ဘေးသင့်ဒုက္ခသည်များ၏ အခြေအနေမှာ အပြင်ပန်းမြင်ရသလောက် ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ သေလုမြောပါးဖြစ်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သရက်ရွက်ချီ (Spleen Qi) နှင့် သရက်ရွက်ယင် (Spleen Yin) တို့ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော ချီဓာတ်ချို့တဲ့မှုသာ ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ကြာရှည်စွာ အစာရေစာပြတ်လပ်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ သင့်လျော်သည့် အာဟာရကို အနည်းငယ်ဖြည့်တင်းပေးပြီး အနားယူစေရုံဖြင့် ဤပြဿနာမှာ ပြေလည်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တန်လင်သည် စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေသည့် ဆေးမြစ်များကို ရွေးချယ်နေသည်။
ဆေးချက်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အချိန်ကုန်လှသည်။ အရေးမပါလှသည့် နန်းတွင်းသမားတော်ငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် တန်လင်သည် အခြားသူများ သတိမထားမိသည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေကျဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူဆေးမြစ်များကို ရွေးချယ်နေစဉ် မိမိအနားသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်ကို သူသတိမထားမိလိုက်ပေ။
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ"
"အာ!"
နားနားကပ်၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံကြောင့် တန်လင်မှာ လန့်သွားကာ ကိုယ်ခန္ဓာတုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"သတိထား!"
သမားတော်ငယ်လေး ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ သည် သူ့ကို ထိန်းပေးရန် အမြန်လှမ်းလိုက်သည်။
ထိုသူမှာ နဝမမြောက် မင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တန်လင်သည် ချက်ချင်းထ၍ အရိုအသေပေးရန် ပြင်သော်လည်း ဝေယွီ က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ "အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းကို လန့်သွားအောင် လုပ်မိတာ ငါမှားပါတယ်"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကပဲ ကြောက်တတ်လွန်းလို့ပါ!"
နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသား (Ninth Wise King) သည် မြို့တော်တွင် ထင်ရှားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် တန်လင်မှာ သူနှင့်ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို ကြားဖူးပြီးဖြစ်သည်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ သမားတော်များသည် မင်းညီမင်းသားများနှင့် အထက်တန်းစားများကို ကုသပေးရလေ့ရှိသဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိရှိထားကြသည်။ ပါးစပ်ပေါ့သည့်သူများက ရာထူးအနိမ့်ဆုံးသမားတော်ဖြစ်သူ တန်လင်ထံတွင် လာရောက်တိုင်တန်းလေ့ရှိသဖြင့် သူသည် မည်သည့်အမတ်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ မကြာခဏသွားတတ်သည်၊ မည်သည့်အမျိုးသမီးက ကိုယ်ဝန်ဖျက်ဆေးတောင်းသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက သူ၏ တရားဝင်လစာနှင့် မမျှတသည်ကို အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သိရှိလာခဲ့သည်။
တန်လင်သည် မြို့တော်တွင် အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့နည်းသော်လည်း ကောလာဟလများကိုမူ ဘာတစ်ခုမျှ မလွတ်တမ်း သိရှိနေသည်။ နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားသည် ထီးနန်းဆက်ခံရန် အဓိကပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ မင်းသားသည် မိမိထံသို့ အဘယ်ကြောင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို နားမလည်သော်လည်း တန်လင်သည် မိမိနေရာကို သိသဖြင့် ထီးနန်းလုပွဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့မြင့်မြတ်သူ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် အပျင်းပြေရုံသက်သက်ဖြင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အစောင့်များမှာ ထိုညတွင် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသဖြင့် သူလုပ်စရာမရှိပေ။ တန်လင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ထောင့်နေရာမှာ ထိုနေရာတွင် အတိတ်ဆိတ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ သည် ဆေးမြစ်ပုံကို မေးစေ့ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ခုထိ ငါ့ကို ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူးနော်"
"အို၊ မင်းသား၊ ဒါတွေက လေအေး (wind-cold) ကို ကုသဖို့အတွက်ပါ။ ဒါကတော့ လေအေး၊ ချောင်းဆိုး၊ ပန်းနာရင်ကျပ်နဲ့ ဖောရောင်ခြင်းကို ကုသပေးတဲ့ မာဟွမ် (Ephedra) ပါ။ ဒါကတော့ ချွေးထွက်စေပြီး ကြွက်သားတင်းမာမှုကို သက်သာစေကာ ရေလမ်းကြောင်းတွေကို နွေးထွေးစေပြီး ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ရှင်းပေးတဲ့အပြင် ယန်ဓာတ်နဲ့ ချီဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ 계지 (Cinnamon Twig) ပါ။ ဒါတွေကတော့ အဆာရမ် (Asarum) ပါ..."
ဝေယွီ က ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သမားတော်ငယ်လေး၏ ရှည်လျားသည့် ရှင်းပြချက်ကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တန်လင်သည် ဆေးမြစ်များကို ရွေးထုတ်ရင်း ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အာနိသင်များကို ထူးခြားသည့် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။
ဝေယွီ သည် လက်ခုပ်တီးမိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ "နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနက သမားတော်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးပေါ့! ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး ဆေးမြစ်အမျိုးမျိုးကို ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေတာ တကယ်ပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်!"
