီး ငွေကြေးလည်း ပြတ်လပ်နေသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်းမှာ "ချမ်းသာသူများထံမှ လုယူ၍ ဆင်းရဲသူများကို ကူညီရန်" ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဤတာဝန်ကို အလေးအနက်ထားသည်။ အိမ်နံရံများကို ကျော်တက်၍ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အဂတိလိုက်စားမှုဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းခြင်းမှာ သူနှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သူက အနိုင်ကျင့်ခြင်းဖြင့် ချမ်းသာလာသနည်း၊ မည်သူက ဆင်းရဲဟန်ဆောင်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ လှည့်ဖြားတတ်သနည်း ဆိုသည်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် အလွန်အကျွံ မလုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် မရိုးဖြောင့်သော အိမ်ထောင်စုများထံမှ ငွေအနည်းငယ်ကို "ချေးငှား" ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ယီရှစ်ဆန်းမှာ မိမိ၏သခင်ကို အရှက်ရစေသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူသည် ကြွေးမြီစာချုပ်များကို စနစ်တကျ ချန်ထားခဲ့သည်။
— *ဒင်းဖားဆိုင်၊ ဤရက်စွဲတွင် ဤပမာဏကို ချေးယူခဲ့သည်။*
ငွေဆုံးရှုံးသွားသူများမှာ ပြန်လည်ရယူလိုလျှင် ဒင်းဖားဆိုင်ကို ရှာနိုင်သည်ဟု ယီရှစ်ဆန်းက တွေးသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဒင်းဖားဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ယီရှစ်ဆန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ငွေကြေးလိုအပ်ချက်များ ပြေလည်သွားသည့်အခါ ယီရှစ်ဆန်းမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို စတင်ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ နောက်ခံကို စုံစမ်းပြီးနောက် ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် ဆက်သွယ်နေကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။ ဤအချက်အလက်မှာ သိမ်းထားရန် အန္တရာယ်များလွန်းပြီး အပြစ်မဲ့သူများ ထိခိုက်မည့် အကြမ်းဖက်ဆူပူမှုမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ပြည်သူများကြားတွင် ကောလာဟလများကို ဖြန့်ကျက်ကာ ထိန်းချုပ်ထားသော မီးတောက်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။