214

ဝေယွီ သည် ဝူဖူမြို့တွင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီး မြို့တွင်း အထင်ကရအရှိဆုံး တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုနေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ရှန်ဟု အမည်ရသည့် ထိုတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ဒေသခံကုန်သည်များ၊ အထူးသဖြင့် စပါးရောင်းဝယ်သူများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်ရုံသာမက ၎င်းတို့နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ဝူဖူမြို့ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် ဝေယွီ သည် သူ၏လူအုပ်စု အများစုကို ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ခန့်အကွာရှိ လုံကောင်တီတွင် စခန်းချစေခဲ့သည်။ ထိုနေရာကို ရွေးချယ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ လူရာပေါင်းများစွာ နေရာချထားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည့် မြေနေရာရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မလိုအပ်ဘဲ လူအာရုံစိုက်မှု မခံရစေရန်အတွက် ဝေယွီ သည် ၎င်း၏လူသုံးဆယ်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်၍ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မြို့ထဲသို့ တရားဝင် မဝင်ရောက်မီ ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် ဝေယွီ သည် စစ်သားများက ဒုက္ခသည်များကို မြို့နယ်နယ်နိမိတ်ကျော်လွန်၍ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် နှင်ထုတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အရပ်သားဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရပ်တည်ပုံနှင့် အမူအရာများက အရပ်သားအယောင်ဆောင်ထားသည့် အစိုးရစစ်သားများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ အထက်အမိန့်မပါဘဲ စစ်သားများအနေဖြင့် ဘေးသင့်ဒုက္ခသည်များအပေါ် ဤမျှရက်စက်ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူမည်မဟုတ်ပေ။

ဒေသခံအရာရှိများအနေဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှုများကို ရှောင်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်များကို ရှင်းထုတ်ခြင်းဖြင့် ခရိုင်တရားသူကြီးသည် ဘေးအန္တရာယ်၏ ပြင်းထန်မှုကို နန်းတော်မှ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ မျက်စိမှ အဝေးသို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာမည့်အရေးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် ဒုက္ခသည်များ မရှိတော့ပါက ၎င်းတို့အား ပြန်လည်နေရာချထားပေးရန် ပျက်ကွက်မှုအတွက် မည်သူကမျှ အပြစ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ တွက်ဆထားပုံရသည်။

ဝေယွီ သည် ဒေသခံအရာရှိများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် စုံစမ်းထောက်လှမ်းကြည့်သည့်အခါ ဒေသခံအစိုးရက အများပြည်သူသိရှိစေရန် ကြေညာချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီးနောက် သူ၏သံသယမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။ ထိုကြေညာချက်အသစ်များတွင် သူ၏ တတိယအစ်ကို ပါဝင်သည့် နန်းတော်၏ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှာ ဘေးအန္တရာယ်များကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ပြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း၊ လူဆိုးများနှင့် ဒုက္ခသည်များကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

၎င်းမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး ထိရောက်မှုရှိကြောင်း ပြသရန်အတွက် ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ လုပ်ဆောင်နေသည့် ကြိုးပမ်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကိုးခုမြောက် ပညာရှိမင်းသား ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မြို့မှာ အေးချမ်းသာယာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ဒေသခံအုပ်ချုပ်ရေး၏ "ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှု" အတွက် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပေးလိမ့်မည်ဟု တရားသူကြီးက မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝေယွီ သည် ထိုအခြေအနေကို သဘောကျမိသည်။ အကယ်၍ တရားသူကြီးသာ အပြစ်မရှိပါက ဝေယွီ ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် ဤမျှ အသည်းအသန် ဖြစ်နေမည်မဟုတ်သလို ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်ရေးသားရန်လည်း အလောတကြီး လုပ်ဆောင်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အထောက်အထားများကို စုဆောင်းထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဤအကောင့်များကို ရှင်းလင်းရန် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံးကိစ္စမှာ လုံကောင်တီရှိ သူ၏ အဓိကတပ်ဖွဲ့၏ စားဝတ်နေရေးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ စားသောက်ရန် လိုအပ်သည်။

