ယီရှစ်ဆန်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
သူက လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူဆိုးဂိုဏ်းများကို နှိမ်နင်းရန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုက္ခသည်များကို စနစ်တကျဖြစ်အောင် ဖန်းရှန်း စီစဉ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေရင်းနှင့်ပင် ဝေယွီ က ဤအကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယီရှစ်ဆန်း က ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် သူ့လူများကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဖမ်းဆီးပြီး အတင်းအကျပ် ခေါ်လာရသည့် တောင်ပေါ်လူဆိုးဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ တစ်ယောက် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ယီရှစ်ဆန်း ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်ဖို့ သွားတာမဟုတ်လား။ ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ လူဆိုးတွေနဲ့ သွားတိုက်ခိုက်နေရတာလဲ။ ဂျီနယ်မြေမှာတုန်းက လူဆိုးတွေကို အမဲလိုက်တာ အရမ်းစွဲလမ်းနေလို့ အခုထိ လက်မလျှော့နိုင်သေးတာလား။"
သူတို့က ဖမ်းဆီးရမိသည့် လူဆိုးပေါင်း (၃၄) ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည့် ယီရှစ်ဆန်း က သူ့ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ သိမ်းဆည်းရမိသည့် ပစ္စည်းများကို ဝေယွီ ရှေ့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ငွေစက္ကူ နှစ်ရာတဲလ်၊ ငွေတုံးအစအန ခြောက်ခုနှင့် ကြေးပြားကြိုး လေးချောင်းတို့ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် ဝင်မပါဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို တားဆီးပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နေလို့ပါ။ ဒါတွေက ခိုးယူထားတဲ့ငွေတွေမို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ရတာပါ" ဟု ယီရှစ်ဆန်း က ရှင်းပြသည်။
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ယီရှစ်ဆန်း က ဝေယွီ ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီး သိမ်းဆည်းရမိသည့် လုယက်ပစ္စည်းများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သေလိုက်ပါတော့!
ယီရှစ်ဆန်း ၏ ရိုးသားဟန်ဆောင်ထားသည့် မျက်နှာကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီ တစ်ယောက် ဒီလူသည် အလုပ်တစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ်ရမည်ဆိုသည်ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရတော့မည်။ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ဤသို့မျိုးသာ ဖြစ်သင့်သည်။
"အင်း၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ အားလုံးက ပြည်သူတွေအတွက်ပဲ။ မင်းလုပ်တာ ကောင်းတယ်။" ဝေယွီ က ငွေများကို တိတ်တိတ်လေး အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ငွေကြေးများကို သိမ်းပြီးနောက် ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ လမ်းမှာ ဒုက္ခသည်တွေကို မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။ တကယ်လို့ တွေ့ခဲ့ရင် အကြောင်းကြားဖို့ လူတစ်ယောက်လောက် ပြန်လွှတ်သင့်တာပေါ့။"
ယီရှစ်ဆန်း က ခေါင်းခါပြသည်။ "မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။"
ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုတော့လည်း ဝေယွီ က ဤကိစ္စကို ထားလိုက်ပြီး လူဆိုးများဆီသို့ အာရုံပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
"ဒီအုပ်စုမှာ မူလက လူငါးဆယ်ကျော် ရှိပါတယ်။ တချို့က စကားနားမထောင်လို့ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူတို့က ဒေသခံလူဆိုးတွေပါ။ အောက်ဘက်က ကောင်တီကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို မြင်တော့ လမ်းမကြီးဘေးမှာ စုပြီး ခရီးသွားတွေကို လုယက်ဖို့ စောင့်နေကြတာပါ" ဟု ယီရှစ်ဆန်း က အစီရင်ခံသည်။
*အေးလေ၊ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *လူဆိုးတွေက အမြတ်အစွန်းဆိုရင် အနံ့ခံပြီး ရောက်လာတတ်ကြတာပဲ။*
လမ်းမကြီးပေါ်မှာ လုယက်တယ်ဆိုတာ "အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ စည်းစိမ်ကို ရှာတာ" မဟုတ်ဘူးလား။ ဝေယွီ က ဤအကြောင်းကို ခဏလောက် တွေးတောပြီးနောက် ယီရှစ်ဆန်း ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူက အရည်အချင်းရှိသော်လည်း ထောက်လှမ်းရေးအဖြစ် လုပ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမကြားဘဲ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လုပ်တတ်သည့် အကျင့်ဖြစ်နေခြင်းမှာ စစ်ရေးအရ အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ က ယီရှစ်ဆန်း ကို တာဝန်မဲ့မှုအတွက် စတင် ဆူပူတော့သည်။
"ယီရှစ်ဆန်း၊ အရှင်မင်းသားက ကျန်းမာရေး အားနည်းပြီး ဒီလို အတုန်လှုပ်ခံရတာတွေကို မခံနိုင်ဘူး။ ခုနက ဒုက္ခသည်တွေ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူအင်အားများပြီး လက်နက်တွေ ပါလာလို့သာ သူတို့ မရမ်းကားရဲတာ။ တကယ်လို့ လူပိုများနေမယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် လမ်းမှာ ဒီလိုမျိုး နှစ်ခါ သုံးခါလောက် ထပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းသားရဲ့ အသက်အတွက် အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်တယ်!"
