ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ကို ချက်ချင်းခေါ်ယူကာ ယီရှစ်ဆန်း ကို ဆင့်ခေါ်စေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယီရှစ်ဆန်း မှာ တောင်ပေါ်၌ အမဲလိုက်နေဆဲဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ လူငယ်လေး ရောက်လာသည်နှင့် ဝေယွီ က သူ့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။
"ချန်ဖျင်မြို့ကိုသွားပြီး မြို့စားအကြောင်း စုံစမ်းစရာရှိတာ စုံစမ်းခဲ့ပါ။ တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာတွေ့ရင် မှတ်ထားလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ငါမရောက်မချင်း ဘာမှလှုပ်ရှားမှုမလုပ်နဲ့"
စွန့်စားခန်းထွက်ရတော့မည်ဟု စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယီရှစ်ဆန်း သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ပြင်ဆင်ပြီး ခရီးဖော်များနှင့်အတူ ချန်ဖျင်မြို့သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဝေယွီ အနေဖြင့်မူ တောရိုင်းထဲတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေရသည့်အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားပြီဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ပေ။ သူသည် မိမိအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အနီးအနားရှိ ခရိုင်မြို့သို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းတွင် လူများကိုလည်း ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤဒေသတွင် သူက အသစ်ဖြစ်သည့်အတွက် သူတစ်ပါးပြောစကားများကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချန်မြို့နယ် အတွင်းရှိ ကောက်ပဲသီးနှံဈေးနှုန်းများ ပြောင်းလဲမှုကို သူကိုယ်တိုင် အတည်ပြုရန် လိုအပ်နေသည်။
နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော မမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေများကြောင့် ဝေယွီ သည် ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ မိမိ၏ တတိယအစ်ကိုနှင့် တိုင်ပင်ရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အလုပ်များလွန်းသည့်အတွက် ထိုအစီအစဉ်ကို ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ရသည်။
ဝေယွီ တစ်ယောက် နယ်မြေအတွင်း ပြေးလွှား၍ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် တတိယမင်းသားမှာမူ စီးဝင်လာသော ပစ္စည်းဥစ္စာများကြောင့် အတော်ပင် ပျော်ရွှင်နေရသည်။ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်အကြောင်း ကြားသိရပြီး ပိုလျှံသောငွေကြေး အနည်းငယ်ရှိသူတိုင်းမှာ နောင်လာနောက်သားများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိရန် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုကြသည်။ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ရန်ပုံငွေရှာဖွေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း မျက်စိရှင်သူများက နားလည်ထားကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အမည်ဖြင့် စိုက်ထူမည့် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် ဖြစ်ပေသည်။ မိမိတို့မျိုးနွယ်စုအတွင်း ကျောက်တိုင်စိုက်ထူခြင်းသည်ပင် ရှားပါးလှသော ဂုဏ်ပြုမှုတစ်ခုဖြစ်ရာ တစ်နိုင်ငံလုံးက မြင်တွေ့နိုင်မည့် ကျောက်တိုင်မျိုးဆိုလျှင် ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။
*လှူဒါန်းရုံသက်သက်ပါပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း လှူလိုက်ကြတာပေါ့!*
အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ရုန်းကန်နေရသည့် မိသားစုများပင်လျှင် အင်အားစုပေါင်း၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ပမာဏတစ်ခုကို ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်။ လှူဒါန်းသူများ များပြားလွန်းသဖြင့် သီအိုရီအရဆိုလျှင် ဤရန်ပုံငွေဖြင့် ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ ဘတ်ဂျက်မချပေးလျှင်ပင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို တည်ဆောက်နိုင်လောက်သည်။
သို့သော် တတိယမင်းသားတွင် သူ့အစီအစဉ်နှင့်သူ ရှိသည်။ အမြဲတစေ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားတတ်ပြီး ထက်မြက်၍ ယုတ္တိရှိသော ဉာဏ်ရည်ရှိသည့်အလျောက် ဝေယွီ ၏ ယခင်အကြံဉာဏ်များကို အတုယူကာ လိမ္မာပါးနပ်သော နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လှူဒါန်းမှုများ ပိုမိုပြုလုပ်လာစေရန်နှင့် လှူဒါန်းပြီးသားသူများကို ပိုမိုလှူဒါန်းလာစေရန်အတွက် မြို့တွင်းရှိ အများပြည်သူမြင်သာသောနေရာများတွင် လှူဒါန်းသူများ၏ အမည်စာရင်းနှင့် လှူဒါန်းသည့် ပမာဏကို ဖော်ပြထားသော ကြေညာချက်များကို ကပ်ထားလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ ဝေယွီ သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ပါက "အို ဘုရားသခင်!" ဟုသာ အော်ဟစ်နိုင်လိမ့်မည်။
ယခင်ကဆိုလျှင် လူတို့သည် လှူဒါန်းမှုပမာဏ များလေလေ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အမည်စာလုံး ပိုကြီးလေလေဖြစ်မည်ဟုသာ သိထားကြသော်လည်း လှူဒါန်းမှုအသေးစိတ်ကို အများသိအောင် ထုတ်ပြန်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ လှူဒါန်းသူအများစုမှာ မိမိတို့မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု၏ လေးပုံတစ်ပုံမှ သုံးပုံတစ်ပုံအထိ ရက်ရက်ရောရော လှူဒါန်းခဲ့ကြပြီး အများသိအောင် ထုတ်ပြန်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ကာ အမည်စာရင်းထည့်သွင်းခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမြို့စားမှာမူ ထုံးစံအတိုင်း ပြုလုပ်လေ့မရှိပေ!