အခန်းငှားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှန်ထံသို့ သွားရောက်ကာ စပါးတစ်သောင်းပိဿာအတွက် မှာယူခဲ့သည်။ သူသည် ငွေသားအပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်းပေးချေခဲ့သည်။ ရေကြီးမှုကြောင့် အတ္တကြီးသော ကုန်သည်များက ဈေးနှုန်းများကို အဆမတန် မြှင့်တင်ထားသော်လည်း ဝေယွီ မှာ သူ၏ စတုတ္ထအစ်ကို ပေးလိုက်သည့် ငွေစက္ကူအိတ်ကြီးနှင့်အတူ လုံလောက်သော ရန်ပုံငွေများ ပါလာခဲ့သည်။ သူသည် အသုံးစရိတ်တိုင်းကို စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဈေးနှုန်းများ အဆမတန် မြှင့်တင်ခဲ့သည့် အဂတိလိုက်စားသော အရာရှိများထံမှ ထိုငွေများကို ပြန်လည်ရယူရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ဝေယွီ ၏ အတွေးအခေါ်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ လုပ်ငန်းတစ်ခုအတွက် ငွေသုံးစွဲရန် လိုအပ်သော်လည်း အလဟဿ အလေအလွင့်ဖြစ်အောင် သုံးစွဲခြင်းကိုမူ သူ လက်မခံပေ။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဝေယွီ သည် နန်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် "ဂုဏ်ကျေးဇူးကျောက်တိုင်" အကြောင်းကို သာမန်သဘောမျိုးဖြင့် စကားစပ်ပြောလိုက်သည်။

စိတ်ဝင်စားသွားသည့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှန်က "နေပါဦး! ဝမ်သခင်လေး၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး!" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဝေယွီ သည် ဘာမျှမသိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာများ ဖြစ်လို့ပါလဲ၊ ရှန်ပိုင်ရှင်?"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ကောင်တာနောက်မှ ထွက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်သခင်လေး၊ ဒီ... ဒီနန်းတော်ရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးကိစ္စမှာ ခင်ဗျားပြောသွားတဲ့ 'ဂုဏ်ကျေးဇူးကျောက်တိုင်' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲခင်ဗျ?"

ဝေယွီ သည် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "အို၊ ဂုဏ်ကျေးဇူးကျောက်တိုင်အကြောင်း မကြားဖူးဘူးလား? လူတိုင်း သိပြီးသားလို့ ထင်နေတာဗျ။"

"ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမသိတဲ့ လူမိုက်ပါဗျာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးနိုင်မလားခင်ဗျ?" ဟု ရှန်က နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုသည်။

ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ ငါးမှာ တijပ်မိပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ "ဒီလိုဗျ၊ နန်းတော်က ရေဘေးကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို စေလွှတ်လိုက်တယ်။ စစ်ဆေးမှုတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေ စတင်ဖြန့်ဝေပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟူကျိုး မှာ ဖြစ်ပွားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က ပြင်းထန်တော့ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေက လပေါင်းများစွာ ကြာဦးမှာ။ နန်းတော်အနေနဲ့လည်း ရန်ပုံငွေတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိတွေက နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားထားကြတယ်။"

"ဂုဏ်ကျေးဇူးကျောက်တိုင် ဆိုတာလား?" ဟု တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ" ဟု ဝေယွီ က လက်ခုပ်တီး၍ ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ရှင်းရှန်းခရိုင်က အရာရှိတွေဆီက သိရတာပေါ့။ သူတို့က မြို့နယ်တိုင်းရဲ့ အဝင်ဝမှာ ဒီကျောက်တိုင်တွေကို စိုက်ထူဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ ဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီဖို့အတွက် ငွေနဲ့ စပါး လှူဒါန်းခဲ့ကြတဲ့ စေတနာရှင်ကြီးတွေရဲ့ နာမည်တွေကို အဲဒီကျောက်တိုင်မှာ ထွင်းထုပေးမှာ။ ဒါဟာ နောင်လာနောက်သားတွေ ကြည်ညိုလေးစားဖို့အတွက် ထာဝရမှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပေါ့။"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှန်၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ မရှိပေ—အသက်ရှင်နေစဉ်ရော၊ သေလွန်ပြီးနောက်ပါ တည်တံ့နေမည့်အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ သူ၏နာမည်ကို မြို့တံခါးဝရှိ ကျောက်တိုင်ထက်တွင် ထွင်းထုထားမည်၊ နန်းတော်က ချီးကျူးမည်၊ နောင်လာနောက်သားများက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အမှတ်ရနေမည်ဆိုသည့် အချက်က သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားစေသည်။

သူ၏ ရင်ခုန်သံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏မျိုးဆက်များသည် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် အစိုးရ၏ အလေးပေးဆက်ဆံခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ထူးခြားသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်သခင်လေး၊ စိတ်ချလက်ချသာ ရှိပါစေ" ဟု ရှန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စပါးတင်ပဲ မဟုတ်လား? ကျွန်တော့်ကို ငါးရက်လောက် အချိန်ပေးပါ။ ခင်ဗျားအတွက် စပါးတစ်သောင်းပိဿာကို ကျွန်တော် အသေအချာ စုဆောင်းပေးပါ့မယ်!"