တတိယမင်းသား၏ မေးခွန်းကို ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"သြော်... လူအင်အား မလုံလောက်တဲ့အခါမျိုးမှာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေတတ်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ သူတို့က တောင်ပေါ်ဓားပြတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျယ်ကျယ်ပြောရရင် ဒီမှာရှိတဲ့သူအားလုံးက မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လက်အောက်ခံ ပြည်သူတွေပဲ မဟုတ်လား။ တတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေအတွက် အနာဂတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးဖို့ ကြိုးစားနေရုံသက်သက်ပါ"
ဝေယွီ က စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကို၊ သူတို့ ဓားပြဖြစ်လာရတာကလည်း... တခြားနည်းလမ်းနဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်ပါ့မလဲ။ 'ငါ ငရဲမရောက်ရင် ဘယ်သူရောက်မှာလဲ' ဆိုတဲ့ စကားပုံအတိုင်းပဲလေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်က သာမန်ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်မနေနိုင်ဘူးဗျာ"
တတိယမင်းသားမှာ စကားအပြောရပ်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားဟန်ရသည်။
မိမိ၏ညီဖြစ်သူအား ဓားပြများကို ရှေ့ပြေးတပ်သားများအဖြစ် အသုံးပြုခွင့်ပေးရန် သဘောတူလာအောင် ဝေယွီ သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကြာရှည်စွာပင် စကားလုံးများဖြင့် စည်းရုံးနေခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်နံ့မှာ မွှေးပျံ့နေပြီး တတိယမင်းသားမှာလည်း ငြိမ်သက်စွာပင် နားထောင်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအန်စာတုံးကို ပစ်လိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကို၊ ရေဘေးကိစ္စက အရေးတကြီးပဲ။ နောက်ထပ် ကြန့်ကြာနေမယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေကို နေရာချထားဖို့ ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ဖျားနာပြီး ကပ်ရောဂါသာ ပျံ့နှံ့လာရင်တော့ ဒါဟာ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"
တတိယမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မူလဘေးအန္တရာယ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ပါစေ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်နိုင်သေးကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားခြင်းမှာမူ အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် ဆေးပညာမှာ အလွန်နောက်ကျနေသေးသည်။ ဆရာဝန်များမှာလည်း ရှားပါးလှပြီး တစ်ခရိုင်လုံးတွင် တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်သာ ရှိတတ်သည်။ သူတို့၏ ကုသနည်းများမှာလည်း စနစ်တကျ သုတေသနပြုထားခြင်းမရှိဘဲ အကဲခတ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ မေးမြန်းခြင်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းစမ်းခြင်းတို့ဖြင့်သာ အားကိုးနေရသည်။ အချက်အလက်များ ဖလှယ်မှုနည်းပါးပြီး ခရီးသွားလာရန် ခက်ခဲသဖြင့် ဆရာဝန်များမှာ ရှုပ်ထွေးသော ရောဂါများကို ကုသရန် ဝေးလံသောဒေသများသို့ သွားရောက်လေ့မရှိကြပေ။
နားမလည်နိုင်သော သို့မဟုတ် ကူးစက်တတ်သော ရောဂါများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ဆရာဝန်များမှာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လူနာ၏ ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ ထားခဲ့ရသည်။ ကပ်ရောဂါနှင့် ကြုံရပါက လူတို့မှာ မိမိကိုယ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေဟုသာ ဆုတောင်းရပြီး မဟုတ်ပါက အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများအပေါ် နန်းတော်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ "ကာကွယ်ခြင်း" နှင့် "ပိတ်ဆို့ခြင်း" သာ ရှိသည်။ ပိတ်ဆို့ခြင်းဆိုသည်မှာ မြို့တံခါးများနှင့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များကို ပိတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာ ခရီးသွားလာမှု နည်းပါးသဖြင့် ဤနည်းလမ်းသည် ကပ်ရောဂါကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ရောဂါကူးစက်ခံရသူများ၏ အသက်ရှင်သန်မှုမှာမူ ကိုယ်ခံအားနှင့် ရောဂါပိုး၏ ပြင်းထန်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်က ကပ်ရောဂါများဖြစ်ပွားပါက တစ်အိမ်လုံး လူမကျန်သည်အထိ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။
ဝေယွီ ၏ သတိပေးချက်မှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ဘဲ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးတွင် ပါဝင်သူတိုင်း သိရှိထားသည့် အန္တရာယ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း တတိယမင်းသား၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိခိုက်မှုရှိနေသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ" ဟု တတိယမင်းသားက မေးသည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ "ဒီနေ့ညပါပဲ!"