အချက်အလက်များကို ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည် ပြိုင်ဆိုင်မှုအငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မိမိတို့အမည်မှာ စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသူများသည် "ဝမ်ကျိုး" ဟု အမည်ရသည့် အလွန်အကျွံ အလှူပေးသူတစ်ဦးက ကောက်ပဲသီးနှံ ၁၀,၀၀၀ ကျင်းနှင့် ငွေ ၁၀၀,၀၀၀ တဲ့ လှူဒါန်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကောက်ပဲသီးနှံ ၁၀,၀၀၀ ကျင်းမှာ များပြားလှသော်လည်း ငွေ ၁၀၀,၀၀၀ တဲ့ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် များပြားလွန်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ ငွေအနည်းငယ် သို့မဟုတ် ကောက်ပဲသီးနှံ အနည်းငယ်သာ လှူဒါန်းထားကြသည်။ လှူဒါန်းသူများမှာ ဒေါသထွက်လာကြသည်။ အခြားသူတစ်ယောက်က ဤမျှ ကြွယ်ဝကြောင်း ပြသကာ ထိပ်ဆုံးနေရာကို သိမ်းပိုက်သွားမည်ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့လျှင် လျော့နည်းစွာဖြင့် ကျေနပ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။ တစ်မြို့လုံးက စောင့်ကြည့်နေကြပြီး မြို့စား၏ ဤမျှ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
လှူဒါန်းသူများအားလုံးသည် ဤ "ဝမ်ကျိုး" ဆိုသူကို သူတို့ကို အခက်တွေ့စေသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲကြပြီး မျက်နှာပန်းလှစေရန်အတွက် သွားကိုကြိတ်ကာ ပိုမိုလှူဒါန်းကြရတော့သည်။ ဝမ်ကျိုးဆိုသူမှာမူ ဤမျှ အပြစ်တင်စကားများစွာကို ခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။
အမှန်စင်စစ် "ဝမ်ကျိုး" ဆိုသည်မှာ ဝေယွီ လောကထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည့် အမည်ဝှက်သာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် Innkeeper Shen ထံမှ ရရှိသော ကောက်ပဲသီးနှံတစ်ဝက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို Shen ၏ အမည်ဖြင့် တတိယအစ်ကိုထံ ပေးပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယမင်းသားက သူ၏ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်လည်း ဝမ်ကျိုးဆိုသည့် အမည်ဝှက်ကို သုံးကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် စံနမူနာပြရန်အတွက် ထင်ရှားသော လှူဒါန်းသူတစ်ဦးကို လိုအပ်နေပြီး ဤအမည်မှာ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုခံရမည်ဖြစ်ရာ အတုအယောင် အမည်ဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဝေယွီ ၏ ရှိပြီးသား အမည်ဝှက်မှာ အကောင်းဆုံးသော ကိရိယာပင် ဖြစ်သည်။
ကောက်ပဲသီးနှံ ၁၀,၀၀၀ ကျင်းမှာ ဘေးဒုက္ခကူညီရေးအတွက်ဟုဆိုကာ ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူပြီး ငွေ ၁၀၀,၀၀၀ တဲ့မှာလည်း ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ရန်ပုံငွေထဲမှသာ ထုတ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤငွေများမှာ ဘေးဒုက္ခကူညီရေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ တတိယမင်းသားမှာ ဘယ်ဘက်လက်မှ ညာဘက်လက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး ဤလိမ္မာသော အကွက်ကြောင့် ပိုမိုကြီးမားသော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် တတိယမင်းသား၏ အကြံအစည်ကြောင့် ဝေယွီ မှာ မိမိမသိလိုက်ဘဲ ကြီးမားသော ပြဿနာအိုးကြီးကို ထမ်းပိုးလိုက်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှူဒါန်းခြင်းမရှိသေးသူများမှာလည်း ထိခိုက်မှုရှိလာသည်။ အများပြည်သူစာရင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေ ၁၀၀ တဲ့သာ လှူဒါန်းသူများကိုပင် အသိအမှတ်ပြုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က သူဌေးများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသော ဤအရာမှာ ယခုအခါ ပိုလျှံသော ငွေအနည်းငယ်ရှိသူတိုင်း ပါဝင်နိုင်သည့်အရာ ဖြစ်လာသည်။ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် တတိယမင်းသားမှာ ပြည်သူလူထုထံမှ နောက်ထပ် လှူဒါန်းမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိလိုက်ပြန်သည်။
ဤလှူဒါန်းလိုစိတ်မှာ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဆေးကုသရေးလုပ်ငန်းများ၏ အထီးကျန်ဆန်သော အခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ Tan Lin သည် ထောက်ပံ့မှုမရှိမည်ကို စိတ်ထဲ၌ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လူနှစ်ဦးသာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသူတို့မှာ အိုအေရီဟုခေါ်သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် သူ၏ ဆေးမြီးတိုလေးသာ ဖြစ်သည်။
ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အိုအေရီမှာ Left Court Judge ထက်ပင် ပို၍ နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ Tan Lin သည် ဤမျှ အိုမင်းနေသူက ဘာများအသုံးဝင်မည်နည်းဟု တွေးမိသည်။ *Left Court Judge လိုမျိုးလား?* ဟု သူ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ *နှစ်ရက်လောက် အလုပ်လုပ်ပြီးတာနဲ့ လုံးဝကုန်ခမ်းသွားပြီး ကုတင်ပေါ် လဲသွားကာ ထမင်းခွံ့ကျွေးရမယ့်အဖြစ်မျိုးလား? ဒုက္ခပေးဖို့သက်သက်ပဲ!*
Tan Lin သည် မိမိ၏ အတွေးများကို စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားလိုက်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မျက်စိရှင်သော အိုအေရီမှာ သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားတော့သည်။