တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မိမိနှင့်အတူ လိုက်ပါလာစေရန် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရမည်ဆိုလျှင် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းကို အသုံးပြုတတ်ဖို့ လိုအပ်ပေသည်။ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လိုအပ်သည့် နည်းလမ်းများမှာလည်း ကွဲပြားခြားနားကြသည်။
ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤ eccentric "ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်" (Medical Saint) ကို ကြည့်ပါ။ သူမ၏နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လှသည်။ သူမသည် မိမိ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာသိရှိနားလည်သဖြင့် အလွန်ပင် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသူဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ဤယုံကြည်မှုမှာ မကောင်းသောလက္ခဏာတော့ မဟုတ်ပါ။ မည်သည့်နယ်ပယ်တွင်မဆို ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရှိပြီး လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။
ဤဆေးပညာရှင်သူတော်စင်တွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစရာ အကြောင်းရင်းများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကယ်၍ သူမတွင် ထိုမျှမြင့်မားသော ဆေးပညာစွမ်းရည်မျိုးသာ မရှိခဲ့ပါက ဝေယွီ အနေဖြင့် သူမကို စည်းရုံးရန် အချိန်ကုန်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။
ယခု အဓိကအချက်သို့ ရောက်အောင်ပြောရလျှင် ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ကဲ့သို့သောသူမျိုးသည် ငွေကြေးဖြင့် လာဘ်ထိုးခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း စသည့် သာမန်လှည့်ကွက်မျိုးများကို ကောင်းစွာသိရှိပြီးသား ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့်နည်းလမ်းများသည် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရုံသာရှိမည်ဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုသို့သောနည်းလမ်းများကို သုံးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူမသည် ရိုးရာဆေးပညာ၏ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုနယ်ပယ်တွင် သူမမသိရှိသော အချက်အလက်မျိုး ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သူမကို သူကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော ဆေးပညာကျမ်းစာများကို ပေးအပ်ခြင်းမှာလည်း မိမိကိုယ်ကို အရှက်ရစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူမ၏အာရုံကို ဖမ်းစားပြီး မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာစေရန် စည်းရုံးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းမှာ သူမ၏ အားသာချက်အရှိဆုံးနေရာတွင် စိန်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် မိမိ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်မှာ သူမလောက် မတော်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိသည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ရိုးရာဆေးပညာနှင့်ပတ်သက်၍ သူမနှင့် အငြင်းပွားမည်မဟုတ်ပေ။ သူစကားပြောမည်ဆိုလျှင် ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ကိုယ်တိုင် မသိရှိသေးသော အကြောင်းအရာတစ်ခုခုဖြစ်မှသာ ဖြစ်မည်။
"ကျွန်တော်က နုနယ်ပြီး ချောမောတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ပုံပေါက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဖျားနာနေတာကို သိတယ်! ကျွန်တော်က နှလုံးရောဂါ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတာ! အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား? ဟမ်? မသိဘူးလား? ဒါကိုမှ ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်လို့ ခေါ်သေးတယ်၊ နှလုံးရောဂါအကြောင်းတောင် မသိဘူးပေါ့လေ? ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ ခရီးနှင်လာခဲ့ရတာ..."
ရင်ဘတ်ကိုဖိရင်း၊ မျက်နှာတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှု၊ နစ်နာမှုနှင့် အယုံကြည်ခံလိုက်ရသည့်ဟန် အမူအရာများဖြင့် ဝေယွီ သည် ဆရာဝန်ကြီး ရှီကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အသုံးမကျဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေက တန်ဖိုးမရှိဘူး—နှလုံးရောဂါကိုတောင် ရောဂါရှာမဖွေနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားက ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။"
ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် သူ့ကို မှင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဒေါသအလျောက် ရယ်မောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဖျားနာခြင်းမရှိသည့် ဤလူငယ်က သူမ၏ စွမ်းရည်များကို တန်ဖိုးမရှိဟု ပြောရဲသည်လား။
"အို? ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေက အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတာလား?" အမြဲတမ်း စိတ်တိုလွယ်သော ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံမျိုးဖြစ်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါ့စွမ်းရည်တွေက အားနည်းတယ်ဆိုတော့၊ ပြီးတော့ ဒီ 'နှလုံးရောဂါ' အကြောင်းကို မင်းက အတော်လေး သိနေပုံရတော့၊ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို အတိအကျ ရှင်းပြပေးနိုင်မလား?"
