223

ထိုသစ်သားရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်လျှင် "ခန္ဓာဗေဒပုံစံ" ဟုပင် ခေါ်ဆိုရန် အားနာစရာကောင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာဗေဒပုံစံထက် အပ်စိုက်မှတ်ပြမြေပုံနှင့် ပို၍ဆင်တူနေသည်။ နှလုံးသားမှာ သစ်တော်သီးပုံစံဖြစ်နေပြီး အူလမ်းကြောင်းများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော မျဉ်းကြောင်းများသာဖြစ်သည်။ ကျောက်ကပ်များမှာ ပန်းသီးပုံစံဖြစ်ကာ အဆုတ်များမှာမူ အရွက်နှစ်ရွက်နှင့် တူနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စိတ္တဇဆန်လွန်းနေသည်။

အပ်စိုက်မှတ်များကို ကိုယ်စားပြုသည့် သိပ်သည်းစွာစီထားသော အမည်းစက်လေးများမှလွဲလျှင် မည်သူမဆို နားလည်နိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းနေသည့်တိုင် ဝေယွီ မှာ ကျန်ရှိနေသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ရှင်းပြရန် လုံးဝစိတ်မဝင်စားပေ။ လူတစ်ယောက်သည် ဤမျှရုပ်ဆိုးသော ပုံကို ရေးဆွဲပြီး ပညာပေးပုံစံဟု မည်သို့မျှော်လင့်ရသနည်း။

*အာ... ငါက အရမ်းတော်လွန်းနေလို့ပဲဖြစ်မယ်* ဟု သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးလိုက်သည်။

ဝေယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ဆရာဝန်ရှီအား မေးမြန်းလိုက်မိသည်။ "ဒီသစ်သားရုပ်တုပေါ်မှာ ဆရာမပဲ ရေးဆွဲထားတာလားခင်ဗျ?"

ဆရာဝန်ရှီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ဖတ်ရခက်နေသည်။ "ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

*တောက်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက် စိတ်တိုနေရတာလဲ?*

ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူမကို နားချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့။ ဆရာမပဲ ဒီရုပ်တုပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားတာ မဟုတ်လား? ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူ့ခန္ဓာဗေဒကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားတာ ကောင်းပေမဲ့ ဒီလောက်ရုပ်ဆိုးအောင် ရေးဆွဲတာကတော့ မှားယွင်းတာပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်များ ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ဆရာဝန်ရှီက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

ဝေယွီ က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ မတရားပါဘူး။ ကျွန်တော်က သတိပေးရုံသက်သက်ပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲအောင် လုပ်နေရတာလဲ? ပိုပြီးလှပတဲ့ ခန္ဓာဗေဒပုံစံမျိုးကို မလိုချင်ဘူးလား? ဆရာမအတွက် မလိုချင်ရင်တောင် ဆရာမရဲ့ တပည့်အတွက်တော့ လိုအပ်မှာပေါ့!"

ဆရာဝန်ရှီက ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဝေယွီ က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် 'ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ' ဆိုတာမျိုးပဲ မဟုတ်လား?"

ဆရာဝန်ရှီက သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေယွီ က သူမကို မနှစ်မြို့သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာမက ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတယ်လို့ ပြောပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ချုပ်ချယ်တဲ့စကားမျိုး ပြောနေရတာလဲ? ကျွန်တော်က စေတနာသက်သက်နဲ့ ကူညီပေးချင်ရုံပါပဲ။"

ဆရာဝန်ရှီက ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ "စေတနာလား? ဟား! ရှင်ဟာ စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ဘိုးဘေးတွေကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုကြည့်ပါလား?"

*သေပြီ။*

ဒါက နောက်ပြောင်ရမည့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ့ဘိုးဘေးများသာ ဒုက္ခရောက်ပြီး ဤကိစ္စကြောင့် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့လျှင် သူတို့သည် "ဧကရာဇ်တို့၏ စကားပြောအဖွဲ့" ကို ဖွဲ့စည်းပြီး သူ့ကို နေ့တိုင်း အနှောင့်အယှက်ပေးနေပေလိမ့်မည်။ *ထွေး၊ ထွေး၊ ထွေး!* ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ဒီလို အတိတ်နိမိတ်မကောင်းတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး! မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက နတ်ကိုးကွယ်မှုမျိုး လုံးဝမယုံကြည်ပေ။

ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် မကျိန်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမကို စဉ်းစားတွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ ကံမကောင်းဘူးပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ရက်လောက် အချိန်ပေးပါ၊ နောက်ထပ် နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ဝေယွီ သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားပြီး ဖန်းရှန်း ထံသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆေးပညာရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဘာလဲဗျ?"

