ဒင်းဖားဆိုင် အကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂေါ့ဝမ်ခရိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဒင်းဖားဆိုင် ဆေးဝါးဝယ်ယူရန် မြို့ထဲသို့ စေလွှတ်ထားသူနှင့် တိုးမိလိမ့်မည်ဟု ဝေယွီ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။
ဝေယွီ နှင့် သူ့အဖွဲ့သားများမှာ ထိုလူကို မမှတ်မိကြသော်လည်း ဆေးဝါးဝယ်ယူရန် လာသည့် လူငယ်လေးမှာမူ ဝေယွီ ၏ မျက်နှာကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုးပါးမြောက် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီး၏ "ပေါင်တံကြီး" ကို အားကိုးခိုလှုံခွင့်ရထားသည့်အတွက် ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့၏ အမည်နာမကိုပင် မေ့လျော့သွားနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်မျက်နှာကိုမူ မည်သို့မျှ မမေ့နိုင်ကြပေ။
စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ထိုဆေးဝယ်လာသူသည် ဝေယွီ ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အခဲများကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောပြလေသည်။ စားစရာနှင့် အိပ်စက်ချိန် မလုံလောက်မှုများအပြင် အဓိကစိုးရိမ်စရာမှာ ရှင့်ဟွာရွာတွင် ဖြစ်ပွားနေသော သေစေနိုင်သည့် ကပ်ရောဂါပင် ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ကယ်တင်ပေးတော်မူပါ! ကျွန်တော်တို့ ရှင့်ဟွာရွာမှာ ပိတ်မိနေတာ ခြောက်ရက်၊ ခုနစ်ရက်လောက် ရှိနေပြီ။ အမျိုးသားတွေအားလုံးနီးပါး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြပါပြီ..."
ကပ်ရောဂါအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားသည်။ လူများ သေဆုံးနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီလဲ။"
"ဟင်?"
ထိုသူ၏ ငိုယိုသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အရှင်မင်းသား၏ သနားကြင်နာမှုကို ရယူပြီး အထင်ကြီးစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားရသည်။ "အဲ... ဘယ်သူမှတော့ မသေဆုံးသေးပါဘူး။"
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားသည်။ "ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော၊ ဘယ်နှစ်ယောက်က ရောဂါမကူးစက်သေးတာလဲ။ ငါ အမှန်တရားကိုပဲ လိုချင်တယ်။"
ကူးစက်ရောဂါများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့တတ်သော်လည်း မည်သူမျှ မသေဆုံးသေးသရွေ့ အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသည်။ ဝေယွီ သည် သူနှင့်အတူ ဆရာဝန်ကြီးနှစ်ဦး ပါလာသည်ကို သတိရလိုက်သည်။
ဝေယွီ ၏ တင်းမာသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုသူမှာ လိုသည်ထက် ပိုပြောရန် သို့မဟုတ် သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်တော့သည်။ "ဒင်းဖားဆိုင်ရဲ့ အမိန့်အရ ရှင့်ဟွာရွာကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး လမ်းကြောင်းတွေကိုလည်း ပိတ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ရွာပြင်မှာ စခန်းချပြီး အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်နေပါတယ်။ အရာအားလုံးကို ဆရာဝန်ကြီးယူရဲ့ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေတာပါ... လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ညီအစ်ကိုတွေထဲက ၁၃၉ ယောက်က အသက်ရှင် ကျန်းမာနေပါသေးတယ်။"
ဝေယွီ သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးယူ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။"
"ဆရာဝန်ကြီးယူက ရှင့်ဟွာရွာကို အရင်ရောက်နေတာပါ။ သူက ကပ်ရောဂါကို မြင်တွေ့ပြီး ရွာသားတွေကို ကုသပေးချင်တဲ့အတွက် ဆန္ဒအလျောက် ရွာမှာနေခဲ့တာပါတဲ့။"
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ဒင်းဖားဆိုင် က ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံနိုင်ပေ။ ရိုးရိုးလေး လျှောက်သွားရင်းနဲ့ပဲ ကပ်ရောဂါကို တွေ့ရုံတင်မကဘဲ ရောဂါကို ကုသပေးနေသည့် ခရီးသွားဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့်ပါ တွေ့ဆုံနေရသည်တဲ့။