အလွန်ကောင်းသည်။ သူလိုချင်သည့်အချက်မှာ ဒါပင်ဖြစ်သည်။
နောင်တရဟန်ဆောင်ကာ ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျားကပဲ စိတ်ရင်းနဲ့ မေးနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြပေးပါ့မယ်။"
ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို တောင်းဆိုနေရတာလား? ဟား။ သူ့နှလုံးမှာ ရောဂါဖြစ်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ဦးနှောက်မှာသာ ရောဂါဖြစ်နေတာ သေချာသည်။
ဆရာဝန်ကြီး ရှီ၏ အေးစက်စက် အကြည့်အောက်တွင် ဝေယွီ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီနေရာမှာ ပြောနေတဲ့ နှလုံးရောဂါဆိုတာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုတွေနဲ့ မတူတဲ့ စိတ္တဇရောဂါတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဒါကို 'စိတ်ရောဂါ' လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"
ဆရာဝန်ကြီး ရှီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေသော ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ကျူးလင်လည်း အေးခဲသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝေယွီ ကို အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ဒီစိတ်ရောဂါက ရှင်းပြရတာ မလွယ်ကူပေမဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်ဆောင်မှုနဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို အဟန့်အတားဖြစ်စေတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မူမမှန်မှုမျိုးကို ဆိုလိုတာပါ။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်အချို့ကို တခြားသူတွေက နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတတ်တယ်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ သူတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်တာမျိုးလို အပြုအမူတွေကို ပြသလာနိုင်တယ်..."
ဝေယွီ သည် စိတ်ပညာနှင့်ပတ်သက်၍ တရားဝင် လေ့လာဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူသည် မိမိ၏ တက်ဘလက်ထဲမှ ရရှိထားသော အချက်အလက်အနည်းငယ်ကိုသာ မှတ်မိသလောက် ပြန်လည်ပြောပြနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ကို လှည့်စားနိုင်ရန်အတွက်သာ ကြိုးစားဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်က နားထောင်နေသလား? နားထောင်နေသည်။ သူမတင်မက သူမ၏တပည့် ကျူးလင်ပါမကျန် ထိုအကြောင်းအရာများကို စုပ်ယူနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် သူပြောသောစကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားတွေးတောကာ ဆွေးနွေးလာကြသည်။
ကျူးလင်က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဆရာမ၊ ဆရာမအရင်က ပြောဖူးတဲ့ အချစ်ရောဂါဆိုတာကရော ဒီလို စိတ်ရောဂါမျိုးထဲမှာ ပါတာလား?"
ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ပုံမှန်အတိုင်း မနေနိုင်တာ၊ သာမန်လူတွေ နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတာ... ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပဲ။"
ကျူးလင်က ဆက်ပြောသည်၊ "အာ၊ ဒါဆိုရင် ရှူးရှမ်းရွာက ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားတဲ့ မုဆိုးကလည်း စိတ်ရောဂါဖြစ်နိုင်တာပေါ့!"
"အင်း" ဆရာဝန်ကြီး ရှီက သဘောတူလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
"အို—ဒါဆို စိတ်ရောဂါဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပေါ့" ကျူးလင်က တွေးတောရင်း ပြောသည်။ "ဒါက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါရောဂါ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ရဲ့ရောဂါပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ ဆေးမြစ်တွေက သိပ်မထိရောက်တာကိုး!"
