လူတစ်ယောက်ကို စိတ်တိုင်းကျ လှည့်စားခြင်းဆိုသည်မှာ ကျွမ်းကျင်မှု သိပ်မလိုပေ။ အဓိကမှာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းတတ်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်စီ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးခဲလေးများကို မှုတ်ထုတ်ပေးတတ်ရမည်။
ထန်လင်းက ဘာကို ရှာဖွေနေတာလဲ။ ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ဆေးပညာအပေါ် အလွန်အမင်း ဝါသနာပါသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုခံမရသေးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများက ဖိနှိပ်ထား၍ သို့မဟုတ် ဖယ်ထုတ်ထား၍ မဟုတ်ဘဲ သူ၏အရည်အချင်းကို သတိမပြုမိကြသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
လူငယ်တစ်ယောက်ကို ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုသည့် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်လျှင် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံကို အားကိုးရမည်။ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ လူနာများကို များများကုသပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်ပေါများပြီး နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနတွင် ထင်ရှားသော ပညာရှင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မြို့တော်တွင် ထန်လင်းအတွက် သူ၏အရည်အချင်းကို အမှန်တကယ် ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည့် နေရာ မရှိပေ။ သို့သော် သူသာ အခြားတစ်နေရာသို့ သွားမည်ဆိုလျှင်ကော။
ဟူကျိုး။
ရေကြီးပြီးသည့်နောက်တွင် ဆေးကုသမှု လိုအပ်ချက်မှာ အဆမတန် များပြားနေသည်။ ဆရာဝန်အရေအတွက်မှာ လိုအပ်ချက်နှင့် လုံးဝမမျှတပေ။ အအေးမိ၊ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲခြင်းကဲ့သို့သော အခြေခံရောဂါများကို ကုသပေးနိုင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုသို့သော အရေးပေါ်ကာလတွင် ဆရာဝန်ထန်သည် ငယ်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ အတွေ့အကြုံမရှိသည်ဖြစ်စေ မည်သူက ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။
ဝေယွီသည် ထန်လင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။
“ဆရာဝန်ထန်” ဝေယွီက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် စတင်ပြောသည်။ “နန်းတော်က ခင်ဗျားကို ဟူကျိုးကို စေလွှတ်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှု အကြီးကြီးပေးထားတာဆိုတာ ခင်ဗျား နားလည်ရမယ်။ ဘာလို့များ ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့သူက တရားသူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူတို့က တရားသူကြီးကို ယုံကြည်သလို ခင်ဗျားကိုလည်း ယုံကြည်လို့ပဲ”
ထန်လင်း၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုက်တက်လာသည်။
“ဒီလောကမှာ ရှိတဲ့လူအများစုက သာမန်လူတွေချည်းပါပဲ” ဝေယွီက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားလို ပညာရှိတဲ့သူက သာမန်လူတွေဆိုတာ အမြင်ကျဉ်းတဲ့လူအုပ်စုပဲဆိုတာ နားလည်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ပညာဉာဏ်မြင့်မားတဲ့သူတွေအနေနဲ့ ဘာလို့များ သူတို့ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ခံနေရမှာလဲ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ့်အချိန်မှာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းက ကိုယ့်စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပဲ ဝန်ပိစေပါတယ်”
ထန်လင်းသည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။
“အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက နောက်ဆုံးတော့ အသိအမှတ်ပြုခံရမှာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လေ—ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါက ကျွန်တော် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ကောင်းလို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော် မြင်နိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိနေလို့ပဲ။ ခင်ဗျား ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်ဖောက်နိုင်လောက်အောင် သန်မာရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးပါနဲ့”
ထန်လင်းသည် သူ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာက… တကယ်ပဲ မဆိုးဘူးလား” ဟု ရေရွတ်သည်။
ဝေယွီသည် သူ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ “ကျွန်တော်က ဆေးပညာကို နားမလည်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကောင်းလား မကောင်းလားဆိုတာ ခင်ဗျားဘာသာပဲ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာပေါ့”
