နေဝင်ချိန်မတိုင်မီတွင် ဝေယွီ နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျီစီရင်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို အမြန်ရှာဖွေပြီး ညအိပ်ရန်အတွက် နေရာချထားလိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ အနေဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေကို သိရှိလိုသော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင် နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းမှာ အရေးတကြီးမဟုတ်ဟု ခံစားမိသည်။ ကပ်ရောဂါသည် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ခြိမ်းခြောက်နေပြီး ထိုကိစ္စတွင် တိကျသေချာသည့် ရလဒ်များ မထွက်ပေါ်သေးသဖြင့် ဝေယွီ အနေဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အလျင်စလို သွားရောက်ရန် အကြောင်းမရှိဟု မြင်သည်။ အဆုံးစွန်၌ မြို့တော်တွင် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားနေခြင်း မရှိသည့်အပြင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် အခြားကိစ္စရပ်များကို ယီရှစ်ဆန်း အနေဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။ စိတ်ကျေနပ်မှုရရှိသွားသည့် ဝေယွီ သည် လာမည့်ရက်များအတွင်း ဖန်းရှန်း ကို ယီရှစ်ဆန်း နှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်ထားရှိရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ဆေးခန်း၌ နဝမမင်းသား၏ အစီအစဉ်များသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစီအမံများကို ပြန်လည်ထိခိုက်နေပြန်သည်။ အကူအညီများ ခေါ်ယူရန် စေလွှတ်လိုက်သည့် အသိဉာဏ်ရှိသော နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦးမှာ ဆေးခန်းအပြင်ဘက်သို့ ခြေချပြီးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တန်လင် (Tan Lin) အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် နားလည်နိုင်သော်လည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းအရ နဝမမင်းသား—ဝေယွီ—က သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားသည်ဟု ဆိုသည်။
ဆေးခန်း၏ နန်းတွင်းသမားတော် ဆုံးရှုံးရမှုနှင့် အကူအညီများ ပျောက်ကွယ်သွားမှုတို့အကြားတွင် နဝမမင်းသားမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ချက်ချင်းပြန်ခေါ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းမပြုသည့် တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းမှာ ဝေယွီ သည် အလှူငွေများ ကောက်ခံရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်နန်းတော်အပေါ် သက်ရောက်နေသည့် ဖိအားများကို များစွာလျော့ပါးစေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ မည်မျှရှုပ်ထွေးပြီး တောင်းဆိုမှုများ များပြားနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရှိစေရန် ဝေယွီ ကို ဆက်လက်နေထိုင်စေလိုခဲ့သည်။
တန်လင် မရှိတော့သည့်အတွက် ဘယ်ဘက်တရားရုံး တရားသူကြီးမှာ ဖျားနာဟန်ဆောင်၍ မရတော့ပေ။ သူသည် လူနာများကို စတင်ကုသပေးရန်အတွက် အားတင်း၍ ထလိုက်ရသည်။ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလှသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူမှာ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရန် အနားတွင် မရှိတော့ခြင်းပင်။ အခက်အခဲများ ရှိသော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ လူငယ်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လက်ထောက်များ၏ အကူအညီဖြင့် ကြိုးစားရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်းမှာ ရုန်းကန်နေရစဉ်တွင် နဝမမင်းသားသည် မြို့တော်မှ ပေးပို့လိုက်သည့် စာများကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လက်ခံရရှိပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ က စာနှစ်စောင်ပေးပို့လိုက်သည်– တစ်စောင်မှာ နဝမမင်းသားအတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စောင်မှာ ဝေယွီ အတွက် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်က နဝမမင်းသားထံ ပေးပို့လိုက်သည့် စာမှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ပုံမှန်စာမျိုးဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲနှင့် လက်အောက်ငယ်သားတို့အကြား အေးစက်စက် ဆက်ဆံရေးမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသဘောသဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ အနေဖြင့်မူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ဖခင်ထံ စာတစ်စောင်မျှ မပေးပို့ခဲ့ပေ။ သူသည် သတိတရားမရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ တောင်တန်းလမ်းများမှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး စာပို့သူများနှင့် မြင်းများ ပင်ပန်းရလောက်အောင် အရေးတကြီးကိစ္စရပ်မျိုး မရှိဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တတိယအစ်ကိုက အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ထားပြီး "ကပ်စေးနည်းသော" အိုမင်းသည့် ဧကရာဇ်ကို အဘယ်ကြောင့် အနှောင့်အယှက်ပေးရမည်နည်း။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ၏ သားဆိုး၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသော်လည်း တတိယသားထံမှ စာအထပ်လိုက် လက်ခံရရှိနေချိန်တွင် နဝမသားထံမှ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ရသည်။ *ဒါက တရားဝင်တာဝန်တစ်ခုပဲ၊* ဟု ဧကရာဇ်က တွေးမိသည်။ *ဘာကြောင့် တတိယသားက နေ့တိုင်းလိုလို သတင်းပို့နေပြီး နဝမသားကတော့ တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ။ သူတို့က တခြားနေရာတွေမှာ ရောက်နေတာလား။ သူဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။*