ရိုးရာတရုတ်ဆေးပညာမှာ နက်နဲပြီး ထူးခြားလှသည်၊ သို့သော် ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်ကမူ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိပေ။
ဤမျှပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချီးကျူးခံရဖူးခြင်းမရှိသည့် တန်လင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ "မင်းသားကလည်း အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေပါပြီ။ နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးမြစ်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အာနိသင်တွေကို သိထားတာ သဘာဝပါပဲ။ ဌာနက သမားတော်အားလုံး ဒါကို လုပ်နိုင်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အရည်အချင်း အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ..."
လူငယ်လေးသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုမရှိသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ခဏတာ စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "မင်းနာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"
တန်လင်မှာ လန့်သွားပြီး အမြန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော့်နာမည် တန်လင် (Tan Lin) ပါ"
"မင်းကြည့်ရတာ အသက်သိပ်မကြီးသေးဘူး။ ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
"နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပါ"
"နှစ်ဆယ့်ငါးပဲရှိသေးတယ်လား? ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ထူးချွန်သူပဲ!" ဝေယွီ သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ အဆင့်ဆင့်သော ရွေးချယ်မှုတွေကို ဖြတ်ကျော်ရတာလေ။ မင်းရဲ့ ဆေးပညာအရည်အချင်းသာ မထူးချွန်ရင် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရမှာလဲ။ အစ်ကိုတန်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ နှိမ့်ချနေတာလဲ"
ဝေယွီ သည် ချဲ့ကားပြောနေခြင်းမဟုတ်၊ သူသည် ထိုသူကို တကယ်ပင် ထူးချွန်သူဟု ထင်မြင်သည်။ ခေတ်သစ်ဆေးပညာတွင် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်ဆိုသည်မှာ ကျောင်းသားသာဖြစ်ပြီး လူနာကို ကုသပေးရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီသေးကြောင်း သူသိသည်။ ဆေးပညာကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးသည့် ဝေယွီ သည် ယခုအခါတွင် မြှုပ်ကွယ်နေသည့် ရတနာတစ်ပါးကို ရှာတွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ တန်လင်၏လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတန်၊ နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
မင်းသား၏ ရင်းနှီးသည့် အပြုအမူကြောင့် တန်လင်မှာ ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သုံး... သုံးနှစ်လောက် ရှိပါပြီ"
သုံးနှစ်! ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုသူမှာ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက ဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုအရွယ်တွင် အသက်ကြီးသူ ပညာရှင်များစွာကို ကျော်ဖြတ်၍ ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်မှာ ထူးခြားလှသည်။ ဒါ ဘယ်လိုဆေးပညာပါရမီရှင်မျိုးလဲ။
"သုံးနှစ်ရှိပြီလား? ဒါဆို ငါ ဘာလို့ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာလဲ" ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်မှစ၍ နန်းတော်ပြင်ပသို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်ကပင် ဧကရီ သည် သူ့ကို နှလုံးခုန်နှုန်းစစ်ဆေးရန် သမားတော်များကို မကြာခဏ စေလွှတ်လေ့ရှိသည်။ ဒီလောက် မကြာခဏလာရောက်နေသည့်ကြားမှ ဒီလူငယ်လေးကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးရတာလဲ။
တန်လင်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညို့သွားသည်။ "ကျွန်တော်က ငယ်သေးတော့ ကျွန်တော့်အရည်အချင်းက ဌာနက အကြီးအကဲတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ရောဂါရှာဖွေမှု အမှားအယွင်းမဖြစ်ရအောင် ကျွန်တော် မသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် စူးစူးရဲရဲ မေးလိုက်သည်။ "ဌာနမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဖယ်ထုတ်ထားတာလား? မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲတွေက စုပေါင်းပြီး မင်းကို အနိုင်ကျင့်ကာ တိုးတက်ခွင့်မပေးတာလား? အဲဒီလိုလား? ပြောစမ်း!"
တန်လင်မှာ ကြောင်သွားသည်။ ဒါဆို မင်းသား၏ အမြင်တွင် သူ၏ အရည်အချင်းမှာ ထူးချွန်နေပြီပေါ့။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်နေသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး! မင်းသား နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ!" တန်လင်သည် အမြန်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "ဌာနက အကြီးအကဲတွေအားလုံးက အရမ်းသဘောကောင်းကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ လူနာနည်းတာက သူတို့ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကတော့... ဒါကတော့..." ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် တန်လင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရမ်းငယ်နေလို့ပါ"
အို၊ ငယ်နေလို့ပေါ့။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တန်လင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ တကယ်လည်း ဟုတ်သည်၊ လူများသည် အသက်ကြီးသည့် ဆရာဝန်များထက် အသက်ငယ်သူများကို ပို၍ ယုံကြည်မှုနည်းတတ်ကြသည်။
ဌာန၏ အမှားမဟုတ်ဘဲ လူအများ၏ အမြင်သဘောထားသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သူသည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတန်၊ မင်း နားလည်ဖို့လိုတာက လူနာမရှိတာဟာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့မှာ အမြင်မရှိလို့သာ ဖြစ်တယ်။ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မှာ နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ဝင်နိုင်တယ်ဆိုတာက ဆေးပညာရှင်တွေရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသားဆိုတာ ပြနေတာပဲ"
"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက အမှားမဟုတ်ပါဘူး၊ ပြဿနာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသဖို့ အခွင့်အရေး မပေးတာပဲ ရှိတာ" ဝေယွီ သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက အဲဒီအခွင့်အရေးက အခု ရောက်လာပါပြီ"