လူအင်အား ငါးရာဆိုသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပြီဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ပိုများလာပါက ဝေယွီ အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အခက်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ လူအင်အား များလွန်းခြင်းသည် ထိန်းကျောင်းရ ခက်ခဲလှသည်။ နေ့စဉ် စားသောက်စရိတ်မှာပင် မည်သူ့ကိုမဆို ခေါင်းကိုက်စေနိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဟူကျိုး သည် ရေကြီးရေလျှံမှုဒဏ်ကို ခံစားထားရသည်ဖြစ်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ဆန်စပါးရှားပါးနေသည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ဒေသခံ မြေပိုင်ရှင်များနှင့် မှူးမတ်အိမ်တော်များထံသို့ ပေါ်တင်သွားရောက်ပြီး စပါးများကို သိမ်းယူ၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ရာ ထိုသို့ ပေါ်တင်ဓားပြတိုက်ခြင်းမျိုးသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားနည်းလမ်းများကို ရှာကြံရတော့သည်။ စစ်တပ်ကို ထောက်ပံ့ရန် အသုံးအများဆုံးနည်းလမ်းမှာ စစ်မြေပြင်မှ ရရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် ရပ်တည်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးဖြင့် ဆန်စပါး ဝယ်ယူခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်သည်သစ်များ ထပ်မံစုဆောင်းခြင်း မပြုတော့သည်ဖြစ်ရာ သူ၏ အစောင့်တပ်သားများက ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးမိတိုင်း သူတို့ကို ချည်နှောင်ကာ ဒေသခံ အစိုးရရုံးများသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တာဝန်ရှိသူများ၏ လုပ်ဆောင်ချက် မှတ်တမ်းများကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေသည်။
ရှင်ရှန်းနယ်မြေ၊ လင်ရှီးခရိုင်မှသည် တိုင်ချွမ်နယ်မြေအထိ ဤစစ်သည် ငါးရာ သွားလေရာရာ၌ ဒေသခံ ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးကာ အစိုးရထံ အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ဓားပြများကို အပ်နှံခြင်းမှာ စစ်သည်များအတွက် စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ Wise King (ပညာရှိမင်းသား) ရောက်ရှိလာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသော ဒေသခံ အရာရှိများသည် အံ့အားသင့်ရာမှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထုံအသွားကြသည်။
ထိုအခြေအနေကို မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ Wise King ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ သူလုပ်ဆောင်သမျှမှာ ဘေးသင့်သူများကို စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်းနှင့် အချိန်အခါအလိုက် ဓားပြများကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ မကြာခဏဆိုသလို တစ်ကြိမ်လျှင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ပို့ဆောင်လေ့ရှိရာ ထောင်ဆဲလ်များမှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ Wise King သည် ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ရောက်လာခြင်းလော သို့မဟုတ် ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် ရောက်လာခြင်းလောဆိုသည်ကို မည်သူမျှ သေချာမသိကြတော့ပေ။
ရှင်ရှန်းမှ တိုင်ချွမ်သို့သွားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝေယွီ သည် ဒုက္ခသည်အုပ်စုငါးစုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ရှင်ရှန်းနယ်မြေတွင် နှစ်စုနှင့် တိုင်ချွမ်နယ်မြေတွင် သုံးစုဖြစ်သည်။ သူ၏ ကနဦးတာဝန်မှာ ရှေ့မှ "အတားအဆီးများ" ကို ရှင်းလင်းရန်ဟု ယူဆကာ ဝေယွီ သည် ထိုဒုက္ခသည်များကို အနီးဆုံးခရိုင်မြို့ပြင်တွင် ပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ ဒေသခံအရာရှိများကို အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် တိုက်တွန်းရင်းနှင့်ပင် ဝေယွီ သည် နောက်မှလိုက်ပါလာမည့် တတိယမင်းသားထံသို့ စာရေးသားပေးပို့ခဲ့သည်။ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဒုက္ခသည်များကို နေရာချထားပေးခဲ့သည့် နေရာများကို စစ်ဆေးပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုက္ခသည်များ နေရာချထားရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ က ဤဒုက္ခသည်များသည် ဟူကျိုး ၏ ပြည်သူများဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းတို့ကို စီစဉ်ပေးရန်မှာ ဒေသခံအရာရှိများ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားသည်။ အရာရှိများသည် ထိုကိစ္စရပ်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြမည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အတွေ့အကြုံရှိကြမည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ အလောတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သဘာဝကျသည်ဟု သူထင်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များသည် အချို့သော အရာရှိများအတွက် မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမှန်းမသိသော အလုပ်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။ ဒုက္ခသည်များ နေရာချထားသည့် နေရာငါးခုအနက် သုံးခုမှ အရာရှိများသည် လုံးဝ အရည်အချင်းမရှိကြပေ။ ဤအချက်အလက်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ဝေယွီ က တတိယမင်းသားထံသို့ ကိုယ်တိုင်ပြောပြခဲ့သည်။
