ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ ဦးတည်သည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝေယွီ သည် ၎င်း၏ကိုယ်ရံတော်အချို့နှင့်အတူ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ နာခံမှုရှိစွာ ရပ်နေရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သစ်ပင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားပြားကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ငြိမ်သက်နေရသနည်းဆိုသော် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုင်နေသူများ၊ လှဲလျောင်းနေသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး လေးလံသော အထုပ်အပိုးများကို ထမ်းပိုးထားသည့် ဘေးဒုက္ခမှ ထွက်ပြေးလာကြသည့် ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာမူ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသဖြင့် ဆေးကုသမှု ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှိုင်တွေနေကြသည်။ လူအများအပြား ရှိနေသည့်အတွက် ဝေယွီ မည်မျှပင် မောက်မာသူဖြစ်စေကာမူ ဤကဲ့သို့သော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲပေ။
သူသည် မိမိ၏ကိုယ်ရံတော်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အများစုကို မြင်းများအား စောင့်ရှောက်ရန် အနီးတွင် ထားခဲ့ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဖန်းရှန်း နှင့် အခြားလူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရှေ့သို့ စူးစမ်းရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတို့မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။ "လူနာမဟုတ်သူများ မဝင်ရ" ဟူ၍ ရေးသားထားသော သစ်သားပြားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မည်သူကများ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မနေဘဲ ရှိပါမည်နည်း။
"တော်လှတဲ့ ဆရာဝန်ဆိုပြီးတော့လည်း တော်တော်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ" ဟု ဝေယွီ က ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုသစ်သားပြားကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ ဤနေရာတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားခြင်းမှာ ချိုင့်ဝှမ်းပိုင်ရှင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ဆေးပညာရှင်ကြီး၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်ရမည်။ ဤဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် ပိုင်ရှင်မှာ မည်မျှ စိတ်တိုလွယ်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာနိုင်သည်။ ပညာတတ်အနည်းငယ်မျှ ရှိသူများပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုတတ်ကြသည့် ခေတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့ ပြတ်သားပြီး စိတ်မြန်သူကို ဝေယွီ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သည်ထက် ပို၍ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုဆိုင်းဘုတ်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ခုကို မလုပ်ရဟု တားမြစ်ခံရလေလေ ဝေယွီ က လုပ်ချင်လေလေ ဖြစ်သည်။ လူနာမဟုတ်သူများကို အဘယ်ကြောင့် ဝင်ခွင့်မပြုရသနည်း။ သူ၌ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါမရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ့စိတ်မှာမူ နာမကျန်းဖြစ်နေသည်! ထိုဆိုင်းဘုတ်က သူ့၏ ထိခိုက်လွယ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ "မဝင်ရ" ဟူသော စကားလုံးများက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုကို ဖန်တီးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရင်ဘတ်များ အောင့်လာပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
*လျော်ကြေးပေးရမယ်* ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲသူသည် သူ့အား လျော်ကြေးပေးရမည်။ ဆေးပညာရှင်ကြီးအနေဖြင့် သူ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပစ်မည်။
ဝေယွီ သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ချိုင့်ဝှမ်းဘက်သို့ ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့ ဖန်းရှန်း။ အထဲကိုဝင်ပြီး ဟွာထိုကို ရှာကြမယ်!"
ဖန်းရှန်း သည် ဝေဝါးသော အကြည့်ဖြင့် ခေတ္တရပ်သွားသည်။ "ဟွာထို?"
အရှင်သခင်သည် ဆေးပညာရှင်ကြီးကို ရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူသည် အနီးရှိ လူနာတစ်ဦးထံမှ ဆေးပညာရှင်ကြီး၏ နာမည်မှာ ရှီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားထားမိသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ခင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဝေယွီ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် စိုက်ခင်းထဲမှ ကောင်လေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူသည် လျှော်ထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အဖြူရောင် ပတ်တီးစည်းထားကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မည်သည့်အပင်မှန်း မသိရသော ဆေးမြစ်များ အပြည့်ပါလာသည်။ သူသည် ဝေယွီ နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့က ဆေးကုသဖို့ ရောက်လာကြတာလား" ဟု ကောင်လေးက မေးသည်။ သူသည် အသက် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသော်လည်း အလွန်ပင် တရားဝင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။ "ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အရမ်းများတယ်၊ လူနာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဆရာက ဒီနေ့ ဆေးမကုတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အကူအညီ လိုအပ်ရင် မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါ။"
ဝေယွီ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့လယ်အချိန် နေမင်းကြီးမှာ ပြင်းပြစွာ ထွန်းလင်းနေသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူက မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ဆုံလိုဘူးလော။ မျက်တောင်ခတ်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ "ဆေးပညာရှင်ကြီးက စိတ်သဘောထား ကောင်းတယ်လို့ ကြားမိပါရဲ့။ ခုမှ နေ့လယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အပြင်မှာ လူနာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ မင်းဆရာက ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့တော့ဘူးလား? အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲဒါ ဆေးပညာရှင်ကြီးရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား?"
၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားသည့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကောင်လေးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ ဝေယွီ ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ နာမကျန်းဖြစ်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ သဘာဝတရားပါပဲ။ လူတစ်ယောက် ဖျားနာလာတာဟာ ဆရာဝန်ရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘူး။ ဆရာဝန်တွေသာ မရှိရင် ဘယ်သူကများ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါ့မလဲ? ဆရာက မကုပေးလို့သာ သေသွားရတယ်ဆိုရင် အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တည်ငြိမ်နေသော ဤကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ သူတစ်ပါး၏ လှည့်ဖျားမှုကို တန်ပြန်ရာတွင်လည်းကောင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤမျှ ရှင်းလင်းသော အတွေးအခေါ်မျိုး ရှိခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ စိတ်ဝင်စားသွားသည့် ဝေယွီ သည် ကောင်လေး၏ နာမည်ကို မေးလိုက်သည်။
"ဇူလင်" ဟု ကောင်လေးက ပြန်ဖြေသည်။
"ဇူလင်?" ဝေယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက ဆေးမြစ်တစ်မျိုးရဲ့ နာမည် မဟုတ်ဘူးလား?"
ဝေယွီ သည် မကြာသေးမီက ဆေးပညာကို အတော်အတန် လေ့လာထားသဖြင့် ထိုနာမည်ကို သိနေသည်။ ဇူလင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ "ခင်ဗျား ဆေးပညာကို နားလည်တာလား?"
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ဆေးကျမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။"
ဇူလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ တက်ကြွလာသည်။ ဝေယွီ က ကောင်လေးသည် သူ့၏ ဆေးကျမ်းများကို ပြခိုင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ကောင်လေးကမူ "ခင်ဗျားတို့က ဆေးကုဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာရှာဖို့ ရောက်လာတာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဘာ? အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာရှာတာ ဖြစ်သွားရတာလဲ?"
ဝေယွီ သည် ကောင်လေး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာပဲ။ ငါ ဆေးပညာကို နည်းနည်းပါးပါး သိတာ မှန်ပေမယ့် တကယ်ပဲ ဆေးပညာရှင်ကြီးကို လာတွေ့တာပါ၊ ပြဿနာရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ စကားတွေက ငါ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်စေလဲဆိုတာ မင်းသိလား? အပြင်က ဆိုင်းဘုတ်က ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေပြီးပြီ၊ အခု မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ စွပ်စွဲနေပြန်ပြီ! အသရေဖျက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုလဲဆိုတာ မင်းသိလား? လူတစ်ယောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာရတာ ဘယ်လောက် ဆိုးရွားလဲဆိုတာ မင်းသိလား? မင်း မသိဘူး! အဲဒါ မင်းရဲ့ အသိဉာဏ် နည်းပါးမှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်သေးတဲ့အတွက် မင်းနဲ့ ငါ မငြင်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဆေးပညာရှင်ကြီးကို တွေ့ကိုတွေ့ရမယ်၊ သူ့တစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့ကို ကုသပေးနိုင်တာ။ နားလည်လား?"
ကလေးငယ်သည် ခေါင်းကို စောင်း၍ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာ? စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အယောင်? စိတ်ဒဏ်ရာ? ဇူလင်သည် ဤအသုံးအနှုန်းများကို အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်ကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာသည်။
မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဇူလင်က ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာက ရဲရဲနီနေတာပဲ! ခင်ဗျား မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ခင်ဗျား မဖျားဘူးဆိုတာ သိသာနေပြီ! ခင်ဗျား လိမ်နေတာ!"
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ကာ နာကျင်နေသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ "မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး။ ဆေးပညာရှင်ကြီးရဲ့ တပည့်က ကျွမ်းကျင်မှု မရှိဘူး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကိုပဲ မြင်နိုင်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကိုတော့ မမြင်နိုင်ဘူး။ တကယ်ကို အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဆရာဝန်..."
*အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဆရာဝန်?*
မည်သူကမျှ သူ့အား ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုသည်ကို မကြားဖူးသဖြင့် ဇူလင်သည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားပြီး တည်ငြိမ်သည့် တပည့်တစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ ဆေးမြစ်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူသည် စိုက်ခင်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာပြီး ဝေယွီ ၏ ရှေ့တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဆေးချိုင့်ဝှမ်းမှာ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဆရာဝန် မရှိဘူး! ဘာစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါလဲ? လိမ်တာ ရပ်လိုက်! ကျွန်တော့်ဆရာဆီ လိုက်ခဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို ကျွန်တော့်ဆရာက ဖော်ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်!"
ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဘဝ၏ ရိုက်ခတ်မှုများကို မကြုံဖူးသေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပင်။
"တကယ်လား? ငါတော့ မယုံဘူး" ဟု ဝေယွီ သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ထားဆဲပင် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းဆရာကလည်း အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဆရာဝန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ဇူလင်၏ နားရွက်များမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ "လာခဲ့! အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့!"
စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကလေးငယ်သည် ဝေယွီ ၏ လက်စကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ကလေးငယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝေယွီ မှာမူ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့အား ဆက်လက်၍ ဆွပေးနေမိသည်။
"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကို မမြင်နိုင်တဲ့ ဆရာဝန်တွေအားလုံးက အရည်အချင်း မရှိကြတာပဲ..."
"မင်းတို့ရဲ့ ဆေးချိုင့်ဝှမ်းက တကယ်ကို ဆင်းရဲပုံရတယ်..."
ဇူလင်သည်သာ "ဒီလိမ်ညာသူက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ!" ဟု တွေးနေမိတော့သည်။