သဘာဝဘေးသင့်ပြည်သူများကို ကူညီပေးနေသည့် ဆေးကုသရေးအဖွဲ့၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင် တန်လင်သည် လူအင်အား အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသည့် ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
အဘိုးအိုယီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မိမိ၏မာနကို ချက်ချင်းပင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး မိမိမှားယွင်းကြောင်းကိုလည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။
"အဘိုးအိုယီ၊ အဘိုးစကားက အလွန်ယဉ်ကျေးလှပါတယ်။ ဘေးသင့်ပြည်သူတွေကို ကူညီဖို့ အဘိုးဒီကို ရောက်လာတာက ဒီဒေသအတွက် အလိုအပ်ဆုံးအရာပါပဲ။ ဟူကျိုး က အစိုးရရော ပြည်သူတွေပါ အဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အစောပိုင်းက ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်နေမိတာက အဘိုးရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ။"
သခင်တန်သည် နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနတွင် ယခင်က သြဇာအာဏာနည်းပါးခဲ့ပြီး နေရာရရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသူဖြစ်သော်လည်း နန်းတွင်းသမားတော်များကြားတွင် အပြောအဆိုခံရလွန်းသဖြင့် အတော်ပင် လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်ထိခိုက်လွယ်သည့် ပညာတတ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။
တန်လင်သည် လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ "ဘေးသင့်သူတွေက အလွန်များပြားနေပြီး ဆရာဝန်တွေလည်း အလွန်အမင်း လိုအပ်နေပါတယ်။ အဘိုးပြောတဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်နေရာမှာ ရှိပါသလဲခင်ဗျာ? ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး။"
အဘိုးအိုယီသည် စိတ်နှလုံးမာကျောသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ စိတ်သဘောထားအတိုင်း ကရုဏာစိတ်ရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် နန်းတော်၏ ခေါ်ယူမှုကို ဖြေကြားရန် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တန်လင်၏ အစောပိုင်းက အထက်စီးဆန်သော အပြုအမူကို စိတ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လာသည့်အခါတွင်မူ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။
သူ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီးနောက် အဘိုးအိုယီက ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်သည်၊ "ငါက နူအိုနယ်မြေ၊ ချန်ခရိုင်ကပါ။ အဲဒီခရိုင်နဲ့ ကပ်လျက်မှာ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု အလွန်ထက်မြက်လွန်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူမကို ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်လို့ ခေါ်ရဖို့တောင် ငါမတွန့်ဆုတ်ဘူး။"
"ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်" ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တန်လင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အသက်ရှူနှုန်းပင် မြန်ဆန်လာသည်။ အကယ်၍သာ ဝေယွီ သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက ထိုအကြည့်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် တန်လင်တစ်ယောက် အရည်အချင်းသစ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အခါတိုင်းတွင် ပြလေ့ရှိသည့် အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။
အဘိုးအိုယီက ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆရာဝန်မအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြနေစဉ် တန်လင်သည် အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် မှတ်သားထားလိုက်သည်-
ပထမအချက်မှာ ထိုဆေးပညာရှင်သူတော်စင်သည် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး လူနာများကို အခမဲ့ ကုသပေးလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးသင့်ပြည်သူများကို ကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်ပါက သူမ သဘောတူနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ သူမသည် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင် နေထိုင်ပြီး လူငယ်လက်ထောက်များကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမကို ခေါ်ယူနိုင်ပါက ဆေးကုသရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
တတိယအချက်နှင့် အစိတ်ဝင်စားဆုံးအချက်မှာ ထိုဆေးပညာရှင်သူတော်စင်သည် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အမျိုးသမီးဆရာဝန်! တန်လင်သည် ဆေးပညာမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အတတ်ပညာများကို ဖခင်မှ သားသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ရှိသော ခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသမီးများကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားလေ့ မရှိပေ။ ထို့ပြင် ထိုအလုပ်အကိုင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ တင်းကျပ်သော လေ့ကျင့်မှုများကို လိုအပ်သည်။ အံ့အားသင့်မှုထက် တန်လင်သည် စစ်မှန်သော လေးစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသားများ လွှမ်းမိုးထားသည့် နယ်ပယ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတစ်ခု တည်ထောင်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခံရရန်မှာ အမျိုးသားများအတွက်ပင် ခက်ခဲသော အောင်မြင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အမည်၊ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု၊ အားနည်းချက်များနှင့် နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို သိရှိပြီးနောက် တန်လင်သည် အားတက်သွားသည်။ သူသည် သူမကို သွားရောက်ခေါ်ယူရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံဖို့အတွက် တတိယမင်းသားထံသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။