ထန်လင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝေယွီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကောင်လေးမှာ သူတိုက်ကျွေးလိုက်သော ‘ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြက်စွပ်ပြုတ်’ ကို အကုန်သောက်သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကောင်းပြီ။
ငါးမျှားချိတ်မိသွားပြီဖြစ်၍ သံပူတုန်းက ထုရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်တစ်ခုကို ပုံဖော်ပေးရမည်၊ သို့မဟုတ် အကောင်းဆုံးကတော့ စံနမူနာများအကြောင်း ဆွေးနွေးရမည်။ လူတိုင်းသည် အိပ်မက်မက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူဆိုသည်မှာ အိပ်မက်မရှိဘဲ မရှင်သန်နိုင်ကြပေ။
ဝေယွီသည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ “ဆရာဝန်ထန်၊ ဆရာဝန်ဆိုတာ မေတ္တာတရား ရှိရမယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ခင်ဗျား နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနကို ဝင်ခဲ့တာကလည်း ကိုယ့်အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ပြီး ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား”
ထန်လင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီး အလိုအလျောက် ငြင်းဆိုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ “မဟုတ်… ကျွန်တော်က…”
“ရပါတယ် ဆရာဝန်ထန်၊ ခင်ဗျား ဘာမှ ပြောစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်!” ဝေယွီသည် ထန်လင်း၏လက်ကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ လူတွေဟာ တစ်သက်လုံး ကျော်ကြားမှု၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက်ပဲ လိုက်လံပြေးလွှားနေကြတာ။ ခင်ဗျားလို ငယ်ရွယ်တဲ့သူက နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနကို ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ မိသားစုထဲမှာ ဆေးပညာအမွေအနှစ် ရှိမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“အဲဒီလို နောက်ခံနဲ့ဆိုတော့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့၊ ဆေးပညာဗဟုသုတတွေကို ဖြန့်ဝေဖို့နဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေ ချီးကျူးရမယ့် ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ခင်ဗျားမှာ စိတ်ရင်းမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး”
ဆရာဝန်ထန်တွင် ထိုသို့သော စိတ်ရင်း ရှိပါသလား။
ရှိသည်။ သို့မဟုတ် အမှန်တော့ သူ ယခင်က မတွေးဖူးသော်လည်း ဝေယွီ၏ စကားများကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မီးပွားတစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့သည်။
ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထန်လင်းသည် မိမိ၏ငယ်ဘဝကို ပြန်တွေးမိသည်။ မိသားစုမှ သက်ကြီးဝါကြီးများထံတွင် ဆေးပညာသင်ယူခဲ့ရသည့် အချိန်များ။ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။ စာဖတ်ခြင်း၊ ဆေးမြစ်များ ခွဲခြားခြင်း၊ ဂုဏ်သတ္တိများ အလွတ်ကျက်ခြင်းနှင့် ဘိုးဘေးများ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆေးကျမ်းများကို လေ့လာခြင်း။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူလုပ်ခဲ့ရသည့်အရာမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဤအရာများသာ ဖြစ်သည်။
နာကျင်သလား။ စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းသလား။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသလား။ အဖြေမှာ အားလုံး ဟုတ်သည်ပင် ဖြစ်သည်။
ထန်မိသားစုသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆရာဝန်များ ဖြစ်ကြသည်။ အနွယ်စုမှာ မကြီးမားသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်တိုင်းက ဆေးပညာကို အလွန်အလေးအနက် ထားလေ့လာကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ဆိုးသွမ်းတတ်ကြပြီး ထန်လင်းငယ်ငယ်က အလွန်ပင် ပင်ပန်းခဲ့ရသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး လက်လျှော့ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တွေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ဇွဲရှိရှိဖြင့် ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။
သူ့ဘိုးဘေးများ၏ ငယ်ဘဝကလည်း သူ့လိုပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့သလားဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ဖူးပေ။ သူသိသည်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် နေ့တိုင်း နောက်ဆုံးပေါ်အထိ လေ့လာနေသူ ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်သာ ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူ၏ဉာဏ်ရည်ကို မချီးကျူးခဲ့ကြပေ။ သူရရှိခဲ့သည်မှာ အဆုံးမရှိသော ဆေးကျမ်းပုံများသာ ဖြစ်သည်။