"အင်း" ဆရာဝန်ကြီး ရှီက ထပ်မံပြောသည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
ဆရာနှင့်တပည့်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြရာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပိုင်နက်ဖြစ်နေသယောင်ပင်။ ဝေယွီ သည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူတို့ကို စည်းရုံးရန် နည်းလမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
*သေစမ်း၊* သူတွေးလိုက်သည်။ *ငါက နည်းနည်းလေးပဲ ပြောရသေးတယ်၊ ဒီဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကတော့ အလိုအလျောက် သုတေသနလုပ်ပြီး အမှုကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနေကြပြီလား? ဒါ ဘာလို အရည်အချင်းမျိုးလဲ? ငါ သူတို့ကို ခေါ်သွားကို ခေါ်သွားရမယ်!*
ဝေယွီ သည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့..."
"အစ်ကိုကြီး" ကျူးလင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာပြီး နာခံမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် တောက်ပစွာ ကြည့်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကရော ဆေးပညာကို နားလည်လား—ဒီလို စိတ်ရောဂါတွေကို ကုသနိုင်တဲ့ ဆေးပညာမျိုးလေ?"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုကလေးငယ်က သွားဖြဲပြကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြနေသည်။
*ဟွန်း၊* ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *မင်းရဲ့ အရင်က ပုန်ကန်တတ်တဲ့ အမူအရာကိုပဲ ငါ ပိုသဘောကျသေးတယ်။*
ကျူးလင်က နာခံတတ်ဟန်ဆောင်ဖို့ သိနေပေမဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော ဝေယွီ က သူ့ထက်သာလွန်အောင် မလုပ်နိုင်ပါ့မလား? သူသည် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် လိုက်လျောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"အို၊ ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ရဲ့ တပည့်ကတောင် ကျွန်တော့်ကို ဆေးပညာအကြောင်း လာမေးနေတာလား? ဘုရားရေ၊ ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကျွန်တော်လို အညတရလူတစ်ယောက်ကို ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ရဲ့ တပည့်က လာမေးနေရတာပေါ့လေ? ဒါက ဘာလဲ? ဒါက နှိမ့်ချမှုလား?"
ကျူးလင်၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။ ဆရာဝန်ကြီး ရှီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထိုကလေးကို စနောက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏အမူအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ အားနည်းသော်လည်း လေးနက်သောဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျားတို့ ဆေးပညာတောင်ကြား (Medical Valley) က လူတွေက အနည်းငယ် အထင်ကြီးခံထားရပြီး စိတ်ရောဂါအကြောင်းတောင် နားမလည်ကြပေမဲ့၊ ခင်ဗျားတို့က စိတ်ရင်းနဲ့ လေ့လာချင်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ကလည်း သင်ပေးဖို့ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ကျူးလင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား? ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးနိုင်မလား?"
ဝေယွီ သည် မလိုလားသည့်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ဟုတ်မှာပါလေ။"
သင်ကြားပေးနိုင်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးလင်သည် ဝေယွီ တကယ်ပင် မလိုလားသည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ အမှန်တကယ် လိုချင်နေသော ဆရာဝန်ကြီး ရှီမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်၊ ခင်ဗျားကတော့ သင်ယူမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် သူ့ကို အေးစက်စက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"
*အို၊ အဆင်မပြေပါလား။* အမိဖမ်းခံလိုက်ရသော်လည်း ဝေယွီ မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဘာကို လှည့်စားနေလို့လဲ? နောက်ထပ် ဆေးပညာတစ်ခုကို လေ့လာဖို့လား? ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လှည့်စားဖို့လား? ကျွန်တော့်ရဲ့ အစောင့်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါ—အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆရာဝန်တွေ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိနိုင်ပါတယ်။"
သူ့တွင် အမှန်ပင် လိုအပ်နေခြင်းမရှိသော်လည်း ထိုဆရာဝန်များမှာ သူခိုင်းသည့်အချိန်တိုင်း ရောက်ရှိလာနိုင်သူများ မဟုတ်ပေ။ ဆရာဝန်ကြီး ရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝေယွီ ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီ သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်နေပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ထိုစဉ် သူ၏အကြည့်သည် အနီးနားရှိ သစ်သားအရုပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
အဲဒါ... လူ့ခန္ဓာဗေဒပုံစံငယ် မဟုတ်ပါလား?