မြစ်ရေကြီးခြင်းနှင့် ရေဘေးမကြာခဏ ကြုံတွေ့ရသည့် ဒေသတွင် အရာရှိများက ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းကို မည်သို့မသိရှိဘဲ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ ပြဿနာမရှိဟု မည်သူမဆို ပြောဆိုပါက မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။ အနည်းဆုံးတော့ ဝေယွီ နှင့် တတိယမင်းသားတို့ မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။
ဤသည်မှာ တာဝန်ပျက်ကွက်မှု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယခင်က ဘေးဒုက္ခပေါင်း မည်မျှကို တင်ပြခြင်းမရှိဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသနည်း။ အရာရှိများက တင်ပြခြင်းမရှိပါက ဧကရာဇ်နန်းတော်က သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်။ နန်းတော်က မသိပါက အရာရှိများကလည်း ပြည်သူများ သေဆုံးနေသည်ကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ ပြည်သူများ သေဆုံးပါက ပြန်လည်နေရာချထားရန်လည်း မလိုတော့ပေ။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်လုပ်ကြံမှုများ ရှိနေပါက စေ့စပ်သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဓားပြနှိမ်နင်းရေးကို ပေါ်တင်အာရုံစိုက်နေခဲ့သည့် ဝေယွီ သည် ခရီးဆက်လာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်စုံစမ်းထောက်လှမ်းခြင်းဘက်သို့ ဦးလှည့်လာခဲ့ပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်မျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
***
တိုင်ချွမ်နယ်မြေ၊ ဝူဖူးခရိုင်မြို့အတွင်းတွင် လူသွားလူလာမှာ နည်းပါးလှသည်။
အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် မေးထောက်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်သုံးနေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် အနက်ရောင် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ စကားမပြောကြသော်လည်း ဘေးနားရှိ စားပွဲဝိုင်းမှ စကားသံများကို စူးစိုက်နားထောင်နေကြသည်။
“မြို့ပြင်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ မရှိတော့တာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ အရာရှိတွေက အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် နေရာချပေးလိုက်ပြီလား မသိဘူး။”
“ဟား၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ! ငါတို့အားလုံးက ဟူကျိုး ကနေ လာတာလေ။ ဒီဒေသမှာ ရေကြီးပြီးတဲ့အခါ အရာရှိတွေက ပြည်သူတွေကို စနစ်တကျ နေရာချပေးတာ ဘယ်တုန်းက ကြားဖူးလို့လဲ။”
“ဒါလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ ရေကြီးတာ ပြင်းထန်လို့ ဧကရာဇ်နန်းတော်က ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လာတဲ့သူက တတိယမင်းသားလို့ ကြားတယ်။”
“တတိယမင်းသား? မဟုတ်ဘူး၊ နဝမမင်းသား လေ! မနေ့က အစိုးရက ကပ်ထားတဲ့ ကြေညာချက်ကို မင်းမမြင်ဘူးလား။ နဝမမင်းသား က သူ့တပ်တွေကို ခေါ်ပြီး လုံခရိုင်ကို သွားနေပြီလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတာလေ! မြို့ပြင်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ မရှိတာက သူတို့အားလုံး ဒီသတင်းကို ကြားပြီး ဆန်စပါးတောင်းဖို့ လုံခရိုင်ကို ပြေးသွားကြလို့ ဖြစ်မှာပေါ့…”
နဝမမင်းသား ဖြစ်သူ ဝေယွီ သည် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်သည်။
သူ၏ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဖန်းရှန်း က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “သခင်၊ တိုင်ချွမ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးက အရာရှိတွေက အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတာ ကြာပြီနဲ့တူတယ်။”
