အသင်းအဖွဲ့အသီးသီးတို့သည် ဘေးဒုက္ခသင့်သူများအား ကူညီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် မနားမနေ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်နေကြသည်။
ဝေယွီ က သူ၏တပ်ဖွဲ့ကြီးအတွက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၌ တတိယမင်းသားဘက်မှ ပုံမှန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာမူ ထိုကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ နန်းတော်ဘက်မှ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကို တာဝန်ယူပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတွင် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်အတွက် တတိယမင်းသားသည် ဝေယွီ သွားခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဝေယွီ သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အတားအဆီးအားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးထားပြီးဖြစ်သလို ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်ပါကလည်း ရှေ့သို့ ကြိုတင်သတင်းစကား ပါးလိုက်မည်ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ထိရောက်မှုရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အဆင်ပြေချောမွေ့သည့် လမ်းကြောင်းကို ရရှိထားချိန်တွင် ဝေယွီ အပင်ပန်းခံ၍ ဖောက်လုပ်ပေးထားသည့် လမ်းကြောင်းကို အသုံးမချဘဲနေပါက အလွန်နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု တတိယမင်းသားက ယူဆထားသည်။
ဒိုင်ချွမ်းနယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နောက်ထပ် ဘေးဒုက္ခသင့်ဇုန်ဖြစ်သည့် ချန်မြို့နယ် သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဝေယွီ နှင့် မတူဘဲ တတိယမင်းသားမှာမူ ဒိုင်ချွမ်းနယ်အတွင်းသို့ အခုမှ စတင်ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏တာဝန်များမှာ ဝေယွီ ထက် ပို၍ပင် ခက်ခဲပင်ပန်းလှသည်။
ဝေယွီ သည် "ဓားပြနှိမ်နင်းရေး" ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများကိုသာ ဖယ်ရှားပေးရန် လိုအပ်သည်။ တတိယမင်းသားမှာမူ ဘေးဒုက္ခသင့်မြို့တော်အတွင်း နေရာချထားခြင်း၊ ဒေသခံအရာရှိများနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ခြင်း၊ မြေပြင်အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ကွင်းဆင်းလေ့လာခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရသည်။ ထိုလုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးပါက ဘေးသင့်ပြည်သူများအတွက် နေရာထိုင်ခင်း၊ အဝတ်အထည်၊ စားနပ်ရိက္ခာများကို စီစဉ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော လုပ်ငန်းတာဝန်ဖြစ်ပြီး တတိယမင်းသားနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူများထဲမှ မည်သူမျှ ဟူကျိုး သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို လွယ်ကူသည်ဟု မယူဆကြပေ။
ဤအချက်မှာ တန်လင် ဦးဆောင်သော ဆေးပညာရှင်များအတွက် ပို၍ပင် မှန်ကန်သည်။
အဘယ်ကြောင့် နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနမှ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးအစား တန်လင်က ဦးဆောင်နေရသနည်းဟု မေးစရာရှိသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ကွင်းဆင်းလုပ်ငန်းများသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် မကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် ပြည်သူအများစုမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် ဖျားနာမှုများဖြင့် ခံစားနေကြရပြီး ကျန်းမာသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ နန်းတော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဆရာဝန်များနှင့် ကျောင်းသားတစ်ဒါဇင်ခန့်ပါဝင်သည့် အဖွဲ့မှာ ဟူကျိုး သို့ ရောက်ရှိချိန်မှစ၍ နေ့ရောညပါ လူနာများကို ကုသပေးခြင်း၊ ဆေးညွှန်းပေးခြင်းနှင့် ဆေးရည်များချက်ပြုတ်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဆေးရနံ့များမှာ စွဲထင်နေသဖြင့် ဆေးရည်များထဲတွင်ပင် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။
တန်လင်သည် ဆေးရည်များချက်ပြုတ်နေစဉ်အတွင်း လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ပြုစုထားသည်။ သူတို့ ဟူကျိုး သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ၂၃ ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး လူနာများကို စတင်ကုသပေးချိန်မှစ၍ သူသည် ညရှစ်ညလုံးလုံး အိပ်စက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အိပ်ချင်စိတ်မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ အိပ်၍မရခြင်းဖြစ်သည်။ ဖျားနာနေသူများ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့နေရချိန်တွင် ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ပါမည်နည်း။ အချိန်မီကုသမှုမရရှိ၍ လူနာတစ်ဦးဦး သေဆုံးသွားမည်ကို သူတို့အားလုံး ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ မည်သူကများ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အနားယူနိုင်ပါမည်နည်း။
တန်လင်သည် ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ စံနှုန်းသစ်များဖြင့် လွှမ်းမိုးခံထားရသော ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နန်းတွင်းဆေးပညာဌာန၏ တက်ကြွသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မိမိတာဝန်ကို အလေးအနက်ဆုံး ထားရှိသည်။ ပြည်သူများအတွက်နှင့် ဆေးပညာတိုးတက်စေရန်အတွက် ဒုက္ခသည်များကို စွန့်ပစ်ထားရန် သူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
