အရည်အချင်းရှိသူဟူသည် ရှားပါးလှ၏။ ဝေယွီ မှာလည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါက လက်လွတ်ခံမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဆရာဝန်ယုနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် အမှန်တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာ လူမှုရေးအရ နှုတ်ဆက်စကားပြောရန် လုံးဝမသင့်တော်သောကြောင့် ခေတ္တမျှ စိတ်လျှော့လိုက်ရသည်။ ရှင့်ဟွာရွာမှ ကပ်ရောဂါကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပါက သူ့အား စည်းရုံးရန် အချိန်များစွာ ရှိသေးသည်။
ဝေယွီ သည် ထိန်းချုပ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ကြီးကြပ်ရန်အတွက် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဖန်းရှန်း မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အရှင်သား၊ အရှင်သားကို ရှင့်ဟွာရွာအထိ ခေါ်လာပေးခဲ့ရတာတင် အန္တရာယ်များနေပါပြီ။ ရွာဝင်ပေါက်နားကို လုံးဝ ထပ်မချဉ်းကပ်ပါနဲ့တော့။ ဒင်းဖားဆိုင် တို့အဖွဲ့လည်း ဒီမှာ စခန်းချနေတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ၊ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ အကယ်၍ အရှင်သားသာ ကူးစက်ခံလိုက်ရရင် ဧကရာဇ် ကို ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုပြန်ပြီး အဖြေပေးရပါ့မလဲ။”
သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကပ်ရောဂါဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်ပင် လူတို့၏နှလုံးသားတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းသွားတတ်သည်။ အရှင်သားမှာ ယုံကြည်အားကိုးရသူမဟုတ်ဟု လူအများက မြင်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုလို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်းမှာပင် ကြီးမားသောမေတ္တာတရားတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်နေရန် အတင်းတောင်းဆိုပါက ဖန်းရှန်း အနေဖြင့် အမိန့်ကိုဖီဆန်ပြီး အရှင်သားကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်၍ပင် ပြန်ခေါ်သွားရလိမ့်မည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် မည်သူမဆို ကပ်ရောဂါ၏ သားကောင်ဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း အရှင်သားမူကား မဖြစ်ရပေ။ သူနှင့်ပတ်သက်၍ ကူးစက်နိုင်ခြေ အနည်းငယ်မျှပင် ရှိမနေစေရ။
ဝေယွီ မှာ ရောက်ရှိလာသည်မှာ မကြာသေးဘဲ ဆရာဝန်ယုနှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောရသေးသည်။ သူသည် အခြေအနေကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်ရန် ရွာဝင်ပေါက်ဘက်သို့ တိုးကပ်သွားမည်အပြုတွင် ဖန်းရှန်း ၏ ပြတ်သားပြီး မှန်ကန်သော ငြင်းဆန်မှုကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဖန်းရှန်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာသောအရိပ်အယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပုံရသည့် ဒင်းဖားဆိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်စက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် မသွားတော့ပါဘူး။”
ဒီနေရာကိုလာခြင်းမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း သူသိသည်။ ဝေယွီ သည် မိမိကိုယ်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူ့အသက်မှာ တန်ဖိုးမရှိသလို ဖြစ်နေတတ်သည်။ လောကကြီး၏ အမြင်တွင် မင်းသားတစ်ပါး၏ အသက်သည် ကျန်လူအားလုံး၏ အသက်ထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူ့အား တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက ကူးစက်ခံထားရသော ရွာသားများအားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဧကရာဇ် ၏ အမျက်ဒေါသကြောင့် ဖန်းရှန်း နှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ ချက်ချင်း နားဝင်သွားခြင်းက ဖန်းရှန်း ကိုပင် အံ့အားသင့်စေသည်။ သို့သော် နားထောင်ပေးခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။
ဆက်လက်နေထိုင်၍ လေ့လာခွင့်မရတော့သည့်အတွက် ဝေယွီ မှာ ဒင်းဖားဆိုင် အပေါ်တွင်သာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဖားဆိုင်၊ မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ ဒီမှာ အများကြီး လုပ်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာရဲ့ တာဝန်ကို မင်းလက်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အနားမှာ မနေနိုင်ပေမဲ့ ဂျီစီရင်စုမှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်၊ နားလည်လား။”
“သဘောထားကွဲလွဲစရာ မရှိပါဘူး!” ဒင်းဖားဆိုင် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ အရှင်သား။”
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ “တော်လိုက်တဲ့ကောင်။ မင်းကို ငါ အမြင်မမှားဘူးဆိုတာ သိတယ်။ သိလား၊ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် အားလုံးထဲမှာ ငါ မင်းကို အချစ်ဆုံးပဲ။ မင်းအနေနဲ့ တန်သခင်လေးနဲ့ ဆရာဝန်ရှီကို ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။ ကုသနည်းကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ သူတို့သုံးယောက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်။ ငါ့ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့၊ နားလည်တယ်နော်။”
*အရှင်သားက ငါ့ကို အချစ်ဆုံးတဲ့!*
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင် မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရွှင်လန်းသွားပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားကို တည့်မတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ အရှင်သား! စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်!”
