ဇူလင်သည် မိမိဆရာကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က မိမိဆရာနှင့်တကွ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို အရည်အချင်းမရှိသော ဆရာဝန်များဟု သတ်မှတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုလူငယ်၏ ဒေါသမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားရသည်။ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူသည် ထိုအုပ်စုကို ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ထိုနေရာသည် ထူးခြားမှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း အဝင်ဝကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် ဝေယွီ သည် ချိုင့်ဝှမ်းကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော တဲအိမ်များစွာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြံစည်းရိုး သို့မဟုတ် အကာအရံဟူ၍ မရှိပေ။ တဲတိုင်းသည် အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံချင်း ဆင်တူနေကြသည်။ အချို့တဲများ၏ တံခါးများမှာ ပွင့်ဟနေပြီး အချို့မှာမူ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ ပွင့်နေသော တံခါးတိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဆေးမြစ်များ ကျိုချက်နေသည့် မီးဖိုတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုရှိပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့ပါးပါးလေးများမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားကြသည်။ သူတို့ လျှောက်သွားနေစဉ်အတွင်း ဝေယွီ ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော အနံ့မှာ တိုင်းရင်းဆေးများ၏ ပြင်းရှသော အနံ့သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ဖြတ်သွားစဉ် ပွင့်နေသော တဲအိမ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။ ဇူလင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက "မင်းတို့ရဲ့ ဆေးချိုင့်ဝှမ်းက လူနာတင်ခုံတွေက ဘာလို့ ရုပ်အလောင်းထားတဲ့စင်တွေနဲ့ ဒီလောက်တူနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
၎င်းတို့မှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပုံစံခွက်ဝင်နေသည့် ခုံများသာဖြစ်ကာ လူများမှာ အပေါ်မှ အဖြူရောင်အဝတ်ပါးလေးများခြုံ၍ ဖြောင့်စင်းစွာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ရိုးရှင်းလွန်းသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဇူလင်သည် ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် ခေါင်းကိုစောင်းကာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုပ်အလောင်းထားတဲ့စင် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျား အရိုးအိမ်ကို ရောက်ဖူးလို့လား။ ကျွန်တော့်ဆရာပြောတာတော့ အဲဒါက သေဆုံးသူတွေကို ထားတဲ့နေရာတဲ့။ ခင်ဗျားပြောတာ အဲဒါပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"
ထိုလူငယ်သည် အခြားတဲများဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အဲဒီအခန်းတွေက သေဆုံးသူတွေကို ထားတဲ့နေရာတွေ။ ဒီမှာ ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါနဲ့ ဆုံးပါးသွားတဲ့သူတွေပေါ့။ ကျွန်တော့်ဆရာပြောတာတော့ သူတို့ကို နောက်ဖေးတောင်တန်းကို ပို့ပြီး မီးသင်္ဂြိုဟ်မယ်တဲ့။ ကျန်တဲ့တဲတွေကတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ နေတာလေ"
ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူသည် သေသူများ၏ အိမ်များနှင့် အသက်ရှင်သူများ၏ တူညီနေသော တဲများကို အလှည့်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤစီစဉ်မှုမှာ လုံးဝကျပန်း ဟုတ်မဟုတ် မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အချို့သော မေးခွန်းများကို မမေးဘဲ ထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သာရာရမှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ဇူလင်နှင့် အမီလိုက်ရင်း ဝေယွီ က သူ၏ဆရာအကြောင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းဆရာက တဲတွေကို ဒီလိုပုံစံမျိုး စီစဉ်ထားတာလဲ။ လူနာတွေက အမှန်တရားကို သိသွားရင် ကြောက်ရွံ့ရွံရှာပြီး မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား"
ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ဧည့်သည်က အိမ်ရှင်ရဲ့ စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်ဆရာပြောတာတော့ ဒီမှာက ကျွန်တော်တို့ပိုင်တဲ့နေရာတဲ့။ ဆေးချိုင့်ဝှမ်းမှာ ဒုက္ခပေးတဲ့သူမှန်သမျှကို နှင်ထုတ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ကုပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ပြီးတော့ နောက်ဖေးတောင်တန်းက မီးသင်္ဂြိုဟ်တာတွေကော" ဝေယွီ က ဆက်မေးသည်။ "လူတွေရဲ့ ဝေဖန်ပြောဆိုမှုကို မကြောက်ဘူးလား"
ထိုလူငယ်က သူ့ကို အထင်သေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဆေးပညာနားလည်တယ်လို့ ပြောနေပြီးတော့ သေဆုံးသူတွေကို ပုံထားရင် ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်လွယ်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ဆေးပညာကို ဒီလောက်နားလည်ရင် စိတ်ရောဂါရဲ့ ဆိုးရွားမှုကို ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ။ ငါ ဒီရောဂါ ခံစားနေရတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား"
ဇူလင် - "..."