ဝေယွီ က သူ့၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း လည်ပင်းကို ဆန့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသားရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း၊ ကြောက်လန့်သွားလို့ မဟုတ်လား။ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့်တောင် ကျွန်တော် ဝိတ်ကျသွားပြီ။ ဟူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောမှုတွေ ပျောက်ဆုံးတော့မှာလား မသိဘူး..."
ယီရှစ်ဆန်း က သူ့ကို အသံတိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းသားက လက်နှစ်ဖက်နှင့် မေးကိုထောက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်မို့ မျက်နှာက နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေသလို၊ ဒါမှမဟုတ်... နည်းနည်း ပိန်သွားသလိုများ ဖြစ်နေမလား?
ဝေယွီ က လက်များကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လတ်တလော ခရီးသွားရသည့် လှည်းလမ်းက အရမ်းတုန်ခါလွန်းသည်မို့ အစားအသောက် ပျက်နေပြီး စားစရာ ဖရဲစေ့များလည်း ကုန်သွားပြီဖြစ်ရာ ဘယ်တော့မှ စားကောင်းသောက်ဖွယ် စားရမည်ကို သူ မသိတော့ပါ။ ပါးပြင်များကလည်း ကြမ်းတမ်းနေသလို ခံစားရသည်။
ယီရှစ်ဆန်း ကို ဘာအပြစ်မှ မရှိသလိုနှင့် အပြစ်တင်ရင်း ဝေယွီ က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသားရဲ့ ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်စမ်း၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်း တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း မထမ်းဆောင်လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ နားလည်လား။"
ယီရှစ်ဆန်း က ခေါင်းငုံ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ပုံစံဖြင့် "နားလည်ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကောင်းမှုလုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးထားရာမှ ဒုက္ခသည်များနှင့်ပတ်သက်သည့် ခေါင်းကိုက်စရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ့၏ တာဝန်မဲ့မှုကြောင့် အရှင်မင်းသား ထိခိုက်နစ်နာခဲ့လျှင် သူသာ တာဝန်ယူရလိမ့်မည်။ တကယ်ကို စိတ်ညစ်စရာကောင်းသည်။
ကောင်လေးကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ သူ့အမှားကိုလည်း သိပြီး ပြင်ဆင်ရန် ဝန်မလေးပေ။ ဆူပူပြီးနောက်တွင်တော့ ဆုချရန် အချိန်တန်ပြီ။
ဝေယွီ က လေသံကို ကျွမ်းကျင်စွာနှင့် နူးညံ့အောင် ပြောင်းလိုက်သည်။ "မင်းအမှားကို သိတာ ကောင်းပါတယ်။ ယီရှစ်ဆန်း၊ ငါ အခုလို ပြောတာ မင်းအတွက်ပဲဆိုတာ နားလည်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမကြားဘဲ နေရာတစ်ခုခုမှာ ပျောက်သွားပြီး ရამეဖြစ်လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါ မင်းအပေါ် အများကြီး ဂရုစိုက်တာပါ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း နေရာတစ်ခုခုမှာ ဒုက္ခရောက်နေမလားလို့ တွေးမိရုံနဲ့တင် ငါ့ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။"
ယီရှစ်ဆန်း က ခေါင်းကို ပိုပြီး ငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အမှားကို တကယ် နားလည်ပါတယ်!"
"သေချာလား။"
"သေချာပါတယ်!"
"နောက်တစ်ခါ ဒီလို အမှားမျိုး ထပ်လုပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"...ဒါဆိုရင် လစာ တစ်လစာ ဖြတ်လိုက်ပါ။"
"တစ်လပဲလား။ မလုံလောက်ဘူး။ တစ်နှစ်စာ ဖြစ်ရမယ်။"
"...ဟုတ်ကဲ့!"
