ဒင်းဖားဆိုင် မြင်းဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံးမေးခွန်းမှာ “ဆရာဝန်ယု ဘယ်မှာလဲ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်မှာ ရွာထဲတွင် ဆေးဝါးများ စမ်းသပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မိမိအသက်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားတတ်သည့် ဒင်းဖားဆိုင် သည် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ လက်အောက်ရှိ လူနှစ်ရာတွင် ယခုအချိန်၌ အရှင်သခင်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူသာ မတော်တဆ ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရပါက သူ၏နောက်တွင်ရှိသော လူအုပ်စုတစ်ခုလုံး အသုံးမဝင်တော့ပေ။
“သခင်ဒင်း၊ ဒီမှာ မီးခိုးလှုံထားတဲ့ အဝတ်စသစ်ကို လဲလှုံလိုက်ပါဦး။”
ဆေးမြစ်များ၏ အနံ့ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည့် အနက်ရောင်အဝတ်စတစ်ခုကို သူ၏ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယုဖူဖန် ပေးထားသည့် မီးခိုးလှုံနည်းအတိုင်း ရောဂါကူးစက်မှုမှ ကာကွယ်ရန် မျက်နှာကို ပတ်ထားရမည့် အဝတ်စဖြစ်သည်။ ဒင်းဖားဆိုင် သည် ထိုအဝတ်စကို ယူလိုက်ပြီး မိမိ၏အဝတ်စဟောင်းနေရာတွင် ချက်ချင်းလဲလှယ်လိုက်သည်။
သူသည် အပြင်ဘက်တွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရွာဝင်ပေါက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ဝါးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာကို အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ခါးကိုင်းကိုင်းအဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒင်းဖားဆိုင် သည် အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ “ဆရာဝန်ယု၊ အထဲက အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်များ ထပ်သေဆုံးသေးလား။”
အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ပြတ်သားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “သိပ်မဆိုးပါဘူး။ အပြင်းဆုံးဖျားနေတဲ့လူတွေကတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒီနေ့ ဆေးကို ထပ်တိုက်ထားတယ်၊ အာနိသင်ရှိ၊ မရှိ သိရဖို့တော့ နည်းနည်းတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။”
ဆေးစမ်းသပ်ခြင်းမှာ နှေးကွေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်မျှဖြင့် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်နိုင်ပေ။ ဒင်းဖားဆိုင် တစ်ယောက် ဤနေရာတွင် တာဝန်ကျသည်မှာ လေးရက်မြောက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်ယု ဆေးအသစ်စမ်းသပ်သည်ကို ကြားရခြင်းမှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်ယု” ဟု ဒင်းဖားဆိုင် က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ့ဘက်က လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်ပါ။” သူသည် ဆေးပညာတွင် အားနည်းသော်လည်း ထောက်ပံ့ရေးပိုင်းတွင်မူ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။
ယုဖူဖန်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ သခင်ဒင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတချို့ လိုအပ်နေလို့ပါ။ အနီးနားက မြို့ကို လူလွှတ်ပြီး ဝယ်ခိုင်းပေးဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။”
“ကောင်းပါပြီ၊ လိုအပ်တာတွေကို စာရွက်ပေါ်မှာ ချရေးပေးလိုက်ပါ။”
ယုဖူဖန်သည် လိုအပ်သည့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းစာရင်းကို စာရွက်ပေါ်တွင် အမြန်ရေးချလိုက်ပြီး ဒင်းဖားဆိုင် ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ အချိန်မဖြုန်းတီးစေရန် ဒင်းဖားဆိုင် သည် လူများကို မြို့သို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။
ယုဖူဖန်မှာမူ လက်ဆေးရန်နှင့် အဝတ်အစားလဲရန် ပြန်သွားသည်။ ရွာထဲမှ ထွက်လာတိုင်း သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် မျက်နှာဖုံးများကို စနစ်တကျ မီးခိုးလှုံလေ့ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားရင်း ဆေးကုသလာသည့် အတွေ့အကြုံမှ ရရှိလာသော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုဖြစ်သည်။
