လူနှစ်ရာ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရွာကလေးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ရံတော်များသည် မင်းသားလေးအတွက် အကောင်းဆုံးအခန်းကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြသည်။ မင်းသားလေးမှာ နုနယ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်တတ်သော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် အကျွေးအမွေးအတွက်မူ အခက်အခဲမရှိသူ ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မျက်လုံးအောက်တွင် ခရမ်းရောင်အစင်းကြောင်းများ ပေါ်နေသော မင်းသားလေးမှာ ကျေနပ်အားရသည့်ပုံစံဖြင့် လဲလျောင်းလိုက်သည်။ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဖန်းရှန်းသည် လက်ပိုက်လျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခု အမိုးပေါ်မှ ခုန်ချလာသည်။ ယီရှစ်ဆန်းသည် ပိတ်ထားသော တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်းရှန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “ဆရာ၊ မင်းသားလေး အိပ်ပျော်သွားပြီ။ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
“လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ကြလေ” ဟု ဖန်းရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ယီရှစ်ဆန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆို မင်းသားလေးအတွက် တောယုန်လေး ဘာလေး သွားဖမ်းပေးရမလား” ဟု မေးသည်။
“မင်း မပင်ပန်းဘူးလား” ဟု ဖန်းရှန်းက ပြန်မေးသည်။
ယီရှစ်ဆန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး “မပင်ပန်းပါဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်တောင် ဆက်နေနိုင်သေးတယ်” ဟု ဆိုသည်။ မင်းသားလေး၏ ဆူပူခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အချိန်ရတုန်းတွင် အမှတ်ယူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဒင်းဖားဆိုင်ဆိုသည့်ကောင်ရှေ့တွင် သူ့နေရာ ပျောက်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
ဖန်းရှန်းက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒင်းဖားဆိုင်က လူတွေကိုခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်တက်သွားနှင့်ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်းညှိုးကျသွားသည်။ *ခွေးကောင်၊ အမှတ်ယူလိုက်တာ!*
***
ဝေယွီသည် နေမြင့်သည့်အထိ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် နိုးလာမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ့တွင် အလွန်တက်ကြွသော ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် တောကောင်လိုက်ပြီး အသားကင်များကို အနံ့မွှေးပျံ့နေအောင် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ မင်းသားလေး နိုးလာစေရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အနံ့မွှေးနေအောင် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ရာတောင် ကိုယ်ရံတော်တို့၏ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် မှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့က “ငါတို့အားလုံးက ကိုယ်ရံတော်တွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ဘာလို့ ဟင်းချက်တာ ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်ရတာလဲ။ တောထဲရောက်ရင် အမဲလိုက်ဖို့တောင် ခက်ခဲတာကို၊ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အသားကို အကြမ်းဖျင်းချက်စားလိုက်ကြတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု တွေးနေကြသည်။
ကိုယ်ရံတော်များကမူ လူမှုဆက်ဆံရေးမကောင်းလျှင် သို့မဟုတ် မီးဖိုချောင်အလုပ် မလုပ်တတ်လျှင် မင်းသားလေး၏ “အတွင်းလူ” ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ ဤ “အတွင်းလူ” များမှာ အလွန်ပင် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိကြသည်။ သူတို့သည် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးရုံသာမက မင်းသားလေး မျက်နှာသစ်၊ လက်ဆေးရန်အတွက်ပါ ရေကို အသင့်ပြင်ပေးကြပြီး အလွန်ကျွမ်းကျင်သော အစေခံများကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ဝေယွီသည် သူတို့၏ စိတ်ကူးဉာဏ်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သို့သော် သူ အသားကိုယူပြီး နှစ်ကိုက်မျှသာ ကိုက်ရသေးချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟားဟား၊ အစ်ကိုကြီး မြန်မြန်လာခဲ့! ဒီရွာမှာ လူတွေရှိတယ်! အို ဘုရားသခင်၊ မြင်းတွေပါလား! မြင်းတွေ အများကြီးပဲ အစ်ကိုကြီး!”