ဝေယွီ တစ်ယောက် ကျေနပ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သင်ခန်းစာပေးပြီးနောက် ယီရှစ်ဆန်း ကို လူဆိုးများနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို ကိုယ့်ဘာသာ စီစဉ်ရန် ပြောလိုက်ပြီး သူ့၏ တတိယညီတော်ကို ရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
တတိယမင်းသားကတော့ ဒုက္ခသည်များကြားထဲမှာ ရှိနေပြီး သူ့လူများက ဒုက္ခသည်များကို ပြန်လည်နေရာချထားသည်ကို ကြီးကြပ်နေသည်။ ဝေယွီ ရောက်လာသည့်အခါ တတိယမင်းသားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း ၏ အခြေအနေအကြောင်း မမေးမြန်းဘဲ ဒုက္ခသည်များကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။
သူက မမေးသည်မို့ ဝေယွီ က အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"တတိယညီ၊ ရှေ့ကလမ်းက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ လူဆိုးတွေ ပေါ်လာပြီး ခရီးသွားတွေကို လုယက်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်သွားရင် လူဆိုးတွေနဲ့ ပိုတွေ့ရဖို့နဲ့ ဒုက္ခသည်တွေက လမ်းပိတ်ဆို့နေဖို့ပဲ ရှိတယ်။ နောက်ပြီး ဘေးသင့်ဒေသက ဒေသအာဏာပိုင်တွေဆီမှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"
ဝေယွီ က ယီရှစ်ဆန်း ၏ အစီရင်ခံစာကို အနှစ်ချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ တတိယမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာက ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားဘဲ ဒုက္ခသည်များကို စစ်ဆေးပေးနေသည့် နန်းတွင်းဆရာဝန်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။
"တတိယညီ? မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ။"
တတိယမင်းသားက ဘာမှ ပြန်မဖြေပေ။
"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူတွေ အရမ်းများနေတယ်" ဟု ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ "လုံခြုံမှုတော့ ရှိပေမဲ့ လမ်းမှာ အတားအဆီးနဲ့ ကြုံရင် ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ အကူအညီတောင်းနေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံရင် နန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူစုခွဲပြီး သွားကြမလား။"
ထိုစဉ်မှာလည်း ဘာအဖြေမှ မထွက်လာခဲ့ပေ။
"တကယ်လို့ လူစုခွဲမယ်ဆိုရင် ညီငယ်က အရင်သွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ခေါ်သွားပြီး ကျန်တာတွေကို မင်းဆီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်..."
"မင်း အရင်သွားချင်တာလား။"
တတိယမင်းသားက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာပြီး ဝေယွီ ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှေ့ကလမ်းက မလုံခြုံဘူးဆိုတာ မင်းသိလျက်နဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော် တစ်ရာကိုပဲ ခေါ်သွားမလို့လား။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း ဘုရင်ဖခင်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။"
ဝေယွီ က မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူက ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ရံတော် တစ်ရာပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောလဲ။"
တတိယမင်းသားက သူ့ကို အသံတိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီ က ပရိယာယ်ကြွယ်ဝပြီး အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်သည့် အပြုံးနှင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "လူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။ အသုံးချတတ်ရင် အသုံးချလို့ ရတာပေါ့။"
ဒုက္ခသည်များကိုတော့ အသုံးချလို့ မရသော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း ဖမ်းလာသည့် လူဆိုးများကတော့ ရှိနေသေးသည်—ဒါက သူအရင်က လုပ်ခဲ့သည့် အလုပ်ဟောင်းများဆီ ပြန်သွားတာမျိုးပင်။ တစ်ခါလုပ်ရင် အစပျိုး၊ နှစ်ခါလုပ်ရင် ကျွမ်းကျင်ဆိုသလိုပင် အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းပါသည်။
တတိယမင်းသားက ဝေယွီ ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် "လူဆိုးစိတ်ဓာတ်" ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ဝေယွီ ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မင်း ဂျီနယ်မြေမှာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
မင်းသားသုံးပါးလုံး ဂျီနယ်မြေမှာ လူဆိုးများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဆိုသည်မှာ လူသိရှင်ကြား မဟုတ်သော်လည်း သိသင့်သူများကတော့ သိကြသည်။ သူတို့၏ နာမည်က သိပ်မကောင်းသည်မို့ ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ဝေယွီ ၏ "နွားခေါင်းတပ်မတော်" က အခုထိ မဖျက်သိမ်းရသေးသည်မို့ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ သဘောတူညီချက်နှင့် ဤလူဆိုးတပ်ဖွဲ့ကို ဇီယန်ကောင်တီ၏ အပြင်ဘက်မှာ ထားရှိပြီး ကုန်သည်များအသင်းနှင့် စက်ရုံများအတွက် ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် တာဝန်ပေးထားသည်။ ကိုယ်ရံတော်လို့သာ ခေါ်သော်လည်း သူတို့က စစ်သားများ မဟုတ်ဘဲ အရပ်သားများသာ ဖြစ်သည်။ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သရွေ့ လစာနှင့် အကျိုးခံစားခွင့်များ ရရှိပြီး လိုအပ်လျှင် လမ်းဖောက်လုပ်ရေးနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံ စီမံကိန်းများမှာ ပြန်လည် တာဝန်ပေးနိုင်ပါသည်။