သို့သော် တန်လင်၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ်မှာ သက်ကြီးရွယ်အို ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးအတွက် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တရားသူကြီးမှာ ခရီးပန်းမှုများကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နွမ်းနယ်နေပြီး တန်လင်၏ မနားမနေ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် သူသည် ပျင်းရိနေသယောင် ဖြစ်နေရသည်။ တရားသူကြီးသည် လူငယ်လေးအား အရှိန်လျှော့ရန်၊ မိမိကျန်းမာရေးနှင့် အခြားသူများ၏ ခံနိုင်ရည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် အရိပ်အမြွက် ပြောကြားဖူးသော်လည်း တန်လင်ကမူ နားလည်ဟန်မရှိပေ။ သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူများကို အစေခံခြင်း၊ ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ မေတ္တာတရားနှင့် ဆေးပညာဗဟုသုတများ ဖြန့်ဝေခြင်း၏ အရေးပါပုံတို့ကိုသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်လည်ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။
ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ တန်လင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်ပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှသူများမှာလည်း သူ၏လမ်းစဉ်နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဖိအားပေးခံရသလို ဖြစ်နေသည်။ ဤဖိအားအောက်တွင် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ အရင်ဆုံး အားကုန်သွားခဲ့သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအနေဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခွန်အားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လူနာကုသရေးဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်မှုမှာ တန်လင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၏ ကြီးကြပ်မှုမရှိတော့သည့်နောက်တွင် တန်လင်နှင့် ဆေးကျောင်းသားများမှာ တကယ့်စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလာကြသည်။ တန်လင်က စည်းကမ်းများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဆေးပညာဆိုင်ရာ အလားအလာများကို နိုးထလာစေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ၏ဗဟုသုတများမှာ စာအုပ်များထဲတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စဉ်ဆက်မပြတ် လက်တွေ့ကုသမှုများနှင့် ဘေးဒုက္ခ၏ ခါးသီးသော အမှန်တရားများကြောင့် သူ၏စွမ်းရည်များမှာ မီးထဲတွင် သွန်းလောင်းထားသကဲ့သို့ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။
ဝန်ထမ်းအင်အား မလုံလောက်မှုကြောင့် လူနာများကို ဆုံးရှုံးရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်အခြေအနေများကြောင့် တန်လင်သည် တတိယမင်းသားထံသို့ သွားရောက်၍ မကြုံစဖူး တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဟူကျိုး အတွင်းရှိ ဆရာဝန်အားလုံးကို လူနာများအား ကူညီကုသပေးရန် ဆင့်ခေါ်ပေးပါရန် မင်းသားအား လျှောက်ထားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်ဖြစ်သော်လည်း အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခက်ခဲမည်ကို တတိယမင်းသား သိရှိသည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ ကြေညာချက်များသာ ထုတ်ပြန်နိုင်ပြီး အကောင်းဆုံးဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆရာဝန်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် လိုအပ်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အတင်းအကျပ် စုစည်းလိုက်ပါက အခြားနေရာများတွင် ကုသမှုမဲ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘေးသင့်သူအရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှပြီး လူတစ်ဒါဇင်ဖြင့်သာ မှီခိုနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် တတိယမင်းသားသည် ကြေညာချက်များ ထုတ်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း ဒုက္ခရောက်နေသူများအတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတော့ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကြေညာချက်များ မထုတ်ပြန်မီမှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ငွေကြေးနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံများ လှူဒါန်းသူများကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် နန်းတော်မှ "ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်များ" စိုက်ထူပေးမည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ကြေညာခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဤသတင်းမှာ လူအုပ်ကြားတွင် သွားလာနေရင်း အမှုထမ်းတို့က ကြားသိလာရခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်းအရင်းအမြစ်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း ဒိုင်ချွမ်းနယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခြားဒေသများသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
တတိယမင်းသားသည် ထိုသတင်းကို ကြားသိရသည့်အခါ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏နာမည်ကို အသုံးပြု၍ ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ ဝေယွီ ၏ လက်ချက်မဟုတ်ပါက တတိယမင်းသားအနေဖြင့် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။