ယခင်က ထန်လင်းသည် အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူသည် အရည်အချင်းမရှိဟုသာ ယူဆခဲ့မိသဖြင့် အပေါင်းအသင်းများထက် ပိုမိုကြိုးစားလေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ မရေမရာ နားလည်လာပြီဖြစ်သည်။ သူ အရည်အချင်းမရှိ၍ မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်ထူးခြားသော အလားအလာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်သာ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆပိုကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် စိတ်ပျက်ပြီး အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ဖူးပြီး နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနသို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် စားဝတ်နေရေးအတွက်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ သူ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူ၏ဆေးပညာကို မယုံကြည်ကြပေ။ သူသည် လမ်းကြောင်းပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းမှုအသစ်တစ်ခု အမြစ်တွယ်လာနေသည်။
ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ဆက်ပြောသည်။ “ဆရာဝန်ထန်၊ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျား သိမှာပါ။ ဆရာဝန်တွေ ရှားပါးနေချိန်မှာ အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် များပြားလဲဆိုတာ။ လူအများစုဟာ အချိန်မီ မကုသပေးနိုင်တဲ့အတွက်ပဲ သေဆုံးသွားကြရတယ်။ ဟူကျိုးက ဘေးသင့်ပြည်သူတွေဆိုတာ အဲဒီလိုလူတွေပဲ။ အခု ဒီအခွင့်အရေးကို ခင်ဗျား လက်မလွတ်ဘူးဆိုရင် နောက်မှ နောင်တရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရလိမ့်မယ်”
ထန်လင်းသည် အဖြစ်မှန်ကို ပြန်တွေးမိကာ ငေးမောလျက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို… ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ဒါပေါ့၊ ဘေးသင့်ပြည်သူတွေကို ကုသပေးဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို အကုန်သုံးလိုက်လေ!” ဝေယွီသည် *‘ခင်ဗျား ရှက်သင့်တယ်’* ဟု ပြောချင်သည့်အလား သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “လူနာတွေကို ဘယ်လိုကုရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ပေးရဦးမှာလား။ ခင်ဗျားက ဆရာဝန်လေ ဆရာဝန်ထန်! ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်လူပါ။ လူမမာတွေကို ကယ်တင်ဖို့နဲ့ ဆေးပညာဗဟုသုတတွေကို ဖြန့်ဝေဖို့ဆိုတာ ခင်ဗျားရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာပဲ တာဝန်ရှိတာ!”
လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့နှင့် ဆေးပညာဖြန့်ဝေဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုလိုက်သည့်အတွက် ထန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုလှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “အာ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်တော်က ဆရာဝန်ပဲ။ တကယ်ပါပဲ၊ ပြည်သူတွေကို ကုသပေးရမယ့် ကိစ္စက ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲ… ဒါပေမဲ့ ဆေးပညာဖြန့်ဝေဖို့ဆိုတာကလေ!”
ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ထန်လင်း စိတ်ပူသွားသည်။ “မင်းသား၊ ဆေးပညာဆိုတာ မိသားစုအမွေအနှစ်ပါ။ သက်ကြီးဝါကြီးတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲနဲ့တော့ ကျွန်တော်ကတော့…”
“အို၊ ဒါက လွယ်ပါတယ်။” ဝေယွီသည် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ဆီမှာ *‘ဆေးမြစ်စုံကျမ်း’* နဲ့ *‘ရောဂါငယ်များအတွက် ကုထုံးများ’* လိုမျိုး ဆေးကျမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ပြည်သူတွေအတွက် အလကား ပေးအပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ခင်ဗျားက စတင်လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ လိုပါတယ်”
ထန်လင်းသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ၏မျက်လုံးအိမ်များ တုန်ရီနေပြီး ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်ရသည်မှာ “အမ်၊ မင်းသား၊ ကျွန်တော် အဲဒီစာအုပ်တွေကို ခဏလောက် ငှားဖတ်ကြည့်လို့ ရမလားခင်ဗျာ”
အထဲတွင် ဘာတွေပါသည်ကို မသိသော်လည်း *‘ဆေးမြစ်စုံကျမ်း’* ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ ဖတ်ကြည့်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။