*ဒီလိမ်ညာတတ်တဲ့လူက တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ!*
သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုလူငယ်သည် ဒေါသတကြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် လိမ်ညာတတ်သူတစ်ယောက်၏ ကျင့်သားရနေသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းကာ သူနောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်သွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် လေ့လာကြည့်ရှုနေပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မှတ်သားနေသည်။
မကြာမီတွင် လမ်းကြောင်းအနည်းငယ်ကွေ့ကာ ဆူးပင်များရှိသည့် နေရာငယ်လေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဇူလင်သည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်သော ဝါးတဲဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဝင်ပေါက်သို့ မရောက်မီပင် ဝေယွီ သည် ဝင်းထဲတွင် စိုက်ထူထားသော "လူပုံသဏ္ဌာန် တိုင်များ" နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခုမှာ သစ်သားဖြစ်ပြီး တစ်ခုမှာ ကောက်ရိုးဖြစ်သည်။ ထိုတိုင်နှစ်ခုကြားတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေပြီး သစ်သားတိုင်ကို ရည်ရွယ်၍ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသည်။
အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် အရပ်အမောင်း၊ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံတို့အရ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ဝေယွီ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဇူလင်သည် သူတို့ရောက်ရှိကြောင်း သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။
"ဆရာ"
*ဆရာ?*
ဝေယွီ သည် သူ၏နောက်မှ လိုက်လာသော ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ 'ဟွာထို' က မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ"
ဖန်းရှန်း သည် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဆရာက မမေးခဲ့လို့ပါ"
"ငါမမေးလို့ မပြောတာလား။ အဲဒါက တော်တော်အရေးကြီးတဲ့ အချက်ပဲကွ!" အကယ်၍ သူမကို ပြန်ပေးဆွဲရမည်ဆိုလျှင် ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးသော ကွာခြားချက် ရှိသည်မဟုတ်လား။
"ကျွန်တော်မျိုးက..." ဖန်းရှန်း စတင်ပြောလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့" ဝေယွီ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဟွာထိုဖြစ်နေသရွေ့ ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ရင် ပြီးတာပဲ..."