ဖန်းရှန်း က ပြန်ဖြေသည်။ "ရှီ၊ 'ကျောက်တုံး' လိုမျိုးပေါ့။"

*မှတ်မိပြီ။*

ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာဝန်ရှီထံ ပြန်လှည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ရှီ၊ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ရက်လောက် စောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားအရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ စာအုပ်တွေတော့ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဆရာမ ဘာလိုအပ်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်မှာ ရှိမှာသေချာတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝေယွီ သည် နောက်လှည့်ကာ သူ့အစောင့်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆရာဝန်ရှီသည် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "အရူး!"

ဇူးလင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး လေးနက်စွာ ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "တပည့် သိပါတယ်။ ဒါက စိတ်ရောဂါပါ။ အဲဒီ လိမ်ညာသူကိုယ်တိုင်က ပြောသွားတာပဲ။"

ဆရာဝန်ရှီ: "..."

*ငါ့တပည့်လည်း စိတ်လွတ်သွားပုံရတယ်။*

***

ခြံငယ်လေးမှ ထွက်ခွာလာပြီး စင်္ကြံလမ်းလွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဖန်းရှန်း က မေးမြန်းလိုက်မိသည်။ "သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ပိုပြီး နေဖို့ လိုအပ်သေးလို့လား?"

ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဆရာဝန်ရှီကို ဘယ်သူက ဒီလောက် မျက်စိရှင်ပြီး သတိကောင်းအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ? သူမက လှည့်စားဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေတယ်။"

ဖန်းရှန်း: "..."

သူက သူ့သခင်၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သိသာထင်ရှားနေသည့်အရာကို မေးရန် မဝံ့ရဲပေ: *အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ သူ လိမ်ညာနေတာကို သိရဲ့လား? ပညာရှိတဲ့သူက အလိမ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မျှော်လင့်ထားသင့်တာပေါ့!*

သူ့သခင်နောက် လိုက်ပါလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဖန်းရှန်း ၏ စရိုက်မှာ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်တတ်သည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ၏ အတွေးများကို မသိရှိဘဲ သူ့တက်ဘလက်ထဲတွင် ခန္ဓာဗေဒပုံစံများနှင့် ဆေးပညာကျမ်းများကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ရှာဖွေကြည့်ရှုနေသည်။ ဆရာဝန်ရှီ၏ ခြံဝင်းအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ မည်သည့်အရာကို အလေးအနက် လေ့လာနေသည်ကို သူ သိနိုင်သည်။ သူမကို ကျွမ်းကျင်သော လမ်းညွှန်ချက်များ မပေးနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တိကျသော ပုံစံများနှင့် စာအုပ်မိတ္တူများကို သူ ပေးနိုင်ပါသည်။ သူ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးသွားလျှင် ဆရာဝန်ရှီက သူ့ကို ဆက်လက်ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ဆေးပညာချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အနီးဆုံး ခရိုင်မြို့ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အစောင့်များကို အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဒေသခံ စာအုပ်ဆိုင်မှ စုတ်တံနှင့် မှင်များကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အားလုံး အသင့်ဖြစ်သောအခါ သူသည် အိပ်ချိန်ကို အနည်းဆုံးအထိ လျှော့ချကာ အခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်စွာဖြင့် ပုံဆွဲပြီး စာရေးသားနေတော့သည်။

ဝေယွီ သည် ပုံများကို မနားမနေ ရေးဆွဲနေစဉ် တန်လင်သည်လည်း ဆေးပညာရှင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆေးပညာချိုင့်ဝှမ်းသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တန်လင်၏ လာရောက်မှုမှာ ဆရာဝန်ရှီကို စိတ်တိုစေခဲ့သည့် အကြိမ်နှင့် လုံးဝမတူပေ။ သူမကို ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာလာစေရန် ဆွဲဆောင်ရန် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုလူငယ်လေးမှာ သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြားသိရချိန်မှစ၍ လေးစားနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ သဘောထားမှာ မည်မျှပင် အေးစက်ပါစေ တန်လင်၏ လေးစားမှုမှာမူ တည်မြဲနေသည်။ သူမသည် အင်ပါယာ တရားရုံးအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့် တန်လင်ကိုပင် ဆဲဆိုခဲ့သော်လည်း တန်လင်မှာမူ သဘောကောင်းစွာဖြင့် သည်းခံနေခဲ့သည်။