“ဒါ ဘယ်သူချက်တာလဲ၊ အနံ့က မွှေးလိုက်တာ…”
“အသားနံ့! အသားနံ့ ရနေတယ်!”
အပြင်ဘက်တွင် လူရမ်းကားအုပ်စုတစ်ခုက အော်ဟစ်ဆူညံနေသဖြင့် ဝေယွီမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားသည်။ ပါးစပ်နားရောက်နေသော အသားကိုပင် မစားနိုင်တော့ဘဲ ဖန်းရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တစ်ခုခုပြောမည့်ဆဲဆဲမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့ကောင်တွေ! အသိတရားရှိရင် ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေကို အကုန်ပေးအပ်လိုက်စမ်း!”
ဝေယွီ - …?
*ပြန်စပြီပေါ့လေ။ ကိုယ့်အိမ်ရှေ့မှာတင် အလုခံရတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုလဲ၊ အရင်အကျင့်ဟောင်းတွေဆီ ပြန်ရောက်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပါလား။*
ဝေယွီသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။ သူသည် အသားတစ်ပိုင်းကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အနီးနားတွင် ရှိနေသူများကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်၊ “သွားလုပ်လိုက်ကြ။ မင်းတို့အားလုံးက ဒါမျိုးတွေကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသားပဲ၊ ငါ ထွက်စရာမလိုပါဘူး။ မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်လိုက်”
ဖန်းရှန်း - ……
***
မင်းသားလေး၏ အမိန့်အတိုင်း အတွေ့အကြုံရှိသော ကိုယ်ရံတော်များသည် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ရောက်လာသည့် လူဆိုးများကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ သူတို့မှာ လူသုံးဆယ်မျှသာ ရှိပြီး အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရလဒ်မှာ ထင်ရှားနေပြီးဖြစ်သည်။
ဝေယွီ၏ ကိုယ်ရံတော်များက လူဆိုးများကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိသော်လည်း အခြားတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ရာမှာမူ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ *လူဆိုးတွေလား။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဖမ်းမိရင် ထောင်ချတာ ဒါမှမဟုတ် ချက်ချင်းကွပ်မျက်တာပဲ လုပ်ကြတာမဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နွားခေါင်းမင်းသားရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက သူတို့ကို ကြိုးတုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဇာတိ၊ နာမည်နဲ့ အသက်အရွယ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ သူတို့ကို ပြေးခိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေကို သင်ပေးနေရတာလဲ။*
သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သို့သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူတို့ သဘောပေါက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီတွင် ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိပေ။ အစားစားပြီးနောက် သူ အပြင်ထွက်ကြည့်ရန်ပင် မလိုလားတော့ဘဲ ဖန်းရှန်းကို အစီရင်ခံခိုင်းကာ ပြန်အိပ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် နိုးလာချိန်တွင် ဖမ်းမိထားသော လူဆိုးများမှာ ကိုယ်ရံတော်များ၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုကြောင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့သလောက် ဖြစ်နေကြသည်။ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများကြောင့် ဗိုက်ဆာနေသော လူဆိုးများမှာ ပို၍ပင် ဆာလောင်လာသည်။ သူတို့သည် အနားယူချင်သော်လည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူအုပ်စုကြောင့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ငိုချင်လျက်နှင့် မျက်ရည်ပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။
ဝေယွီ အပြင်ထွက်လာပြီး ချွေးပြန်ကာ အရိုက်ခံထားရပြီး ညစ်ပတ်နေသော လူဆိုးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဖန်းရှန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “မင်းတို့ အရမ်း ရက်စက်မနေဘူးလား။ သူတို့က သာမန်လူဆိုးတွေပါ၊ အသက်ကုန်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်ပေးဖို့တော့ မလုပ်ပါနဲ့”
*သူတို့က နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ကိရိယာတွေ ဖြစ်လာမှာလေ! ကြိုတင်ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ သင်ယူရမယ်!*