ဝေယွီ သည် ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူသည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ကို အေးအေးလူလူ သုတ်လိုက်သည်။ “ဘေလ်ရှင်းလိုက်။ ပြန်ရောက်မှ စကားပြောကြမယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းရှန်း သည် စားပွဲပေါ်သို့ ဒင်္ဂါးပြားအနည်းငယ် တင်ပေးလိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းရှန်း က နောက်ကနေ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဆိုင်မှထွက်ခွာကာ အင်း (inn) တစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ သွားရောက်ကြသည်။
အင်း၏ အောက်ထပ်တွင် စားပွဲအချို့ ရှိနေပြီး လူအချို့မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေကြသလို အချို့မှာလည်း အတွေးလွန်နေကြသည်။ ဝေယွီ ဝင်လာသည်နှင့် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသူအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအပြုအမူကြောင့် ကောင်တာနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အင်းပိုင်ရှင်မှာ စကားပြောရန်ပင် တွန့်ဆုတ်နေပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။
ဝေယွီ သည် တံခါးဝရှိ သူ၏ "အစောင့်" တပ်သားများကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် နွေးထွေးစွာ ပြုံးကာ အင်းပိုင်ရှင်ထံ လျှောက်သွားပြီး ကောင်တာပေါ်သို့ တံတောင်ဆစ်တင်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “မင်္ဂလာနေ့လည်ခင်းပါ။”
အင်းပိုင်ရှင် ရှန် - “…ဟား၊ ဟားဟား၊ လူငယ်သခင်။”
အင်းပိုင်ရှင်သည် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဝေယွီ က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်၊ “အင်းပိုင်ရှင် ရှန်၊ မနေ့က ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပေးဖို့ ပြောထားတဲ့ ကိစ္စကရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
ဤမေးခွန်းကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွေးအနည်းငယ် ရှိသော အင်းပိုင်ရှင် ရှန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ အင်းကို ခြောက်လှန့်စရာကောင်းသော လူစုတစ်စုက သိမ်းပိုက်ထားသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ အင်းပိုင်ရှင် ရှန် သိသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြပါက ဤလူငယ်သည် သူ၏ ဆန်စပါးများမှာ ကုန်ခမ်းခြင်းမရှိဟု ထင်နေလိမ့်မည်။
“လူငယ်သခင်၊ ကျွန်တော် အမှန်တကယ် ဆန်စပါး ထပ်မရှာပေးနိုင်တော့ပါဘူး!” အင်းပိုင်ရှင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က သာမန် အင်းပိုင်ရှင်လေးပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်များတဲ့ ဆန်စပါးတွေကို ရှာပေးနိုင်ပါ့မလဲ။ ပထမတစ်ခေါက်တုန်းကတင် ကျွန်တော့်အသက်တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားပြီ။ အသနားခံပြီးမှပဲ ဒီလောက်ရအောင် ရှာပေးခဲ့ရတာ၊ အခု ထပ်လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ဘယ်နေရာကနေ သွားရှာပေးရမှာလဲ။”
လူငယ်က ဆန်စပါး တစ်သောင်းကျော် တောင်းဆိုခဲ့သည့် ပထမအကြိမ်ကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် အင်းပိုင်ရှင်မှာ အသက်ရှူကျပ်လာသည်။ ဟူကျိုး တွင် လက်ရှိ ရေကြီးနေမှုများကြောင့် ဆန်ဈေးနှုန်းများမှာ အဆမတန် မြင့်တက်နေပြီး အချို့နေရာများတွင် ငွေမည်မျှပင် ပေးသော်လည်း ဝယ်မရနိုင်တော့ပေ။ ယခင်က ထိုမျှ ပမာဏ ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော မေတ္တာတရားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ငွေပိုပေးရင်ရော မရဘူးလား။”
အင်းပိုင်ရှင် ရှန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရပါဘူး!”
ဆန်ဈေးနှုန်းမှာ နေ့စဉ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ဒီနေ့ ပေးလိုက်သော ငွေသည် နက်ဖြန်တွင် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ ဆန်စပါးကို ကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းထားပြီး အငတ်ဘေးမှ ရှောင်လွှဲခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။
“အင်းလေ၊ အင်းပိုင်ရှင် ရှန်က မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောမှတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့။”
ဝေယွီ သည် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားရင်း ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်၊ “ဟေ့၊ ဖန်းရှန်း၊ ငါ ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ဆန်စပါးနည်းနည်းလေးနဲ့ ငါ့နာမည်က Merit Stele (ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်) ပေါ်မှာ ရေးထိုးခံရပါ့မလားလို့ မင်းထင်လား။”
အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားစပြုနေသည့် အင်းပိုင်ရှင် ရှန်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ *ဘာပြောလိုက်တယ်၊ Merit Stele ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင် ဟုတ်လား!*