သူသည် တောက်ပသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းကာ ဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ဇူလင်သည် သူ၏ဆရာထံ အစီရင်ခံနေသည်။
"ဆရာ၊ ချိုင့်ဝှမ်းကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်။ သူက နှလုံးရောဂါရှိတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ကျန်းမာရေးကောင်းနေတာ သေချာပါတယ်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်တော် နားမလည်ပေမဲ့ သူလိမ်နေတာကို သိလို့ ဆရာ့ဆီ ခေါ်လာရတာပါ"
ထိုအမျိုးသမီးသည် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် ခေါင်းစည်းနှင့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမတွင် သိမ်မွေ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အေးဆေးတည်ငြိမ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူမသည် သစ်သားတိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာထားမှာ ဖတ်ရခက်နေသည်။ သူမသည် အပ်စိုက်ရာနေရာများကို လေ့ကျင့်ရန် ကိုင်ထားသော ငွေအပ်များကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ဇူလင် ရောက်လာသည့်အခါ သူမသည် သူ့ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ အပ်များကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းပြီးမှသာ သူမသည် ဝေယွီ နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များဘက်သို့ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့်မှာ အေးစက်လှသည်ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ သူအရင်က တွေ့ဖူးသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးများနှင့် မတူဘဲ ဤ "ရိုင်းစိုင်းသော" ဟွာထိုသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့ကို အလွန်အမင်း အထင်သေးနေပုံရသည်။
ဝေယွီ ကလည်း မမှုဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားမှာ နှလုံးရောဂါရှိတယ်လို့ ပြောတယ်ပေါ့" ထိုအမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ကုသမှုခံယူဖို့ လာတဲ့သူ အများကြီးကို တွေ့ဖူးသလို အကြောင်းမဲ့ ဒုက္ခပေးတဲ့သူတွေကိုလည်း အများကြီး ကြုံဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ နှလုံးရောဂါရှိတယ်လို့ ပြောတဲ့သူမျိုးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အပ်အိတ်ကို ဇူလင်လက်ထဲ ထည့်ပေးကာ ဝါးတဲထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ သူတို့နှင့် စကားပြောရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ *သူမက ငါ့ကို သာမန်ဒုက္ခပေးတဲ့သူနဲ့ တန်းတူထားတာလား။ ငါ ဒီကို ဒုက္ခပေးဖို့သက်သက် လာတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား?*
*ဟွန်း...* သူ တွေးလိုက်သည်။ *ဆေးပညာရှင်က အတော်လေး ယုံကြည်ချက်ရှိနေတာပဲ။ ငါ သူမကို ပြန်ပေးဆွဲချင်ရင်တော့ အကြံအိုက်စရာနည်းလမ်းကောင်းတွေ ထုတ်သုံးရတော့မှာပဲ။*
"တောက်—"
ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။ ဖန်းရှန်း သည် အလိုအလျောက်ပင် ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း စိုးရိမ်ကြောင်း မပြောရသေးခင်မှာပင် သူ၏ဆရာမှာ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်လိုက်ကို မှီတွယ်ထားရင်း ဝေယွီ သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အာ... ငါ့နှလုံးသားက ဝန်ပိလိုက်တာ! ဒေါသလည်း ထွက်တယ်၊ ရှုပ်ထွေးလည်း ရှုပ်ထွေးတယ်၊ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်၊ ဝမ်းနည်းလည်း ဝမ်းနည်းတယ်—"
ထိုအမျိုးသမီးသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမနောက်မှ လိုက်လာသော ဇူလင်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
"ဆေးပညာရှင်က စိတ်သဘောထား ကောင်းတယ်၊ ဆေးပညာမှာလည်း ထူးချွန်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အခုတော့ နှလုံးရောဂါရဲ့သဘောသဘာဝကိုတောင် မသိသလို ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ နာကျင်မှုကိုလည်း မမြင်နိုင်ဘူး! အိုး... ငါ ဘယ်လို အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဆရာတုဆရာယောင်တွေ လက်ထဲကို ရောက်လာရတာလဲ..."
ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ယောက်လုံး သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်မှာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် တွန့်ချိုးနေပြီး တစ်ယောက်မှာမူ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကာ သူတို့၏မျက်နှာထားများမှာ ဒေါသနှင့် ဝေဝါးမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"ဘာတွေ လာလုပ်နေတာလဲ" ဇူလင်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို မဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဘူး! ခင်ဗျားက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတဲ့ လိမ်ညာသူပဲ!"
ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ သူမ၏တပည့်ကဲ့သို့ ဒေါသထွက်မပြပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေယွီ ကို စိုက်ကြည့်နေကာ ဤလူက နောက်ထပ် ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ထပ်ပြောဦးမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။