ဝေယွီ သည် ဆေးပညာဆိုင်ရာစာအုပ်များကို ရေးသားရင်း နှစ်ရက်တာအချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် ထိုစာအုပ်များကို ဒေါက်တာရှီထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ဒေါက်တာရှီကမူ အစပိုင်းတွင် ဤလူငယ်အား ထူးဆန်းသူတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ သဘောမကျခဲ့သော်လည်း သူပေးအပ်လိုက်သည့် အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး လက်တွေ့ကျလှသော ခန္ဓာဗေဒပုံများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားမပြောနိုင်အောင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ မည်သည့်ဆရာဝန်မဆို ဤသို့သော တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အသေးစိတ်ဗဟုသုတများကို ငြင်းပယ်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ယခင်က တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသည့် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသိပညာများကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒေါက်တာရှီကဲ့သို့ စိတ်မာသူပင်လျှင် ဤဆွဲဆောင်မှုကို မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။ အများဆုံးဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခြင်းသာရှိပြီး တန်လင်းက ကြားဝင်စေ့စပ်သူနှင့် စကားပါးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးနေသဖြင့် ဆက်ဆံရေးမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
စာရွက်စာတမ်းများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဒေါက်တာရှီ၏ ဝေယွီ အပေါ်ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အေးစက်နေသည့် အမူအရာမှသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝေယွီ ကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမသာ အလုပ်လုပ်ပေးရန် သဘောတူမည်ဆိုပါက ကျန်သည့်အရာများမှာ အရေးမကြီးလှပေ။ အရည်အချင်းရှိသူများသည် တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကြီးဝင်တတ်ကြသည်ကို သူနားလည်ထားပြီး သူဌေးကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို သူမအပေါ် အပြစ်တင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
ချန်မြို့နယ် သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဒေါက်တာရှီနှင့် ဆေးပညာတောင်ကြားမှ သူမ၏ တပည့်များသည် ခရီးထွက်ရန်အတွက် ပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် ချန်မြို့နယ် ရှိရာ၌ ဒင်းဖားဆိုင် ဦးဆောင်သော လူနှစ်ရာပါသည့်အဖွဲ့သည် ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ကြီးမားသည့် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
တောတောင်ထူထပ်သည့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် မျက်နှာကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် လူအုပ်စုတစ်စုသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြံစည်းရိုးများ ကာရံရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ လမ်းကြောင်းမှာ အတော်အတန်ကျယ်ဝန်းပြီး အလျားပေ ၂၀ (ပေ ၆၀ ခန့်) ရှိကာ ထိုအဖွဲ့သည် ပြင်းထန်သည့် စည်းကမ်းချက်များဖြင့် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်တုံးများ၊ သစ်သားများနှင့် ရှာဖွေရသမျှ ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ မည်သူမျှ ဖြတ်သန်းသွားလာ၍မရစေရန် ခိုင်ခံ့သည့် တားဆီးမှုနှစ်ပုံသုံးပုံကို ပြီးစီးအောင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
အလုပ်သမားများသည် ပူပြင်းသည့် နေရောင်အောက်တွင် အလွန်သွက်လက်စွာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး ပျင်းရိခြင်းမရှိကြပေ။ ပင်ပန်းလာသည့်အခါတိုင်း နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ကာ အမောဖြေပြီးနောက် အလုပ်ကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ရုတ်တရက် မြင်းခွာသံများက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မြင်းစီးထားသည့် လူတစ်ယောက်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆောက်လုပ်ရေးနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် မြင်းကို ဆွဲတားလိုက်သည်။ မြင်းကို လုံးဝရပ်တန့်လိုက်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ အလျင်အမြန်တိုးဝင်သွားပြီး ကျောက်တုံးအရိပ်တွင် ထိုင်နေသည့် လူတစ်ယောက်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
"သခင်ဒင်း" ဟု သတင်းပေးသူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အစီရင်ခံသည်။ "ရှင်းဟွာရွာမှာ အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားပါပြီ။ ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ လူတွေထဲက နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ထပ်ပြီး ကူးစက်ခံလိုက်ရပါတယ်"
နောက်ထပ် နှစ်ယောက်။
မြေပြင်တွင် ထိုင်နေသည့် ဒင်းဖားဆိုင် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် "ဒေါက်တာယူ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုလူက ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ညိတ်ပြသည်။ "ဒေါက်တာယူ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ မကူးစက်ခံရပါဘူး။ အခု ကူးစက်ခံလိုက်ရတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သူကပဲ ရွာထဲကို ခေါ်လာပေးတာပါ"
ဒေါက်တာယူ အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒင်းဖားဆိုင် သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဆရာဝန်သာ ကျန်းမာနေပါက မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်—သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ အလွန်အားနည်းနေကြောင်း သူသိသည်။
ဒင်းဖားဆိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။ မိမိတို့အဖွဲ့ ကြုံတွေ့နေရသည့် အခက်အခဲကို တွေးကြည့်ရင်း သူသည် အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် နေရာချင်းလဲချင်စိတ် ပေါက်မိသည်။ ဤခရီးစဉ်တွင် ကပ်ရောဂါနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ သူတို့ မည်မျှကံဆိုးလိုက်သနည်း။ မထွက်ခွာမီကပင် မင်းသားကြီးက လူစုလူဝေးကို သတိထားရန်နှင့် ကပ်ရောဂါမဖြစ်ပွားစေရန် လူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို စောင့်ကြည့်ရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်တွေ့အခြေအနေမှာ သူတို့ စီစဉ်ထားသည်ထက် ပို၍ ရက်စက်နေခဲ့သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် သူ သတိထားနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်သန်းစဉ် လမ်းဘေးတွင် မေ့လဲနေသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကူညီမိလိုက်ခြင်းက ကူးစက်ရောဂါကို သူတို့ထံသို့ သယ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။
ကပ်ရောဂါကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သူမှာ ဒင်းဖားဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ရှင်းဟွာရွာတွင် ရှိနေသည့် ယူပူဖန်ဆိုသူ လှည့်လည်သွားလာသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတို့ ကူညီလိုက်သည့် လူမှာ ရွာသားဖြစ်ပြီး ထိုရွာရှိ လူအများစုမှာ ရောဂါကူးစက်ခံထားရပြီးဖြစ်သည်။ ဒင်းဖားဆိုင် ၏ အဖွဲ့နှင့် မတူဘဲ ယူပူဖန်မှာ ဒေသခံမဟုတ်ဘဲ ရွာသားများကို ကူညီရန် ဆန္ဒအလျောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လှည့်လည်သွားလာသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် လူနှစ်ရာပါသည့် အဖွဲ့ကြီးကို ဦးဆောင်နေရသဖြင့် ရောဂါမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုသူစိမ်းကို ကူညီပြီးနောက် တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ဖျားနာခဲ့ကြသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အဖွဲ့၏ ကျန်လူများမှာလည်း ရောဂါကူးစက်ခံထားရခြင်း ရှိမရှိ မသေချာသဖြင့် ဒင်းဖားဆိုင် သည် အခြားမြို့ရွာများသို့ ကပ်ရောဂါ မပျံ့နှံ့စေရန် ရွာထဲတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒေါက်တာယူသည် လူနာများကို ကုသပေးရန် ရှိနေသည်။ သူသာ မရှိပါက ဒင်းဖားဆိုင် သည် သူ့လူများမှာ သေခြင်းတရားကို ထိုင်စောင့်နေကြမည်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက မင်းသားကြီး၏ တာဝန်ကို သူ ပျက်ကွက်ရာရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်တော့သည့် အမှားမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် ဒေါက်တာယူ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု ပမာဏကို မသိရှိပေ။ ဆရာဝန် ရောက်လာသည်မှာ လေးရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသည်ကို မတွေ့ရဘဲ ကူးစက်ခံရသူ အရေအတွက်မှာသာ မြင့်တက်နေသည်။ ဒေါက်တာယူသည် ကပ်ရောဂါကို ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ သုတေသနပြုနေသော်လည်း ထူးခြားသည့် တိုးတက်မှုမျိုး မရှိသေးဘဲ သေဆုံးနှုန်းကို အနည်းငယ် လျှော့ချနိုင်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည့်အရာကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် ဝေဒနာမှာ ဒင်းဖားဆိုင် ကို အလွန်အမင်း စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေသည်။
မင်းသားကြီး သူတို့ကို ရှာတွေ့သည့်အချိန်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိပါဦးမည်လော။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ပေ။ သူ ကြောက်သည်မှာ မိမိအား ပေးအပ်ထားသည့် တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။
အရိပ်တွင် ထိုင်နေသည့် လူသည် မျက်နှာမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာဖြင့် စိုးရိမ်နေပြီး သတင်းပေးသူမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ "သခင်ဒင်း၊ နေ့တိုင်း နောက်ထပ် လူသုံးလေးယောက်လောက် ထပ်ကူးစက်နေပါတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မကောင်းတော့ဘူး။ ညီအစ်ကိုတွေလည်း ထိတ်လန့်စပြုနေကြပြီ"
ဒင်းဖားဆိုင် သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို အလွယ်တကူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ ဘာမျှ မပြောပေ။ သူ့လူများထဲမှ အများစုမှာ ယခင်က ဓားပြများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယခု မင်းသားကြီးထံတွင် အမှုထမ်းနေပြီး သခင်ဖန်၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို ခံယူထားရသော်လည်း သစ္စာစောင့်သိမှုမှာ အမြစ်တွယ်ရန် အချိန်မရသေးပေ။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"
ထိုသူသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာမှ "ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ရွာဝင်ပေါက်မှာ စောင့်ခိုင်းထားရင်ကော" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒင်းဖားဆိုင် သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ထိုသူကို ကြည့်ကာ အကြံပြုချက်ကို ချိန်ဆကြည့်သည်။ "ကောင်းတယ်။ ရောဂါကူးစက်ပြီးသားသူတွေကို တာဝန်ပေးထားတာက လက်တွေ့ကျတဲ့ အလုပ်ပဲ။ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"
ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ "နျူးယားပါ"
"ကောင်းပြီ။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီအကြံဉာဏ်က မင်းဆီကလာတာလို့ တခြားသူတွေကို ငါ ပြောပြပေးမယ်၊ နျူးယား"
နျူးယား၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။
အကြံပြုချက်မှာ ရက်စက်သော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင် ကမူ ၎င်းကို လက်တွေ့ကျသည်ဟု ယူဆသည်။ ကူးစက်ခံထားရသူများကို ရွာကို ထိန်းသိမ်းခိုင်းခြင်းဖြင့် မည်သူမျှ အပြင်သို့ ထွက်မလာနိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်ပြီး ကျန်းမာသည့် လူများမှာ အပြင်ဘက်တွင် အစားအစာနှင့် ဆေးဝါးများကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိတွေ့မှုကို လျှော့ချနိုင်ပါက ကူးစက်နှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်သွားနိုင်သည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒင်းဖားဆိုင် သည် နျူးယားနှင့်အတူ ရွာသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှင်းဟွာရွာသည် တောင်ခြေတွင် တည်ရှိပြီး ပုံမှန်အခြေအနေဆိုပါက အနားယူရန်အတွက် လှပပြီး ငြိမ်းချမ်းသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် အိမ်ခြေ နှစ်ဆယ်ကျော်သာရှိသည့် ထိုရွာငယ်လေးမှာ ခြံစည်းရိုးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသည်။ မီတာတစ်ရာခန့် အကွာတွင် ကျန်ရှိသည့် အဖွဲ့ဝင်များသည် စခန်းချထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို အဝတ်စများဖြင့် ပတ်ထားကာ ဆေးဝါး သို့မဟုတ် အစားအစာ ပြုတ်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးမှုအတွက်သာ ရည်ရွယ်သည့် မီးပုံများကို ဝိုင်းဖွဲ့နေကြသည်။