**အခန်း ၂၂၉ - သူ့ပုံရိပ်ကို သူဖျက်ဆီးနေမိပြီ!**
ဤမျှလောက် "ဦးနှောက်ဆေးကြော" ပေးခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ သည် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် လူထု၏စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး သူလိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိစေသရွေ့ အရာအားလုံးသည် အရေးမကြီးတော့ပေ။
ကျန်ရှိနေသော "ကိုယ်ရံတော်များ" စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ သည် နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဒင်းဖားဆိုင် အနေဖြင့် တာဝန်ယူကာ ၎င်းတို့၏ တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှင့် အလုပ်လုပ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဒင်းဖားဆိုင် သည် တာဝန်ခွဲဝေပေးရမည့်အချက်ကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။ သူသည် စကားအများကြီးပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ က သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် လူတစ်ဦးချင်းစီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တာဝန်များကို ခိုင်းစေလိုက်တော့သည်။
လူစု၏ အာရုံလွင့်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဝေယွီ သည် ဤကိစ္စ၏ အဓိကတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည့် ဆရာဝန်များထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ဆရာဝန်များသည် အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြပြီး ဝေယွီ ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နှင့် လျစ်လျူရှုတတ်သော ဆရာဝန်ကြီး ရှီမှလွဲ၍ ကျန်နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
အထူးသဖြင့် ဝေယွီ ကို အစကတည်းက လေးစားနေသည့် လူငယ်လေး တန်လင်မှာမူ အမာခံပရိသတ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ ဝေယွီ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူသည် မျက်ရည်ဝဲလျက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ သူ၏ လေးစားမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေသည်။
"ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ အရှင်မင်းသားလိုမျိုး စေတနာထားတဲ့သူ ဒီလောကမှာ တကယ်ကို ရှားပါတယ်။ အရှင်မင်းသားအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ လေးစားမှုဟာ တရစပ်စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ရေလိုပါပဲ၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ ရပ်တန့်လို့မရတဲ့ ဖန်မြစ်ရေကြီးသလိုမျိုး အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး! အရှင်မင်းသားရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို နားထောင်ရတာဟာ ဆယ်နှစ်တာ ကြိုးစားလေ့လာမှုထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ရှေးရော၊ အခုရော ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲမှာ အရှင်မင်းသားလောက် ဘယ်သူမှ မမီပါဘူး! အရှင်မင်းသားနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ!"
ဝေယွီ: "……"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ဝေယွီ သည် ထိုလူက အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် သူ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများစွာ ပြုခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် အမွှေးတိုင်ထွန်းတော့မည်လားဟု မေးလိုက်ချင်မိသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းသည် ချဲ့ကားလွန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် တန်လင်က ပြောချင်နေလျှင် သူ့ကို ချီးမွမ်းစကားများ အလွန်အကျွံပြောခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။
ကိုးပါးမြောက် အရှင်မင်းသားသည် သဘောကောင်းခြင်း၊ အလွန်ထက်မြက်ခြင်း၊ ပြည်သူများအတွက် စစ်မှန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် အရည်အချင်းကိုကြည့်၍ အရာရှိများကို ရွေးချယ်ခြင်း - ဤအရည်အချင်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် တန်လင်၏ လေးစားမှုကို ရရှိရန် လုံလောက်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူအတွက်ဆိုလျှင် မည်မျှပင် ချိုသာသော စကားလုံးများကို သုံးပါစေ များလွန်းသည်ဟု မရှိပေ။
ထိုချီးမွမ်းစကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်အတန်းမြင့်လှသည်။