သူသည် သည်းခံရုံသာမက ဆေးပညာသီအိုရီများ၊ ဘေးဒဏ်သင့်သူများနှင့် ဆေးပညာဗဟုသုတများ ထိန်းသိမ်းခြင်းအကြောင်းကို ပြောဆိုရင်း သူမနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ပုတီးစိတ်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးထက်ပင် ပို၍ ဇွဲကောင်းသည်။

ဆရာဝန်ရှီသည် အေးစက်သော အလှတရားရှိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်တိုလွယ်သူဖြစ်သည်။ တခြားမည်သူမဆို သူမကို ထိုသို့ အနှောင့်အယှက်ပေးပါက ချိုင့်ဝှမ်းမှ ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း တန်လင်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော စကားများကြားမှပင် သူ့ကို နှင်ထုတ်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ တန်လင်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အရာရှိများပင် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ တပည့်များ၏ သည်းခံခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

*ဒါ တရားမျှတလို့လား?*

*ဒါ လုံးဝ မတရားဘူး!*

နှစ်ရက်လုံးလုံး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ပြီး ပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ဝေယွီ သည် တန်လင်အပေါ် ဆရာဝန်ရှီ၏ နူးညံ့သော သဘောထားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ထိုသို့သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို လက်ခံတတ်မှန်းသာ သူ သိခဲ့ပါက ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်နေစရာ မလိုပေ။

*နှစ်ရက်လုံးလုံး အလကားဖြစ်သွားပြီ!*

ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ဝေယွီ သည် ဇူးလင်ဘေးရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်စိုက်ခင်းထဲရှိ ယောကျာ်းနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် အနီးတွင် ဆေးမြစ်များ နေလှန်းနေသော တပည့်လေးကို မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းရဲ့ဆရာက တန်လင်ကို ရွေးချယ်လိုက်တာလဲ? ပြောပါဦး၊ မင်းရဲ့ဆရာက ဒီနှစ်တွေအတွင်း တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ခဲ့ဖူးဘူးလား? တန်လင်ကို ကြည့်လေ—သူက သိပ်ချောတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့..."

အကောင်းဆုံးဆိုရလျှင် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သပ်ရပ်ပြီး စရိုက်မှာ ယဉ်ကျေးကာ သဘောထားမှာ နူးညံ့သည်။

ဇူးလင်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက လူကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်နေတာပဲ! ခင်ဗျားစိတ်ထဲမှာ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ဆရာက ခင်ဗျားလို လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဆရာဝန်တန်က ဆေးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ ဆရာဝန်တန်က ဂုဏ်သရေရှိသူတို့၏ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းမျိုးနဲ့ ပေါင်းသင်းကြတာပါ။ သူတို့က ဆေးပညာကို ဆွေးနွေးကြတယ်၊ အားလုံးက ဆေးပညာနယ်ပယ် တိုးတက်ဖို့နဲ့ ကုသခြင်းလမ်းစဉ်ကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက်ပဲ!"

ဝေယွီ သည် အမှန်တကယ်ပင် အချစ်ဇာတ်လမ်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသူဖြစ်ရာ: "???"

သူသည် လေးနက်ပြီး ရိုးသားနေသော ဇူးလင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ မင်းနဲ့ မငြင်းတော့ပါဘူး။"

*ဒီလို ကလေးလေးက ဘာကို နားလည်မှာလဲ။ ယောကျာ်းနဲ့ မိန်းမကြားက သံလိုက်ဓာတ်အကြောင်း သူ ဘာသိမှာလဲ? အချစ်နဲ့ မတွေ့ဖူးပေမဲ့ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ အင်တာနက်သုံးသူတစ်ယောက်တောင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက သိမ်မွေ့တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တာကို!*

*သောက်ကျိုးနည်း။*

ဝေယွီ သည် ဆရာဝန်ရှီနှင့် တန်လင်တို့၏ ကျောပြင်ကို မကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

*"ဂုဏ်သရေရှိသူတို့၏ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်း" တဲ့လေ။* သူက တွေးလိုက်သည်။ *ဒီလို ချဉ်စုတ်စုတ်နဲ့ မသဲကွဲတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကပဲ ငါ့ရဲ့ နှစ်ရက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အလကားဖြစ်သွားစေတာပဲ။*