ဝေယွီ အနေဖြင့် “စကားလုံးများဖြင့် အကြွေးဝယ်ယူခြင်း” လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဟူ၍ လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အတတ်ပညာများ မရှိသော်လည်း လက်ထဲတွင်ရှိသော ကျောက်ပြားများမှ အချက်အလက်များကို ကူးယူဖော်ပြရုံသာ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ သူအရင်က ဖြန့်ဝေခဲ့သည့် စာအုပ်များနှင့် မတူညီပေ။ အချက်အလက်တစ်ခုချင်းစီ၏ တန်ဖိုး သို့မဟုတ် အသုံးဝင်ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိသည့်အတွက် သူသည် တစ်ခုချင်းစီကို အနှစ်ချုပ်ရင်း၊ တစ်ဖက်ကလည်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို လေ့လာရင်း ခေတ်နောက်ကျနေသော အလေ့အကျင့်များကို စစ်ထုတ်နေရသည်။
*ကောင်းကင်ဘုံကသာ ငါ့ကို စိတ်ကြိုက်ပုံနှိပ်လို့ရတဲ့ စက်တစ်လုံးလောက် ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ!* ဟု သူတွေးမိသည်။ *အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး ကူးနေရတာ— ငါ့လက်တွေတော့ ကျိုးတော့မယ်!*
တန်လင်သည် နားထောင်ကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ဘာပြောပြော သူသည် ငြင်းခုန်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီး ခေါင်းသာညိတ်ပြသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင်မှ အခမဲ့စာအုပ်များနှင့် ဆေးပညာဗဟုသုတများအကြောင်း ပြောဆိုမိသည့်အခါ တန်လင်က ပြန်လည်မေးမြန်းတတ်သည်။
“မင်းသား၊ ‘ဆေးညွှန်းတော်တစ်ထောင်’ (Thousand Gold Prescription) ဆိုတာ ဘာနဲ့ ပတ်သက်တာလဲခင်ဗျာ?”
“မင်းသား၊ အတွင်းဆေးပညာနဲ့ ခွဲစိတ်ကုသခြင်းဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဗျာ?”
“မင်းသား၊ ကျွန်တော်ကလေ…”
*ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ မမေးပါနဲ့တော့၊* ဟု ဝေယွီ က အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်သည်။
ဆေးအိုး တည်ထားသည့်အခါ ဝေယွီ က ထိုလူငယ်လေးကို အခြားကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ “သခင်တန်၊ ဆေးအိုးက မကြာခင် ရတော့မှာ မဟုတ်လား။ သွားပြီး လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါဦးလား။ ကျွန်တော်တို့ နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်နေလောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ *ပြည်သူတွေအတွက်နဲ့ ငါတော့ အတော်လေး ခံစားရပါပေတယ်၊* ဟု သူညည်းတွားလိုက်သည်။ *ငါပြန်ရောက်ရင်တော့ အဲဒီအဘိုးအိုဆီကနေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေး တောင်းရမယ်!*
တန်လင်သည် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် ဆူပွက်နေသော ဆေးအိုးကို မြင်မှ သူသတိလစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ “သေပါပြီ!” သူသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထလိုက်ပြီး ဆေးအိုးကို စစ်ဆေးသည်။ “ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ ဆေးအိုး ဆူနေတာကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်…”
ဝေယွီ က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “သခင်တန်က လောကအတွက် ဆေးပညာဗဟုသုတတွေ တိုးတက်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ပါ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။”
တန်လင်သည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသားရဲ့ နားလည်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ဘေးဒုက္ခခံစားနေရသူတွေကို ကုသပေးဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ။ မင်းသားရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စေရပါဘူး!”
*သက်ပြင်းချရပါရဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝန်ပိအောင် လုပ်နေလိုက်တာ၊* ဟု ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ သူသည် တန်လင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ကရုဏာစိတ်ကို မပျက်စီးစေနဲ့၊ ရောဂါဝေဒနာခံစားနေရတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ပြည်သူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို မဖျက်ဆီးမိစေနဲ့၊ ပြီးတော့ နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားကို မေ့မထားနဲ့။ နားလည်လား?”
တန်လင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝေယွီ ၏ စကားလုံးများကြောင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီးနောက် ရှက်ရွံ့မှုများက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှု နည်းပါးခဲ့သည်ဟု ခံစားမိသည်။ မင်းသား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေဖြင့်ရော၊ နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ယောက်အနေဖြင့်ပါ သူသည် အရာရာတွင် ကျရှုံးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
တန်လင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ထရပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်နေလျက် ဝေယွီ ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! မင်းသားရဲ့ သြဝါဒကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပြီး စကားပြောဆိုရာမှာရော ပြုမူရာမှာပါ သတိထားသွားပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ပြည်သူတွေကိုပါ စိတ်ပျက်မသွားစေရအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။”
*အမှားကို ဝန်ခံပြီး ပြုပြင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တာ— ဒါ ကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ!* ဟု ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ ဤသဘောထားမျိုးဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် သူ့ကို ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီး၏ အဓိပတိအဖြစ် တာဝန်ပေးရန် စည်းရုံးနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် တန်လင်ကို ထူမပေးလိုက်သည်။ “သခင်တန်၊ ထပါဦး။ ဟူကျိုး မှာရှိတဲ့ ဘေးဒုက္ခခံစားနေရသူတွေက မင်းနဲ့ ဘယ်ဘက်တရားရုံး တရားသူကြီးကိုပဲ မျှော်လင့်နေကြတာ။ မင်း အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။”
“မင်းသားရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်!”