သူသည် ယီရှစ်ဆန်း နှင့် အချိန်အကြာကြီး အငြင်းပွားခဲ့သည်မှာ အရှင်သားထံမှ ဤစကားကို ကြားလို၍ မဟုတ်ပါလော။ ဒင်းဖားဆိုင် မှာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ တကယ်ပါပဲ၊ သူသည် အချစ်ခံရဆုံးသူပင်။
၎င်းမှာ သစ္စာရှိသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မည်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြသသည့် ရိုးရှင်းသော သာဓကတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ချီးကျူးစကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် အချက်ပြကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ပျော်ရွှင်နေသော ဒင်းဖားဆိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘာကို ဆက်ကြည့်နေတာလဲ။ ငါ ဒီမှာ မနေဖို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သွားကြစို့။”
ဖန်းရှန်း သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး “မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် အားလုံးထဲမှာ ဒင်းဖားဆိုင် ကို အချစ်ဆုံးလား?” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ: “...”
*ဒါ ဘာလဲ? ဒုတိယတပ်မှူးရာထူးနဲ့တောင် မင်းက မနာလိုဖြစ်နေတာလား?*
***
ရှင့်ဟွာရွာတွင် ဆက်နေ၍ မရနိုင်သဖြင့် ညမကျမီ မြို့သို့ ပြန်ရောက်ရန်အတွက် ဝေယွီ သည် သူ၏ အဖိုးတန်အချိန်များကို ကျန်ရစ်ခဲ့သူများအား နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် အသုံးပြုလိုက်သည်။
“ငါဟာ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသားပဲ။ မင်းတို့က ငါ့အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာဆိုတော့ ငါ့လူတွေပဲ၊ နန်းတော်ရဲ့ အလံတော်အောက်မှာ လုပ်ဆောင်နေကြတာပေါ့။ ငါ့လူတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မညှဉ်းပန်းဘူး။ ဒီကပ်ရောဂါကို မင်းတို့ ကြောက်နေကြမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြောက်နေရုံနဲ့ ဘာမှ မထူးလာဘူး!”
ဒင်းဖားဆိုင် စုစည်းထားသော လူများသည် ရွာဝင်ပေါက်အနီးတွင် စုရုံးရပ်နေကြပြီး သစ်သားတိုင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ ထိုတိုင်မှာ မြင့်မားခမ်းနားခြင်း မရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတန်းမှ လူများပါ မြင်နိုင်စေရန်အတွက် ဝေယွီ မှာ ထိုတိုင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ငြိမ်သက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားနေရသည်။
“အတိတ်မှာ မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ မှတ်ထားကြပါ၊ မင်းတို့အားလုံးဟာ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေပဲ! မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ မင်းတို့ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး!”
“မင်းတို့က တင်သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြတာ။ သူက ဖျားနာနေတဲ့ ရွာသားတွေကို ဘယ်တော့မှ စွန့်မပစ်ခဲ့ဘူး။ သူ ကြားဝင်စွက်ဖက်လို့သာ အစပိုင်းမှာ သူများတွေ ထွက်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ဒီလောက်ထိ ကူးစက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းတို့ သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်မေးကြည့်ကြပါဦး၊ မင်းတို့သာ ရှင့်ဟွာရွာသားတွေဆိုရင် ရက်စက်တဲ့ နန်းတော်တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ အပြုအမူကိုပဲ လိုချင်ကြမှာလား?”
ရွာဝင်ပေါက်ရှိ ဆူညံသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသည့် လူနာအချို့မှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးကို ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ မင်းသားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သော်လည်း သူ၏အသံမှာ အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်၍ ကြားနေရသည်။
“တင်သခင်လေးက ရှင့်ဟွာရွာသားတွေကို မစွန့်ပစ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး! သူရပ်တည်နေတဲ့အရာက ငါရပ်တည်နေတဲ့အရာပဲ! ကပ်ရောဂါဖြစ်နေရင် ဘာဖြစ်လဲ? မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသရွေ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လက်အောက်ခံ မည်သူ့ကိုမဆို ကယ်တင်နိုင်သေးရင် ငါ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘူး!”
“မင်းတို့မှာ ဆရာဝန်ယု ရှိခဲ့သလို၊ အခုလည်း နန်းတော်ဆေးပညာဌာနက တင်သခင်လေးနဲ့ ဆေးပညာရှင် ဆရာဝန်ရှီတို့ကို မင်းတို့ကုသဖို့ ငါ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။ ငါ ဘယ်တော့မှ မျှော်လင့်ချက်မဆုံးရှုံးသလို နောက်လည်း မဆုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတော့ မင်းတို့ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ?”
လူငယ်လေး၏ အသံမှာ တက်ကြွပြီး စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ရွာ၏ အသက်မဲ့နေသော လေထုနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအသံကို ကြားရသော လူနာများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကောက်ရိုးဖျာများပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ပါးလွှာသော ဆန်ပြုတ်ကိုသာ သောက်ပြီး ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။ ဆရာဝန်ယုက သူတို့ကို မကြာခဏ လာကြည့်ပေးသော်လည်း တိုးတက်မှုမရှိခြင်းက သူတို့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သည်။
လူတစ်ယောက်၏ ခွန်အားမှာ အားနည်းသော်လည်း လူတို့သည် နန်းတော်အပေါ်တွင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိကြသည်။ နန်းတော်မှ ပါဝင်လာပြီဆိုလျှင် သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ခြေ တိုးလာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ အားနည်းစွာ ရပ်နေရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ “တကယ်ကောင်းတာပဲ... တကယ်ကောင်းတာပဲ။ မင်းသားတစ်ပါး ကိုယ်တိုင်လာကြည့်တယ်ဆိုတော့ အရာရှိတွေ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားကြပြီ။ တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာပါ...” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အားနည်းနေသော လူအချို့မှာ ခြံစည်းရိုးအနောက်တွင် ရပ်ကာ သစ်သားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော လူတစ်ဦးမှာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး “မင်းသားက လူကောင်းပဲ၊ အရမ်းကောင်းတဲ့သူပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။