"သခင်တန်၊ ခင်ဗျား ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားပြောသလောက်လည်း မကြီးကျယ်ပါဘူး" ဟု ဝေယွီ က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ခံစားချက်က အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် တားမြစ်လို့ မရပါဘူးလေ။ ဟူး... ဒီလို ခံစားချက်မျိုးတွေကိုတော့ နောက်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာပဲ ထားကြရအောင်လား"
ချီးမွမ်းစကားကို ဘယ်သူကများ မနှစ်သက်ဘဲ ရှိပါ့မလား။ အကယ်၍သာ မင်းသားတစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနေစရာမလိုလျှင် ဝေယွီ သည် အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ကာ တန်လင်၏ ချီးမွမ်းစကားများကို တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ၂၄ နာရီပတ်လုံး ကြေညာပြချင်နေမိလိမ့်မည်။
တန်လင်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်မင်းသားက တကယ်ကို ရက်ရောတော်မူပါတယ်။ အရှင်မင်းသားရဲ့ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ"
ဤပြေလည်သော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆရာဝန်ကြီးများဖြစ်သည့် ယုနှင့် ရှီတို့မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝေယွီ သည် ထိုအကြောင်းကို အချိန်အကြာကြီး မတွေးတောနေတော့ပေ။ ချီးမွမ်းစကားများကို ခံယူပြီးနောက်တွင် သူသည် တည်ကြည်သွားကာ ဆရာဝန်သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်လုံးက ကျွမ်းကျင်သူတွေပါ။ ဒီကပ်ရောဂါနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ခင်ဗျားတို့ ပိုနားလည်ကြပါတယ်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုသနည်းကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ အစိုးရကိုယ်စား ကျွန်တော် အခုတော့ ခွင့်ပြုပါဦး"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝေယွီ သည် သူတို့သုံးဦးအား လေးနက်စွာ လက်အုပ်ချီ၍ အလေးပြုလိုက်သည်။
ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"အရှင်မင်းသား၊ မလုပ်ပါနဲ့!" တန်လင်သည် အလျင်အမြန်ပင် ဝေယွီ ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါ။ အရှင်မင်းသားကို ဒီလိုမျိုး အလေးပြုခိုင်းပြီး ဘာလို့ဝန်ပိစေရမှာလဲ။ အရှင်မင်းသားက မြင့်မြတ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့သူပါ၊ ဒီလိုအလေးပြုတာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပါပဲ"
ယုဖူဖန်နှင့် ဆရာဝန်ကြီး ရှီတို့မှာ နန်းတွင်းထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် မရင်းနှီးသော တောသူတောင်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ တန်လင်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့သည် ပို၍ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိကြသည်။ သူတို့မှာ တန်လင်လောက် မထိတ်လန့်ကြသော်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မင်းသားအပေါ်တွင် အမြင်ပိုကောင်းသွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဆရာဝန်ကြီး ရှီမှာ ဝေယွီ ကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ သိသိသာသာကို နူးညံ့သွားသည်။
သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့စဉ်ကတည်းက သူမသည် သူ့ကို ပါးစပ်ကောင်းပြီး ယုံကြည်ရမည့်သူမဟုတ်ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ချန်မြို့နယ် တွင် အလုပ်လုပ်ရန် သူမကို ဖိတ်ခေါ်သည်ကို သိရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် သူ့ကို အချိန်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်နေလျှင် ဘာဖြစ်သလဲ? သူ့ကို အလိုလိုက်ဖို့ သူမတွင် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။
သို့သော် သူမ၏ ပြင်းထန်ပြီး အလျှော့မပေးတတ်သော စိတ်ထားတွင်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်။ တစ်ခဏတွင် သူသည် လိမ်ညာသူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် သူ၏ယခင် အမှားများကို ဖုံးကွယ်နိုင်လောက်အောင် ပြည်သူများအပေါ် စစ်မှန်သော စေတနာထားရှိကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။
*ကောင်းပြီလေ၊* ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ *ဒီကောင်လေးကို ကြည့်ရတာ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ မျက်စိထဲမှာ ကြည့်လို့ကောင်းလာပါလား။*
ဝေယွီ သည် တန်လင်၏ အကူအညီဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြရန် လိုအပ်နေသည်။