"ဒီနေ့ညလား" တတိယမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ညဘက် ခရီးသွားတာ အန္တရာယ်များတယ်။ မနက်ဖြန်မှ ထွက်ကြပါ"
"အို... မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ" ဟု ဝေယွီ က သူ၏အစ်ကိုလက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်းပန်သည်။ "တတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော်က အစိုးရလမ်းမကြီးအတိုင်း သွားမှာပါ။ ဘာများ အန္တရာယ်ရှိမှာလဲ။ ဓားပြတွေရော၊ ဒုက္ခသည်တွေရော ညဘက် အိပ်စက်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ညဘက် ခရီးဆက်မှပဲ ရှန်ရှန်းခရိုင်ကို ပိုမြန်မြန် ရောက်မှာလေ!"
တတိယမင်းသားမှာ မည်သူကမျှ သူ့အပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခြင်း၊ စိတ်ကောက်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ဖူးပေ။ ဝေယွီ ကဲ့သို့ပင် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း သူမှာမူ သဘာဝအတိုင်း အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သူဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ အစောပိုင်းကာလတွင် သားသမီးနည်းပါးသဖြင့် သူတို့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး မိခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တတိယမင်းသားကို ဧကရီ က ထိန်းကျောင်းစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
သူ၏ ငယ်ဘဝမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်မူ အထီးကျန်ဆန်ခဲ့သည်။ သူ၏ စရိုက်ကြောင့် အခြားမင်းသားများနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသလို ကစားခုန်စားပြုလုပ်ခြင်းကိုလည်း ဝါသနာမပါပေ။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ်တွင် ချွဲနွဲ့တွယ်ကပ်နေသည်မှာ လုံးဝမတူညီသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကိုးယောက်မြောက်ညီဖြစ်သူ၏ ချွဲနွဲ့မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ တတိယမင်းသားမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ဝေယွီ က သူ၏ ငြိမ်သက်နေမှုကို ငြင်းဆန်ခြင်းဟု ထင်မှတ်ကာ ပိုမို၍ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလာသည်။
"တတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လူတွေ အများကြီးပါတာပဲ၊ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ။ အစ်ကို ကျွန်တော့်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ပေးတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရတဲ့ အရာရှိတွေအနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို အရင်ဦးစားပေးရမှာလေ! ကျန်တာတွေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဂျီခရိုင်မှာတုန်းကလည်း အဆင်ပြေခဲ့တာပဲ..."
"အဆင်ပြေခဲ့သည်" ဟူသော စကားလုံးက ဝေယွီ ဂျီခရိုင်တွင် စုစည်းထားခဲ့သည့် ဓားပြတပ်ဖွဲ့ကိုသာ တတိယမင်းသားအား သတိရစေသည်။
သူသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ဝေယွီ ၏လက်ကို ခါချလိုက်ကာ မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသွားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူနှစ်ရာတော့ ခေါ်သွားရမယ်"
"လူနှစ်ရာလား" ဝေယွီ က ဈေးဆစ်သည်။ "လူတစ်ရာပဲ ဖြစ်ပါစေဗျာ။ အစ်ကို့ဆီမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတာ၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ နောက်ထပ် အရန်လူအင်အား ပိုထားထားတာက အစ်ကို့အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး သွားပါ့မယ်"
သူသည် လူအများကြီး ခေါ်သွားရန် အဆင်မပြေပေ။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်အရှောက်များ မဟုတ်သည့်အပြင် လူအုပ်စုကြီးမှာ သူ၏ အလုပ်များကိုသာ နှောင့်နှေးစေလိမ့်မည်။ တတိယမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ တစ်ခုခု ပြဿနာတက်ရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့!"
သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအား စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝေယွီ မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဖန်းရှန်း ကို ရှာရန် ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။ "အို... အရင်အလုပ်တွေ ပြန်လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကျွန်တော့်အစောင့်တွေ ကောင်းကောင်း အနားယူထားမှပဲ အခြေအနေကောင်းမှာ"
***
တန်လင်မှာ နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနတွင် အသက်အငယ်ဆုံး နန်းတွင်းဆရာဝန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုကြောင့် ဆေးကုသမှု ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဟု လူအများက ယူဆကြပြီး သူမှာလည်း များသောအားဖြင့် အလုပ်အကိုင်မဲ့ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤမစ်ရှင်အတွက် စေလွှတ်မည့် ဆရာဝန်များစာရင်းတွင် ဘယ်ဘက်တရားရုံး တရားသူကြီး ချီရှိုကျီးမှလွဲလျှင် သူတစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ချီရှိုကျီးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး ခရီးပန်းလာပြီဖြစ်သဖြင့် ဘေးဒုက္ခသင့်ပြည်သူများကို ကုသပေးရမည့် တာဝန်မှာ တန်လင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လူနာများကို အကြမ်းဖျင်း စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တန်လင်မှာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆေးဝါးများ စတင်ဖော်စပ်တော့သည်။