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကုန်သည်များအသင်းမှ ဒင်းဖားဆိုင်သည် မြို့တော်တွင် သူ၏လုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီး ဇီယန်စီရင်စုသို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်နေကြောင်း သတင်းကို ဧကရာဇ် ကြားသိလိုက်ရသည်။ ကုန်သည်များအသင်းနှင့် ယီကျိုး မှ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများအကြား ကုန်သွယ်မှုလမ်းကြောင်းမှ ရရှိလာနိုင်မည့် အမြတ်အစွန်းများကို တွေးမိသည့်အခါ ဧကရာဇ်မှာ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ၏သားကဲ့သို့ ငွေရှာရာတွင် ထူးချွန်သူမဟုတ်သဖြင့် နဝမမင်းသားထံ စာတစ်စောင်ပေးပို့ပြီး ဝေယွီ ထံသို့ ပေးအပ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သူသည် နဝမမင်းသား အနေဖြင့် ဂရိတ်လျန် (Great Liang) တွင် အမြတ်အစွန်း အများဆုံးရရှိနိုင်မည့် အသေးစိတ်အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲစေလိုသည်။
ငွေရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိသရွေ့ အိုမင်းသည့် ဧကရာဇ်က သူ၏သားမှာ အလုပ်လုပ်ရန် အချိန်ရှာရလိမ့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျီစီရင်စုသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် အနားယူနေစဉ် စာရောက်ရှိလာသည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်— ထောင်နှင့်ချီသော မိုင်များစွာ ဝေးကွာနေသော်လည်း ထိုအဘိုးကြီးမှာ သူ့အတွက် အလုပ်ထပ်ရှာပေးလိုက်ပြန်သည်။
*ဂရိတ်လျန်မှာ ငွေဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာကို ငါ့ကို လာမေးနေတာလား။ ငါ့အတွေးတွေကို အကုန်ချရေးပေးရမယ်? ကြည့်စမ်း— ငါဘယ်လိုလုပ် အလုပ်တွေပြီးနိုင်မှာလဲ။* ဝေယွီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ *ငါက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ! ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလား။*
ထင်ရသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။ ရှင့်ဟွာရွာ (Xinghua Village) ၏ တိုးတက်မှုအခြေအနေကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ချန်မြို့နယ် ကို စောင့်ကြည့်ရန် ယီရှစ်ဆန်း နှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်ထားခြင်းနှင့် သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ခြင်းတို့အကြားတွင် ဝေယွီ မှာ အလုပ်များလွန်းနေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးထုတ် ကာတွန်းများကိုပင် ဖတ်ရှုရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
သူသည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ "အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန မှာ လူတွေ အများကြီးရှိပြီး ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုက စီးပွားရေးပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ဘာကြောင့် ဖခင်ဧကရာဇ်က သူတို့နဲ့ မတိုင်ပင်ဘဲ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ မိုင်အဝေးကြီးကနေ ငါ့ကို စာရေးနေရတာလဲ။ ဖန်းရှန်း၊ ဖခင်ဧကရာဇ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြင်းထန်တဲ့ ဖျားနာမှုများ ဖြစ်နေတာလားလို့ မင်းထင်သလား။"
ဖန်းရှန်း သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုရဲပေ။ ဧကရာဇ်ကို ဝေဖန်ရန် မလွယ်ကူပေ။
တုံ့ပြန်မှု မရရှိသဖြင့် ဝေယွီ သည် အလွန်အထီးကျန်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘောပင်ကို ကိုက်ကာ စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် ထပ်မံဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ကျိန်ဆဲလိုက်တာ၊ ငါပြန်ရောက်တာနဲ့ အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန မှာရှိတဲ့ ကောင်တွေကို စီးပွားရေးစာအုပ်တွေ ဖတ်ခိုင်းမယ်! အုပ်ချုပ်သူကို ကူညီရမယ့်သူတွေက ဒီလိုအမြတ်ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကို လက်မဦးနိုင်ဘူးဆိုရင် သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးနေရတာလဲ။"
ဝေးကွာလှသည့် မြို့တော်တွင် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန မှ အရာရှိအချို့သည် ရုတ်တရက် ကျောရိုးထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တာဝန်ကျရုံးခန်းတွင် ချီတီရှိုး (Qi Tishou) သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်သွားစဉ် သူတုန်လှုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "သခင်ဆန်း၊ ရာသီဥတုက အေးလာပြီ။ မြို့တော်ရဲ့ လေက အတော်လေး ပြင်းထန်လာတယ်၊ အင်္ကျီပိုဝတ်ထားသင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သခင်ဆန်းမှာ လန့်သွားပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်ချီ၊ သင်၏စကားက မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ အလျင်စလို ထွက်လာမိလို့ အပိုအဝတ်အစားတွေ ယူဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် ကျွန်တော့်ကျောပေါ်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်"
ချီတီရှိုးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "အအေးမိတာ ဖြစ်မှာပါ။ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနက လူအတော်များများလည်း မကြာသေးခင်က ဖျားနေကြတယ်။ မနက်ဖြန် အနွေးထည် သေချာဝတ်ထားသင့်တယ်"
"သင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သခင်ချီ၊ သင်ကတော့ အနွေးထည်နဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေတာပဲ"
"ဟားဟား၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်အတွက် ချုပ်ပေးထားတာ။ လက်ပတ်ပေါ်က ပုံစံလေးက လှတယ်မဟုတ်လား"
"လှပါတယ်၊ တကယ်ကို လှပါတယ်"
ထိုနှစ်ဦးသည် နဝမမင်းသား ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ ဘဝများမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာတော့မည်ကို မသိရှိဘဲ လမ်းဆက်လျှောက်သွားကြသည်။