“အို၊ အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ…”
ထိုသူနှစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖန်းရှန်း သည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး အချိန်ကို တိတ်တိတ်ကလေး ရေတွက်နေသည်။ *တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် ရှိပြီမလား? တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံတောင် ရှိနေပြီ။ မင်းသားက ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဒီလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေဦးမှာလဲ? သူ အနားမယူတော့ဘူးလား?*
ဖန်းရှန်း သည် အရည်အချင်းရှိသော လက်အောက်ငယ်သားကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ နောက်သို့ တစ်နှစ်ကျော် လိုက်ပါလာခဲ့သည့်အတွက် သူသည် မိမိသခင်၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ဝေယွီ သည် အချိန်ဆွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် စကားဝိုင်းကို စိတ်မဝင်စားပေ၊ သူသိချင်သည်မှာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ညအချိန်တွင် ခရီးသွားရန် စီစဉ်ထားသည်ကို မှတ်မိနေသေးသလား ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။
တန်လင်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ဝေယွီ သည် လျှောက်သွားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ရထားလုံးထဲတွင် နှစ်နာရီခန့် အိပ်စက်လိုက်သည်။ နိုးလာသည့်အခါ ကောင်းကင်သည် မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာရာ ဖန်းရှန်း သည် ရထားလုံး၏ ရှေ့ဘက်တွင် အနားယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်းသား၊” ဟု ဖန်းရှန်း က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့သူတွေ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ စတင်ကြမလား?”
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ငါနိုးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်မှာလား?” သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့ညီတော်ကို မတွေ့ရပေ။ “သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ?”
“တတိယမင်းသားက သူ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်ဖို့ သွားပါတယ်၊” ဟု ဖန်းရှန်း က ပြန်ဖြေသည်။
“အော်၊ အမဲလိုက်တာလား၊” ဟု ဝေယွီ က သက်ပြင်းချသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ သူတို့သဘောပါပဲ။ ဖန်းရှန်း၊ ငါတို့မှာ စားစရာရှိလား? မထွက်ခွာခင် စားလိုက်ရအောင်။”
“ကျန်တဲ့သူတွေတော့ စားပြီးကြပြီ၊” ဟု ဖန်းရှန်း က မှတ်ချက်ပြုသည်။ “မင်းသားတစ်ပါးတည်းပဲ မစားရသေးတာပါ။”
ဝေယွီ: “...” *အင်း၊ ဒါတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။*
အစောင့်များ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် မနှောင့်နှေးတော့ပေ။ သူသည် မုန့်ဖုတ်နှစ်ခုကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး တတိယမင်းသားကို သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြောင်း အကြောင်းကြားရန် အစောင့်တစ်ယောက်ကို မှာကြားကာ မြင်းပေါ် တက်လိုက်သည်။ လူနှစ်ရာကို ဦးဆောင်၍ သူတို့ စတင် ထွက်ခွာလာကြသည်။
မြင်းခွာသံများမှာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တဒုန်းဒုန်း မြည်ဟည်းနေပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းထောင်းထသွားသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ထိုအုပ်စုမှာ အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့ကို နှစ်နာရီကျော်ကြာ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်မှသည် လမင်းကြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်လာသည်အထိ သူတို့လမ်းခရီးတွင် အနှောင့်အယှက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ မီးရှူးတိုင်ဖြင့် ခရီးသွားရသည်မှာ အဆင်မပြေလှသော်လည်း ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့နေသည်။
အရုဏ်ဦး အလင်းရောင် ပေါ်လာသည့်အခါ တစ်ညလုံး အလှည့်ကျ နားလိုက်၊ ခရီးဆက်လိုက် လုပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် ထိုအုပ်စုသည် လင်ရှီးခရိုင်၏ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်ရှေ့တွင် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် “လင်ရှီးခရိုင်” ဟု ရေးထိုးထားသော ကျောက်တိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် မေးမြန်းလိုက်မိသည်။ “ဖန်းရှန်း၊ မင်း ပင်ပန်းနေလား?”
ဖန်းရှန်း: “...”
သူသည် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေချင်စိတ် မရှိပေ။ တစ်ညလုံး မြင်းစီးလာရသည်မှာ ပင်ပန်းသော်လည်း စစ်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပြောရလျှင် ဒါသည် စစ်မြေပြင်မဟုတ်ဘဲ ခရီးသွားရုံသက်သက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းသား ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူကောင်းကောင်း သိသည်။
သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး “အမိန့်အတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော် ပင်ပန်းပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ။ မင်း ပင်ပန်းနေမှတော့ ရွာတစ်ရွာလောက် ရှာပြီး အရင် နားကြတာပေါ့။”
ဤအချိန်တွင် ခရိုင်တံခါးများ ပွင့်ဦးမည် မဟုတ်သည့်အတွက် ရွာတစ်ရွာတွင် နားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ရွာတစ်ရွာကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ရေကြီးမှုကြောင့် အဆောက်အအုံများမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးနေပြီး စွန့်ပစ်ထားပုံရသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားပြားများနှင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဝေယွီ သည် ကင်းထောက်များကို စေလွှတ်၍ ရှာဖွေခိုင်းသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။ ရွာသူရွာသားများမှာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ထိုနေရာမှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း အချို့အိမ်များမှာ ခိုလှုံရန် အဆင်ပြေနေသေးသည်။ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ဝေယွီ သည် လှဲအိပ်နိုင်သရွေ့ နေရာ၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သူ့လူများကို အနားယူရန် အချက်ပြလိုက်သည်။