ယုဖူဖန်မှာ အသက်ငါးဆယ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သည့် လှည့်လည်ဆေးကုသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆေးပညာမှာ ဆရာဝန်ရှီ သို့မဟုတ် တန်လင်တို့လောက် နာမည်မကြီးသော်လည်း ခက်ခဲပြီး ထူးဆန်းသည့် ရောဂါဝေဒနာများကို ကုသရာတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆရာဝန်များနှင့် လှည့်လည်ဆေးကုသူများ၏ ကွာခြားချက်မှာ အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။ လှည့်လည်ဆေးကုသူများသည် လမ်းခရီး၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုကို ပိုမိုရင်ဆိုင်ဖူးကြပြီး ကပ်ရောဂါနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်ကာ ရဲရင့်ကြသည်။
အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ယုဖူဖန်သည် အနားယူရန် သွားလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ရွာသားတစ်ဦး ဖျားနာလာပါက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ရန် သူ၏ ခွန်အားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။
***
ဒင်းဖားဆိုင် တစ်ယောက် ကပ်ရောဂါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေစဉ်တွင် ယီရှစ်ဆန်း ဘက်၌လည်း အခြေအနေမှာ ထူးမခြားနားပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရောဂါဘယနှင့် မကြုံတွေ့ရသော်လည်း မိမိလူများကို နေရာချထားရေးအတွက် လိုအပ်သည့် ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စများကြောင့် ရုန်းကန်နေရသည်။
လူသုံးရာကျော်အတွက် အစားအသောက်နှင့် ရေကို ထောက်ပံ့ပေးရခြင်းမှာ ခက်ခဲသော တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချန်မြို့နယ် ၏ မြို့တော်တွင် ဆန်ဈေးနှုန်းများ အဆမတန် မြင့်တက်နေသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ မိမိလူများကိုပင် ခိုးသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရမလားဟု တွေးမိသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
မြို့ထဲရှိ လမ်းမတစ်ခုတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ဆန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့၌ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဈေးနှုန်းများ လျှော့ချပေးရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
“အရင်နေ့ကပဲ တစ်ဂျင်ကို ၂၉ ဝမ်ပဲ ရှိတာလေ! ဘာလို့ ဈေးတွေက ထပ်တက်ရတာလဲ။”
“သေပါပြီ - ဒီဈေးနှုန်းတွေနဲ့ဆို ငါတို့မိသားစုတွေ ဘယ်လိုအသက်ဆက်ရမလဲ။”
“ဈေးလျှော့ပေးကြ! ဈေးကို လျှော့ပေးကြစမ်းပါ!”
တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်ခုတွင် လူနှစ်ဦးမှာ အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
“လူတွေ အတော်များတာပဲ” ဟု ကျားလျိုရီက မှတ်ချက်ပေးသည်။
“အားလုံးက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူမွဲတွေပါပဲ” ဟု ယီရှစ်ဆန်း က ပြန်ဖြေသည်။ “သူတို့ဆီကနေ ဘာမှ လုယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“မြို့ထဲက ဆန်ဆိုင်အားလုံးက ဈေးနှုန်းတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တင်နေကြတာ” ဟု ကျားလျိုရီက သတိပြုမိသည်။ “ဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ မြို့ဝန်နဲ့များ ပတ်သက်နေမလားလို့ ထင်သလား။”
“ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံလည်း ကုန်တော့မယ်” ဟု ယီရှစ်ဆန်း က သက်ပြင်းချသည်။ “ငါတော့ သူဌေးတွေဆီက ခိုးပြီး ဆင်းရဲသားတွေကို ကူညီရင်ကောင်းမလားလို့ တွေးနေတယ်။”
“ငါ မနေ့ညက မြို့ဝန်ရုံးကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်” ဟု ကျားလျိုရီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဲဒီနေရာကလည်း အတော်ကို ဆင်းရဲနေတာ။ မီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းရွက်ချဉ် အိုးအနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်၊ အသားတုံးလေးတောင် မရှိဘူး။ ဒါက ဟန်ဆောင်တာလား ဒါမှမဟုတ် သူ တကယ်ပဲ ဆင်းရဲနေတာလား။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်သူ့ကို ခိုးရမလဲ။”
ကျားလျိုရီသည် ရုတ်တရက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မုန့်အနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ အကိုက်တစ်ချက် ကိုက်တော့မည့်အချိန်တွင် ယီရှစ်ဆန်း သည် သူ့ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ကျားလျိုရီသည် မုန့်တစ်ပိုင်းကို ဖဲ့၍ သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် မုန့်ကို စားသုံးကြသည်။ စားပြီးနောက်တွင်မူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“အရှင်သခင်ကို လွမ်းလိုက်တာ” ဟု ယီရှစ်ဆန်း က ဆိုသည်။
“အရှင်သခင်သာ ရှိနေရင်ကောင်းမှာ” ဟု ကျားလျိုရီက ထောက်ခံသည်။
အရှင်သခင်သာ ရှိနေပါက ဤကဲ့သို့သော ခက်ခဲသည့် ကိစ္စများကို သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ အတိအကျ ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်း။
သူတို့ လွမ်းဆွတ်နေသူမှာ ယခုအချိန်တွင် ချန်မြို့နယ် သို့ ဦးတည်လာနေသည်။ ဝေယွီ မှာ မြင်းကို အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်လာနိုင်သော်လည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် ဆရာဝန်ရှီနှင့် အခြားသူများမှာ မြင်းစီးရန် အကျွမ်းတဝင် မရှိကြပေ။ ထိုသူများအတွက် ဝေယွီ မှာ ရထားဖြင့်သာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်။
လမ်းခရီးတွင် တုန်ခါမှုများကြားမှ သူသည် သခင်တန်နှင့် ဆရာဝန်ရှီတို့အကြား ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခင်က ယုံကြည်မှုမရှိသည့် သခင်တန်မှာ အချစ်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ဤမျှအထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အဆင်ပြေအောင် နေတတ်လိမ့်မည်ဟု ဝေယွီ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့မိပေ။ ဆရာဝန်ရှီ အေးစက်နေသည့်အချိန်တွင် သူသည် သည်းခံပေးတတ်ပြီး၊ သူမ သုတေသနပြုနေသည့်အချိန်တွင် ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးတတ်ကာ၊ သူမ တပည့်များကို စာသင်နေသည့်အခါတွင်လည်း ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ပါဝင်ကူညီတတ်သည်။
*ဘယ်လောက်တောင် အချစ်အတွက်နဲ့ ရူးမိုက်နေလိုက်တဲ့သူလဲ* ဟု ဝေယွီ က တွေးမိသော်လည်း သူ နားလည်ပါသည်။ သူတို့အရွယ်တွင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စိတ်ဝင်စားမှုတူညီပြီး လက်မထပ်ရသေးသူအချင်းချင်း တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ သခင်တန်အနေဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကို ရအောင်ယူဖို့ ကြိုးစားခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။ သို့သော်လည်း အမြဲတမ်းလိုလို “ခွေးစာ” ကျွေးခံနေရသလို ခံစားနေရခြင်းကို ဝေယွီ တစ်ယောက် မခံစားနိုင်ပေ။
သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် မြို့နယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဖန်းရှန်း ကို သူ၏ အခြားလူများ ဘယ်မှာရှိသနည်းဟု စတင်မေးမြန်းသည်။
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် မှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ ဖန်းရှန်း မှတစ်ဆင့် ဝေယွီ သိရှိလိုက်ရသည်မှာ ယီရှစ်ဆန်း နှင့် ကျားလျိုရီတို့မှာ မြို့ထဲတွင် စုဝေးနေကြသော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင် မှာ ဂါဝမ်ခရိုင်နှင့် ဂျီခရိုင်ကြား လမ်းတစ်နေရာတွင် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကင်းထောက်များသည် ဒင်းဖားဆိုင် ဂါဝမ်တွင် ချန်ထားခဲ့သည့် အမှတ်အသားများကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ဂျီခရိုင်တွင်မူ ဘာမျှမတွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် သူတို့အဖွဲ့မှာ လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း လွယ်လွယ်ကူကူ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။
ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မြို့ထဲသို့ ဦးတည်မည့်အစား ဂျီခရိုင်ဘက်သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။
လူနှစ်ရာမှာ အကြောင်းမဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဝေယွီ သည် ဒင်းဖားဆိုင် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ယုံကြည်သည်။ သူတို့ နှောင့်နှေးနေရခြင်းမှာ သူတို့ကို ရပ်တန့်သွားစေမည့် အခြေအနေတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူ မသိသော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ လိုအပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တပ်အပ် ပြောနိုင်ပါသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ သစ္စာရှိ အစောင့်တပ်သားများမှာ သူရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြမည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။