ဖန်းရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊ “မင်းသားလေး၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် လုပ်တတ်ပါတယ်။ ဒီလောက် လေ့ကျင့်တာနဲ့တော့ မသေပါဘူး” *အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေ အားနည်းသွားပြီး နောက်ပိုင်းမှာ မရပ်နိုင်တော့တာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။*
ဝေယွီသည် ငိုနေသော လူဆိုးများကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိတ်ဆိတ်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “မဆိုးဘူး။ သူတို့ကြည့်ရတာ တက်ကြွနေတာပဲ… ဒါဆို ဖန်းရှန်း၊ သူတို့ရဲ့ စခန်းနေရာကိုရော အတည်ပြုပြီးပြီလား”
ဖန်းရှန်း - ……
*ပြန်စပြီပေါ့။ မင်းသားလေးက သူ့ရဲ့ နွားခေါင်းတပ်မတော်ကို ပြန်ဖွဲ့ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာပဲ!*
သူလည်း ဤသို့ပင် ထင်မြင်ထားသော်လည်း ဝေယွီ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်းရှန်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းလာသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်၊ “မင်းသားလေး၊ နေရာတွေကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ။ သူတို့ကို အခုပဲ ပေါင်းစည်းဖို့အတွက် လူတွေကို ခေါ်သွားရမလား”
*ကောင်းတယ်၊ ‘ပေါင်းစည်း’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ!*
ဝေယွီမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ဖန်းရှန်းကို နှစ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ “ဖန်းရှန်း၊ မင်းက မင်းရဲ့ဆရာထက်တောင် သာသွားပြီ။ ငါ အရမ်းပျော်တယ်။ ဒါဆို ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အခုချက်ချင်း မသွားသေးတာလဲ”
ဖန်းရှန်း - ……
***
လူဆိုးများကို ပေါင်းစည်း၍ လူဆိုးတပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းမှာ ဝေယွီနှင့် သူ၏လူများအတွက်မူ အလွန်လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဤအလုပ်အတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြသည်။
သုံးရက်အတွင်းမှာပင် လင်ရှီနယ်မြေရှိ လူဆိုးအုပ်စု အကြီးအငယ်အားလုံးကို ကိုယ်ရံတော်များက တစ်ခါတည်း ချေမှုန်းလိုက်သည်။ သူတို့ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုစည်းလိုက်ရာ စုစုပေါင်း သုံးရာရှိသည်။ ဝေယွီနှင့်အတူ ရှိနေသော နှစ်ရာနှင့်ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ငါးရာ ဖြစ်လာသည်။
သုံးရက်အတွင်းမှာပင် သူတို့အဖွဲ့ကို ငါးရာအထိ တိုးချဲ့လိုက်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်ရာမှာ မြို့တော်မှ လိုက်ပါလာသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ရာ၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် လူဆိုးများကို အညံ့ခံခိုင်းသည့် ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နန်းတော်မှ စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက်စေလွှတ်၍ လူဆိုးများကို ပုံမှန်တပ်သားများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။
လက်ရှိမင်းဆက်၏ မင်းသားတစ်ပါးသည် ပြန့်ကျဲနေသော တောင်ပေါ်လူဆိုးများကို တပ်ဖွဲ့တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ နန်းတော်မှ ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်ရှိသော်လည်း တရားဝင် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံမျိုး မရှိပေ။ ဤတပ်ဖွဲ့သည် လူဆိုးများလား သို့မဟုတ် စစ်သားများလားဆိုသည်ကို အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော ဝေယွီမှာ ဤလူဆိုးတပ်အသစ်ကို ဂျီစီရင်စုတွင် လုပ်ခဲ့သလို ဒေသန္တရအရာရှိများကို တိုက်ခိုက်ရန် အသုံးပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရေဘေးကာလအတွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဤတပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းတော်မှ စစ်သားများသည် ထိရောက်သော်လည်း သူတို့ မရောက်နိုင်သော နေရာများ အမြဲရှိနေသည်။ သူ၏ တတိယအစ်ကိုတွင် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများ ရှိသလို ဝေယွီတွင်လည်း သူ၏လူများနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များ ရှိနေသည်။