အခြေအနေက အရေးတကြီးဖြစ်နေသည့်အတွက် ဝေယွီ အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ မြို့ထဲတွင် ဆေးဝါးများ ထပ်မံဝယ်ယူပြီးနောက် ရွာသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝေယွီ သည် အခြေအနေကို တန်လင်နှင့် ဆရာဝန်ကြီးရှီတို့အား ရှင်းပြပေးသည်။
သူတို့သည် ဤကိစ္စအတွက်ပင် အထူးတလည် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ တည်ငြိမ်နေကြသည်။
တန်လင်က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကပ်ရောဂါက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော်ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကျဆုံးသွားရင်တောင် ရွာသားတွေနဲ့အတူတူပဲ သေပါမယ်!"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "သခင်တန်၊ ခင်ဗျားက ငယ်ရွယ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးပညာကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ခင်ဗျားသာ သေဆုံးသွားရင် မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။"
*သူ သေလို့မဖြစ်ဘူး၊* ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *ကျွန်တော့်ဆေးရုံရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဆုံးရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး။*
တန်လင်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏အသံမှာ သူရဲကောင်းဆန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ အရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရှင်ရဲ့ ပူပင်သောကတွေကို ပြေပျောက်စေရမယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပေးပါ။"
"နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်၊" ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ခင်ဗျားမှလွဲရင် တော်ဝင်ဆေးပညာဌာနမှာ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် စိတ်ချရစေတဲ့သူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး သိပ်ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ ဟုတ်ပြီလား။"
"နားလည်ပါပြီ။"
တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသော ဆရာဝန်ကြီးရှီက ရုတ်တရက် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "ရှင့်ဟွာရွာမှာ ဆရာဝန်ကြီးယူက လူနာတွေကို ကုသပေးနေတာ ကြာပြီ။ ဘယ်သူမှ မသေဆုံးသေးဘူးဆိုတာကို ကြည့်ရင် ဒီကပ်ရောဂါက အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ သာမန်ရောဂါပိုးတွေက ဆေးပညာအမွေအနှစ်ရှိတဲ့ မိသားစုတွေ မှတ်တမ်းတင်ထားတာမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ ကုသလို့ မရတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဘာလို့ အသက်သေရေးအတွက် ညည်းတွားနေကြတာလဲ။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ!"
ဝေယွီ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လှည်းထဲတွင် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော တန်လင်က ချက်ချင်းပင် ဆရာဝန်ကြီးရှီဘက်သို့ လှည့်ကာ နူးညံ့ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးရှီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးပညာက ထူးချွန်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒီမှာရှိနေတာကိုပဲ ကျွန်တော် စိတ်အေးရပါပြီ။"
ဝေယွီ: "?"
ဆရာဝန်ကြီးရှီကမူ လျစ်လျူရှုထားသည်။ "ကပ်ရောဂါဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဂရုစိုက်ပါ။ ဆေးပညာချိုင့်ဝှမ်းမှာ ရောဂါပိုးအမျိုးမျိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ခင်ဗျား လေ့လာချင်ရင် နောက်မှ ဆေးပညာချိုင့်ဝှမ်းကနေ ငှားဖတ်လို့ရတယ်။"
ဝေယွီ: "??"
တန်လင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးရှီရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အချိန်ရရင် ဆေးပညာချိုင့်ဝှမ်းကို မဖြစ်မနေ လာခဲ့ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းထားတဲ့ စာအုပ်တွေရှိပါတယ်၊ ခင်ဗျား အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော် အချို့ကို ငှားပေးနိုင်ပါတယ်။"
ဆရာဝန်ကြီးရှီ: "ကောင်းပြီလေ။"
ဝေယွီ: "......"
*သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။*
ဆရာဝန်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကပ်ရောဂါဘေးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြရာ ဝေယွီ က ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရမှာလဲ။ ဆက်မပြောချင်တော့သည့်အပြင် "ခွေးစာ" ထပ်မကျွေးခံရစေရန်အတွက် အဖွဲ့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အခြားလှည်းတစ်စီးသို့ ပြောင်းစီးလိုက်သည်။
ရှင့်ဟွာရွာသို့သွားသော လမ်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်ကို ခရီးသွားများ မလာနိုင်စေရန် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဒင်းဖားဆိုင် သည် ရွာတံခါးဝတွင် မကြာခဏ မနေပေ။ သူက စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်တတ်သဖြင့် ကင်းလှည့်ရန် လျှောက်သွားတတ်သည်။
ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ သူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသော အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ သူတို့မျက်နှာကို မမြင်ရသေးမီကပင် သူတို့၏ ဟန်ပန်က သူတို့ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။ သနားစရာ ဖားဆိုင်မှာ ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အလွန်သွက်လက်စွာဖြင့် သူက ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်လာပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သခင်—!"
လှည်းထဲတွင် ရှေးခေတ်ကပ်ရောဂါများအကြောင်း အချက်အလက်များ ရှာဖွေနေသော ဝေယွီ က သူ့နားကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ "တောက်၊ သနားစရာ ဖားဆိုင်လေး။ သူ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရတာပဲ၊ သနားစရာလေး။"
ဒင်းဖားဆိုင် မှာ တကယ်တမ်း ဒုက္ခရောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ *ဘာလို့ ဒါကို ယီရှစ်ဆန်း နဲ့ မကြုံရတာလဲ။* သူ၏သခင်ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘဲ အရှင်မင်းသားကိုပါ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် လာစေခဲ့ရသည့်အတွက် သူ အလွန်ရှက်ရွံ့နေသည်။
ဝေယွီ သည် ဒင်းဖားဆိုင် ကို သူတို့အား ရွာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် များသောအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့် ထိုသူမှာ သူ၏ လတ်တလော အတွေ့အကြုံများကို တရစပ် ပြောပြနေသော်လည်း သူ့အဓိကပြောချင်သည့်အချက်မှာ ရှင်းနေသည်။
"သခင်၊ သခင် အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပါပဲ။ သခင်မရှိရင် ကျွန်တော် စိတ်မအေးရဘူး၊ သခင်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးမိမှာ ကြောက်တယ်။"
တကယ်တမ်းတော့ သူက တာဝန်ယူရမှာကို မလိုလားဘဲ အလုပ်ရှောင်ချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ မှာ စိတ်ဖတ်တတ်သည့် စွမ်းရည်မရှိသော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင် ၏ စိတ်ရင်းမှန်ပုံပေါက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကလေးက သူ့ကို လွမ်းနေပြီး ရုတ်တရက်ဖြစ်လာသော ကပ်ရောဂါကြောင့် ကြောက်လန့်နေသည်ဟုသာ ထင်မိသည်။
*သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်ရံတော်ကတော့ ကလေးလေးအတိုင်းပဲ ရှိသေးတာပဲ၊* ဝေယွီ က တွေးကာ ဒင်းဖားဆိုင် ၏ ပခုံးကို သနားကြင်နာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ သခင် ရောက်လာပြီပဲ။ မကြောက်ပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါရှိတယ်၊ စိတ်ချလက်ချနေ! ငါ ဆရာဝန်ကြီးနှစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ ချက်ချင်းပဲ ရွာသားတွေကို ကုသပေးကြမယ်။"
ဝေယွီ သည် "ခွေးစာကျွေးသူ" နှစ်ဦးကို လှည့်ရှာလိုက်သော်လည်း ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ကို မတွေ့ရပေ။ "ဟင်? အဲဒီနှစ်ယောက် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"
ဆရာဝန်ကြီးယူ ရှိရာဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ဒင်းဖားဆိုင် က သူ့သခင်အား တိတ်တဆိတ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းသား၊ ဟိုဘက်မှာပါ။"
ဝေယွီ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း တန်လင်နှင့် ဆရာဝန်ကြီးရှီတို့မှာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးသားဖြစ်ကာ မျက်နှာကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဆေးဖိုဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဆရာဝန်ကြီးယူလား။"
ဒင်းဖားဆိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာဝန်ကြီးယူရဲ့ အမည်ရင်းက ယူဖူဖန်ပါ။ သူက ခရီးလှည့်လည် ကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ဦးပါ။"