လူသူကင်းမဲ့သည့် တောစပ်တစ်ခုတွင် လူအုပ်စုတစ်စုက ယာယီစခန်းချထားကြသည်။ အချို့က ကင်းစောင့်နေကြပြီး အချို့က မြင်းများကို ပြုစုနေကြကာ များစွာသောသူတို့မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ လူရာပေါင်းများစွာထဲတွင် လူတိုင်း၌ တာဝန်ကိုယ်စီရှိနေသည်။ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် လူအနည်းငယ်က မီးဖိုတစ်ခုကို ဝိုင်းဖွဲ့နေကြပြီး အချို့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေကာ အချို့က ထိုင်နေကြသည်။
ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော လူတစ်ယောက်သည် သစ်ပင်စည်ကို မှီထားရင်း အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး လှုပ်ရှားရခက်နေပုံရကာ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့်ပင် အနားယူရန် လိုအပ်မည့်သူမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ဤသူမှာ နျူးဒါဟဲဖြစ်ပြီး ဝေယွီ သတိပြန်လည်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီလိုတောကြီးမျက်မည်းထဲမှာ လဲကျနေရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ချန်မြို့နယ် ထဲကို ရောက်တာနဲ့ လမ်းဘေးမှာ အလောင်းတွေ အများကြီး မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့အားလုံး ဆာလောင်ပြီး သေသွားကြတာလား။"
တရားစီရင်ရေးအရာရှိတစ်ဦးမျှ သူတို့နှင့်အတူ ပါမလာသော်လည်း ဖန်းရှန်း နှင့် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထူးခြားသောစွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ထိုစွမ်းရည်အချို့မှာ အလောင်း၏အခြေအနေကိုကြည့်၍ သေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းကို ခွဲခြားသိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ သေဆုံးသွားကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖန်းရှန်း က ဝေယွီ ထံ အတည်ပြုပြောကြားခဲ့သည်။
နျူးဒါဟဲက ခါးသီးစွာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အရှင်။ အရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့အားလုံး... အားလုံး ဆာလောင်ပြီး သေသွားကြတာပါ။"
စကားပြောရင်း နျူးဒါဟဲသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ရိုးရိုးဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော မျက်လုံးအစုံမှ မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။
ကောက်နှံ။ ၎င်းသည် အစစ်အမှန် ကောက်နှံများဖြင့် ချက်ထားသည့် တကယ့်ဆန်ပြုတ်ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မျက်လုံးဖွင့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မဆိုထားနှင့်၊ ပူနွေးသည့် အစားအစာတစ်ခွက်ကိုပင် စားနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ဤအစားအစာမှာ သူသတိပြန်လည်လာပြီးချင်းတွင် အမည်မသိ လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့အား ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြွေပန်းကန်လုံးသည် လေးလံနွေးထွေးနေပြီး ဆန်ပြုတ်မှာလည်း သူအရင်က သောက်နေကျ ရေကျဲကျဲမဟုတ်ဘဲ ပျစ်ချွဲနေသည်။
ပန်းကန်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နျူးဒါဟဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။
"ဝူး... ဝူး... အရှင်၊ အရှင်၏ ကျေးဇူးတရားက ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ။ နျူးဒါဟဲအတွက်တော့ ဒါဟာ အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးပါပဲ! ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားစရာ ကလေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရွာက လူတွေအားလုံး... သူတို့တော့ ဘယ်တော့မှ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး!"
ကြာရှည်စွာ ဆာလောင်နေခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် အားအင်မရှိသဖြင့် သူ၏ရင်ကွဲမတတ် ငိုသံမှာပင် နာကျင်စွာ ညည်းညူသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏စကားထဲမှ အငြိုးအတေးနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတို့မှာ စစ်မှန်နေသဖြင့် အနီးနားရှိသူတိုင်း၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေသည်။
ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထိုလူကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုသို့သော အချိန်မျိုးတွင် အပေါ်ယံနှစ်သိမ့်စကားများသည် အသုံးမဝင်ပေ။ ထိုသူကို သူ၏ဝမ်းနည်းခြင်းကို ထုတ်ဖော်ခွင့်ပေးခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ထိုဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို ချလိုက်မှသာ သူသည် ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် အားအင်ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော့်သားလေး... သူက လူဆိုးအုပ်စုတစ်ခုရဲ့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတာပါ" ဟု နျူးဒါဟဲက အသံဝင်ကာ ပြောသည်။ "အဲဒီလူတွေက ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသင့်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒါပေါင်လေးသာ မသေခင်မှာ ဒီလိုပူနွေးတဲ့ ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ရရင်..."