"ရှန်းဟွာရွာမှာဖြစ်နေတဲ့ ကပ်ရောဂါဟာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အတိအကျ မသိကြဘူး။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးဟာ ဒုက္ခသည်တွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်အသက်ကို စတေးနေကြတာပါ။ တရားမျှတမှုအပိုင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ဟာ ဘယ်ပညာရှိကြီးနဲ့မှ မလျော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဘေးကင်းဖို့နဲ့ ကုသနည်းကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် တခြားဒေသတွေကလည်း ရောဂါကူးစက်မှာကို ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့"
ဝေယွီ သည် ပြုံးလျက် တန်လင်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒင်းဖားဆိုင် က ကျွန်တော့်လူပါ၊ တခြားသူတွေထက်စာရင် သခင်တန်နဲ့ ပိုရင်းနှီးပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီးရင် တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် သူ့ကိုပဲ ရှာလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်စရာမရှိအောင် ကျွန်တော် သူ့ကို မှာထားလိုက်ပါ့မယ်။ စိတ်ချလက်ချသာ လုပ်ကြပါ"
တာဝန်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးမားဆုံးသော ကြောက်စိတ်မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ မလုံလောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဆရာဝန်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ သုတေသနအလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်စေချင်သည်။ စားစရာ၊ ဆေးဝါးနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို တာဝန်ယူပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
တန်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ စိတ်ချပါ အရှင်မင်းသား၊ ကုသနည်းကို ရှာဖွေနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါမယ်"
အချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ ဆက်လက်စကားပြောနေဦးမည်ဆိုလျှင် ဖန်းရှန်း မကျေနပ်လျှင်ပင် ဝေယွီ အနေဖြင့် မြို့ပြင်တွင် ညအိပ်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူသည် ထိုသုံးဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံး ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတော့တယ်။ ပြည်သူတွေအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးကြပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်အလေးပြုကြသည်။
သူသည် အမျိုးသားများ၏ ရိုသေသော တုံ့ပြန်မှုများကို ကျင့်သားရနေသော်လည်း "အေးစက်စက် လှပသူ" ဆရာဝန်ကြီး ရှီကပါ ယဉ်ကျေးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမသည် ဤအရေးကြီးသော အချိန်အခါတွင် သဘောထားပြောင်းလဲရန် ဆန္ဒရှိနေသည် - အဘယ်ကြောင့် အပြစ်တင်နေရမည်နည်း? နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများကို အနည်းငယ် မောက်မာခွင့်ပေးထားသင့်ပြီး သူတို့ကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံသင့်သည်။
ဝေယွီ သည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို အချိန်အကြာကြီး တွေးတောနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
ရှန်းဟွာရွာအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ဖန်းရှန်း သည် မြင်းများကိုခေါ်၍ အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။
"အရှင်မင်းသား၊ ဒီနေရာက မလုံခြုံပါဘူး။ မြန်မြန်ထွက်သွားသင့်ပါပြီ"
သူသည် သူတို့စီးလာသော ရထားလုံးကိုပင် စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ရွာထဲတွင် တခြားသူများ အသုံးပြုနိုင်ရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေလေလေ ကူးစက်ခံရနိုင်ခြေ များလေလေဖြစ်သည်။ ဖန်းရှန်း သည် သူ၏ အားနည်းပြီး ပျင်းရိသော မင်းသားလေး ရောဂါကူးစက်ခံရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ကိုယ်ရံတော်များ မြင်းပေါ်တက်ကာ ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ မှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အရေးတကြီး ဖြစ်လွန်းနေသည်။
ခဏလေးကတင် သူသည် လူတွေကို ကပ်ရောဂါကို ကုသနိုင်ကြောင်းနှင့် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း "ဦးနှောက်ဆေးကြော" ဟောပြောနေခဲ့သည်။ အခုတော့ သူသည် အသက်လု၍ ထွက်ပြေးရန် အလောတကြီးဖြစ်နေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အနီးအနားတွင် လူသိပ်မရှိဘဲ ဒေသခံများမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် အများကြီး တွေးတောနေမည် မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင်မူ ဝေယွီ သည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ဆူပူလိုက်မိပေလိမ့်မည်။
သူသည် သူ၏ပုံရိပ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေမိပြီ!