ဝေယွီ အနေဖြင့် တန်လင်တစ်ယောက် ဆေးပညာရှင်ကြီးထံ အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဖက်တည်းတွင် ရှိနေသူများဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူက ဆေးပညာရှင်၏အကူအညီကို ရယူနိုင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဟု တွေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ မှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်တာကာလအတွင်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုကိစ္စပြီးလျှင် သူသည်လည်း စာရေးသားရမည့်အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ရမည်ဖြစ်၍ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်စိုက်ခင်းထဲတွင် ဆရာဝန်ကြီးရှီ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်အတွင်း ဝေယွီ က တန်လင်ကို ခေါ်ယူပြီး တတိယမင်းသား၏ စခန်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေများကို မေးမြန်းစုံစမ်းလေသည်။
တန်လင်သည် ဝေယွီ အပေါ် ကျေးဇူးတင်လေးစားစိတ်ရှိသဖြင့် သူသိသမျှကို ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း သဘာဝဘေးဒုက္ခသည်များအတွက် ကူညီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ရှင်းပြပြီး "ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်" တည်ထောင်လိုက်သည့်အတွက် လူအများအပြား ငွေကြေးလှူဒါန်းလာကြကြောင်း ပြောပြသည်။
ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်း တန်လင်က သက်ပြင်းချကာ "အရင်တုန်းက ဘေးဒဏ်သင့်တဲ့နှစ်တွေမှာ နန်းတော်ကနေ သူဌေးတွေနဲ့ လူကုံထံတွေကို ငွေကြေးနဲ့ ဆန်စပါး လှူဒါန်းဖို့ တောင်းဆိုလေ့ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒီအခါ လူတော်တော်များများက ရှောင်လွှဲဖို့ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးရှာကြတာပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ စုဆောင်းရတဲ့အလှူငွေက ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက ဒုက္ခသည်တွေကို ကုစားဖို့ မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်ကြောင့် လူတွေအများကြီး လှူဒါန်းဖို့ ထွက်လာကြတယ်။ သူတို့အားလုံးကလည်း ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့စိတ်နဲ့ လှူဒါန်းတာလို့ ပြောကြတယ်။ နောင်လာနောက်သားတွေအထိ အမှတ်ရနေစေဖို့နဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခံရဖို့ဆိုတဲ့ အချက်က လူတွေကို တကယ်ပဲ စိတ်အားထက်သန်လာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
*ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်လား?*
ဝေယွီ တစ်ယောက် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ရုတ်တရက် ဒိုင်ချွမ်မြို့နယ်ရှိ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှန်အား ပေးခဲ့သည့် ကတိကို သတိရသွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူအား ပြောပြရဦးမည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝေယွီ သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ "အဟမ်း... တန်သခင်၊ တတိယမင်းသားက ဒီဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်အကြောင်း ကြားတဲ့အခါ ဒေါသထွက်တာမျိုး ဖြစ်ခဲ့သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
တန်လင်မှာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "မင်းသားက ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင် အစီအစဉ်က အစိုးရရော ဒုက္ခသည်တွေအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို တားဆီးခြင်းမပြုဘဲ တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုပေးထားမှန်း သိလိုက်ရသည်။
*တောက်။*
သူ့အပေါ် အပြစ်ရှိစိတ်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ဝေယွီ အမြဲတမ်း သံသယရှိခဲ့သည့်အတိုင်း တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူသည် ဤအစီအစဉ်၏ နောက်ကွယ်တွင် သူရှိနေမှန်း သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ နောက်မှ ရှင်းလင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် တန်လင်က စကားဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်တော် ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းသားက လှူဒါန်းသူတွေရဲ့ စာရင်းကို အကုန်ထုတ်ပြန်လိုက်တယ်။ ဝမ်ကျိုး ဆိုတဲ့သူတစ်ယောက်ကတော့ ငွေတစ်သိန်းကို တစ်ခါတည်း လှူသွားတယ်။ သူက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ"
ဝေယွီ: "...??"
"ဘယ်သူတဲ့? ဝမ်ကျိုး? ဘယ် 'ဝမ်' နဲ့ ဘယ် 'ကျိုး' လဲ" ဝေယွီ သည် ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ တန်လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
တန်လင်က ရိုးစင်းစွာပင် "မင်းသား (Wang) ရဲ့ 'ဝမ်' နဲ့ နဝမ (Jiu) ရဲ့ 'ကျိုး' ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်နေသည့်ပုံစံဖြင့် "အား..." ဟု အော်လိုက်မိသည်။
တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူသည် ညီငယ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်တတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ဝမ်ကျိုး ဆိုသည့် အမည်ဖြင့် ငွေတစ်သိန်း လှူဒါန်းလိုက်ပါက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ မည်သို့လျှင် ဤအမည်အတုဖြင့် ကျင့်ကြံသူလောကတွင် လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည်နည်း။
တန်လင်မှာ ဝေယွီ ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်းသား၊ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်တော် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းပေးရမလား" ဟု မေးသည်။
"မလိုဘူး!" ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်နေသည့်အရိပ်အယောင်များကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ သူသည် တန်လင်ကို အလေးအနက်ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားက ဆရာဝန်ကြီးရှီကို အကူအညီတောင်းဖို့ ဆေးဝါးတောင်ကြားကို လာတာ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
တန်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းသားကလည်း ဆရာဝန်ကြီးရှီရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်ပေးလို့ ရပါတယ်"
ဝေယွီ သည် တန်လင်၏ သဘောထားကြီးမှုကို လေးစားသော်လည်း သူတို့၏ အချစ်ရေးကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်သလို မဖြစ်စေရန်အတွက် "တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ချန်မြို့နယ် ကနေ လာခဲ့တာပါ။ တန်သခင်၊ ခင်ဗျား အဲဒီကို မရောက်ဖူးသေးတော့ အခြေအနေကို မသိသေးဘူး။ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ချန်မြို့နယ် ရှိ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ငတ်မွတ်သေဆုံးနေသူများ၏ အလောင်းများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တန်လင်မှာ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒါ မကောင်းတော့ဘူး! ချန်မြို့နယ် ရဲ့ အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားနေတယ်ဆိုရင် ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနေဖို့ သေချာသလောက်ပဲ!" ဟု ဆိုသည်။
သဘာဝဘေးဒုက္ခ ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် အထူးသဖြင့် ရေကြီးပြီးနောက်၌ ကူးစက်ရောဂါများ လွယ်ကူစွာ ဖြစ်ပွားတတ်သည်။ ဆေးပညာကို လေ့လာဖူးသည့် တန်လင်အနေဖြင့် ရေလွှမ်းမိုးမှုအပြီးတွင် ရောဂါမဖြစ်ပွားအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ပုပ်သိုးနေသည့် အလောင်းများ ရှိနေပါက ကူးစက်ရောဂါမှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပွားလာမည်ကို သိရှိသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားပါက လူထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးတတ်ကြသည်။ စစ်မြေပြင်မှ စစ်သူကြီးများပင် စစ်ပွဲအပြီးတွင် အလောင်းများကို စုပုံ၍ မီးရှို့လေ့ရှိကြသည်။
တန်လင်သည် နဝမမင်းသား အဘယ်ကြောင့် ဆေးပညာရှင်ကြီးထံ လာရောက်ရသည်ကို နားလည်သွားပြီး "မင်းသား၊ ချန်မြို့နယ် ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခေါ်သွားပေးပါ" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်နဲ့ ချန်မြို့နယ် ကို လိုက်သွားရင် ဒိုင်ချွမ်မြို့နယ်ကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။
တန်လင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို လက်စွပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပင် "မင်းသားဆီမှာ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး ရှိပါသေးတယ်။ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဆင်ပြေအောင် စီမံနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။
ဝေယွီ သည် ဆံပင်ဖြူနှင့် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးကို သတိရသွားသည်။ *အင်း... အဲဒီသက်ကြီးရွယ်အိုကြီး ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။*
တန်လင်မရှိပါက တတိယမင်းသား၏ ဆရာဝန်များမှာ အခက်တွေ့နိုင်သည်ဟု သိသော်လည်း ဝေယွီ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ချန်မြို့နယ် ၏ မြို့သုံးမြို့တွင် အခြေအနေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မြို့နေလူထုမှာ အနည်းငယ် အဆင်ပြေသော်လည်း ရွာငယ်များနှင့် မြို့ငယ်များရှိ လူများမှာမူ အရောင်ဖျော့ကာ ပိန်လှီနေပြီး ဖျားနာနေကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလှပြီး ကူးစက်ရောဂါများ ကူးစက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေယွီ သည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး လူစုလူဝေးကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆေးပညာရှင်ကြီးအကြောင်း မကြားသိခဲ့ရပါက သူသည် နူမြို့နယ်သို့ လမ်းကြောင်းလွှဲလာမည် မဟုတ်ပေ။
ထူးချွန်သည့် ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ ငြင်းပယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဆရာဝန်ကြီးရှီ၏ ခက်ခဲသည့် စိတ်နေသဘောထားကို တွေးမိပြီး ဝေယွီ က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဆရာဝန်ကြီးရှီကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ချန်မြို့နယ် ကို လိုက်လာအောင် စည်းရုံးနိုင်မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
တန်လင်မှာ သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ဆရာဝန်ကြီးရှီက အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်စက်နဲ့ မာနကြီးသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပါ။ သူမက လူနာတွေကို အခကြေးငွေမယူဘဲ ကုသပေးတတ်တယ်။ ချန်မြို့နယ် မှာ ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တန်လင်သည် ထိုစကားကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တန်လင်ကို သူမထံ သွားရန် အချက်ပြလိုက်ကာ "ဒါဆို သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
တန်လင်မှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူထွက်သွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဖန်းရှန်း၊ မင်းက အိမ်ထောင်ကျဖူးတဲ့သူဆိုတော့ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒါကို 'ချစ်သူမျက်လုံးထဲမှာ အလှဆုံးပဲ' လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားကာ "သခင်၊ 'ချစ်သူမျက်လုံး' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျာ" ဟု ပြန်မေးသည်။
ဝေယွီ: "..."
*ဒုက္ခပါပဲ။* ဤစကားပုံကို ဤခေတ်ကာလတွင် မသုံးသေးမှန်း သူ မေ့သွားခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် တန်လင်နှင့် ဆရာဝန်ကြီးရှီတို့၏ ဆက်ဆံရေး မည်သို့ စတင်ခဲ့သည်ကို စူးစမ်းရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် တန်လင် ပြန်ရောက်လာပြီး တာဝန်ကျေပွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ကြောင်းသာ သူ သိလိုက်ရသည်။
"မင်းသား၊ ဆရာဝန်ကြီးရှီက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ချန်မြို့နယ် ကို လိုက်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပါပြီ။ သူမက တောင်ကြားထဲက တပည့်တစ်ဝက်ကိုလည်း ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်"
ဝေယွီ သည် ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အမှန်ပင်၊ နည်းဗျူဟာများက အရေးမကြီးပေ။ ဤလောကတွင် အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာမှာ အလှတရားဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။