နျူးဒါဟဲသည် ကြာရှည်စွာ စကားများ ပြောဆိုနေသည်။ သူ၏အသံမှာ ရှိုက်ငိုသံမှသည် ပြင်းထန်သော ကျိန်ဆဲသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ၏သားကို လုယူသွားသည့် အုပ်စု၊ လမ်းခရီးတွင် သူတို့ပါလာသည့် ပေါင်မုန့်အနည်းငယ်ကို လုယူသွားသည့် လူဆိုးများ၊ နှင့် ကောက်နှံဈေးနှုန်းကို အဆမတန် မြှင့်တင်ခဲ့သည့် လောဘကြီးသော ကုန်သည်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲတော့သည်။
ထပ်မံမေးမြန်းရန် မလိုဘဲနှင့်ပင် ဝေယွီ သည် ချန်မြို့နယ် တွင် လူအများအပြား သေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။ ကောက်နှံဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
စားသောက်ခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံး လိုအပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမရှိဘဲ မည်သူမျှ မရှင်သန်နိုင်ပေ။ သာမန်ပြည်သူများမှာ အသက်လုနေရသည့်ခေတ်တွင် ငွေမရှိလျှင် နေနိုင်သော်လည်း ကောက်နှံမရှိလျှင် မရှင်သန်နိုင်ကြပေ။ ဘေးအန္တရာယ်များကြောင့် သီးနှံများ ပျက်စီးသွားပြီး တော်ဝင်မင်းဆက်၏ ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေချိန်တွင် သူတို့၌ အစားအစာဝယ်ရန် ငွေအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း အကျင့်ပျက်ကုန်သည်များက တစ်ဂျင်လျှင် ငွေအနည်းငယ်သာရှိသည့်ဈေးကို သုံးဆယ်ကျော်အထိ မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ အခြေအနေမှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
သာမန်တောင်သူလယ်သမား အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတွင် လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိမည်နည်း။ သုံးယောက်မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုတည်းကပင် အကျဲဆုံးဆန်ပြုတ်ကို သောက်လျှင်တောင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှိသမျှ সম্পদများ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ငွေကုန်သွားသည့်အခါ သူတို့တွင် သေခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အချို့က အောင်မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း နျူးဒါဟဲ၏ မိသားစုကဲ့သို့ များစွာသောသူတို့မှာ လမ်းခရီးတွင်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။
"ကောက်နှံဈေးနှုန်းတွေက ချန်မြို့နယ် တစ်ဝိုက်လုံးမှာ မြင့်တက်နေတာလား" ဟု ဝေယွီ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
နျူးဒါဟဲ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "နေရာတိုင်းမှာလားတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့နေရာနဲ့ အနီးနားက ခရိုင်နှစ်ခုမှာတော့ ဈေးတွေ တက်ကုန်ပြီ... တစ်ဂျင်ကို ၂၇ ငွေအထိပဲ! အဲဒီကုန်သည်ယုတ်မာတွေ! သူတို့ သေသင့်တယ်!"
ဝေယွီ သည် ထိုကျိန်ဆဲသံများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အကျိုးဆက်များကိုသာ စဉ်းစားနေသည်။ တော်ဝင်မင်းဆက်၏ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များမှာ ရှင့်ရှန်းမြို့နယ်တွင် လုပ်ဆောင်နေပြီးသားဖြစ်ရာ ချန်မြို့နယ် တွင် အခြေအနေများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆိုးရွားနေရသနည်း။ မြို့စားက အရူးတစ်ယောက်လား။ တော်ဝင်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များ ရောက်လာပြီး နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရပါက သူ့အား တာဝန်ယူခိုင်းလိမ့်မည်ကို သူ မကြောက်သလော။
ဝေယွီ သည် ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ မြို့စားအနေဖြင့် ဈေးကွက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်လျှင်ပင် အစိုးရ၏ စပါးကျီများကို ဖွင့်ပေးသင့်သည် သို့မဟုတ် ကယ်ဆယ်ရေး တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ သူသည် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အမိန့်မပါဘဲ လုပ်ဆောင်သည်ဟု အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်နေသလော။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ မဆင်မခြင်လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ သည် သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့စားမှာ မသိနားမလည်၍လား သို့မဟုတ် မျက်ကွယ်ပြုထား၍လား မသိသော်လည်း၊ အလောင်းများစွာကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ထိုသူ၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုအတွက် ငြင်းမရသော သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
မြို့စားရုံးနှင့် ဒေသတွင်း အာဏာဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်း နောက်ထပ် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းပြီးနောက် ဝေယွီ သည် နွမ်းနယ်နေသော နျူးဒါဟဲအား အနားယူခိုင်းလိုက်ပြီး ဖန်းရှန်း နှင့်အတူ မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။