တန်လင်သည် ဤတာဝန်အတွက် မိမိသာလျှင် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း တင်းမာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆေးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူမသည် တကယ်ပင် ဆေးပညာရှင်သူတော်စင် ဖြစ်ပါက သူမ၏ အရည်အချင်းကို မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုတော့ဘဲ ဉာဏ်ပညာရှင်ကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသည့် တန်လင်နှင့်ဆိုလျှင် ပညာရှင်အချင်းချင်း အပြန်အလှန် နားလည်မှုရှိကြလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
သို့သော် တတိယမင်းသားကမူ ထို "အပြန်အလှန် နားလည်မှု" ဆိုသည့်အချက်ကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာပိုင်းတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပုံမှန်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းများနှင့် မတူညီသည့်အတွက် သဘောထားတူသူများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းသားတစ်ပါးရှေ့တွင် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ကြိုးပမ်းသည့် တန်လင်ကို အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တတိယမင်းသားက ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီး တန်လင်ကို နူအိုနယ်မြေသို့ ပို့ဆောင်ရန် အစောင့်တပ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နူအိုနယ်မြေသည် ဒိုင်ချွမ်းနှင့် ချန်မြို့နယ် တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။ ဂျီနယ်မြေတွင် ရေကြီးမှုများမှာ နူအိုကို ကနဦးတွင် မထိခိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စပါးဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ချန်မြို့နယ် မှ ဒုက္ခသည်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းတို့ကြောင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒုက္ခသည်အများအပြားသည် ချန်ခရိုင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆေးပညာရှင်သူတော်စင် နေထိုင်ရာ နေရာသို့ပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။
မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်များသည် အံ့သြစရာကောင်းလွန်းသည်။ တန်လင်သည် ထိုဆေးပညာရှင်သူတော်စင်ကို ရှာဖွေရန် ခရီးနှင်နေစဉ်တွင်ပင် ဝေယွီ သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် သူမ၏ သတင်းစကားများကို ကြားသိလိုက်ရသည်။
အရည်အချင်းရှိသူများကို ရှာဖွေစုဆောင်းရသည်ကို တံဆိပ်ခေါင်းစုဆောင်းသကဲ့သို့ သဘောထားသည့် ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဆေးကုသရေး ဝန်ထမ်းများ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသည့် လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူ၏ တတိယအစ်ကိုတွင် တန်လင်၏အဖွဲ့ ရှိနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်တွင်မူ ဆရာဝန်များ အလွန်နည်းပါးနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးအအေးမိခြင်းကို ကုသနိုင်သော်လည်း ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
သတင်းထွက်နေသော ဆေးပညာရှင်သူတော်စင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ လိုပါသလား? ဝေယွီ သည် သူမကို ရှာဖွေရန် မိမိ၏ ခရီးစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သည့် ဝေယွီ သည် သူ၏ တပ်ဖွဲ့ကို သုံးစုခွဲလိုက်သည်။ လူနှစ်ရာသည် ဒင်းဖားဆိုင် ကို နောက်ယောင်ခံကာ သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်လက် စုဆောင်းရန်၊ နောက်ထပ် လူနှစ်ရာသည် အဆင့်မြင့် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် သား ဂျားလျူယီနှင့်အတူ ချန်မြို့နယ် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကာ ယီရှစ်ဆန်း နှင့် တွေ့ဆုံရန်၊ ကျန်ရှိသည့် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် သားများကမူ ဝေယွီ နှင့်အတူ ထို "ရိုင်းစိုင်းသော" ဆရာဝန်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် အချိန်မဖြုန်းခဲ့ပေ။ ရှင်းပြ၍မရသော အရေးတကြီး ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်။ အကယ်၍သာ နောက်ကျသွားပါက ဤအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထိုအသိစိတ်သည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။
သုံးရက်အတွင်းမှာပင် စိတ်အားထက်သန်သော ဒေသခံများ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဝေယွီ သည် ထိုနေအိမ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ ၎င်းသည် ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည့် လွတ်လပ်သော တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်သော ရသေ့တစ်ဦးအတွက် အလွန်သင့်လျော်သည့် နေရာတစ်ခုဟု ခံစားရစေသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုနေရာကို ကြည့်ပြီး သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် ရေးသားထားသည့် *“လူနာမဟုတ်ပါက မဝင်ရ”* ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်သာ မရှိပါက ပြီးပြည့်စုံသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။