တတိယမင်းသားသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်လွန်း၍ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသူမျိုးမဟုတ်ဘဲ စကားနည်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပါက ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။
ဤအချက်ကို ဝေယွီ တို့အဖွဲ့ ဟူကျိုး သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သဘာဝဘေးဒဏ်သင့် ပြည်သူများနှင့် တွေ့ဆုံချိန်၌ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ဟူကျိုး တွင် ခရိုင်ပေါင်း (၁၃) ခု ပါဝင်သည်။ ယခင်က ဟူကျိုး ၏ ခရိုင်ဝန်သည် ရေဘေးသင့်သည့်ခရိုင်မှာ (၃) ခုသာရှိကြောင်း တရားဝင်အစီရင်ခံစာ တင်ပြထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအစီရင်ခံစာမှာ ဝေယွီ တို့ မရောက်ရှိမီ တစ်လနီးပါးကတည်းက တင်ပြထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအပြီး တစ်လဟူသည်မှာ ကြာမြင့်လှသောအချိန်ဖြစ်သည်။ မြစ်ကမ်းပါးများ ကျိုးပေါက်ကာ လျှံတက်လာသော ရေများမှာ အကူအညီမပါဘဲ သူ့အလိုလို ပြန်ကျသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
မူလက အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ခရိုင် (၃) ခုသာ ထိခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဒေသဆိုင်ရာအရာရှိများက အချိန်မီမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် မြစ်ကြောင်းများ ပြောင်းလဲသွားကာ ရေဘေးမှာ ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေကဲ့သို့သော နိမ့်ကျသည့်ဒေသများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အစီအစဉ်အတိုင်းသာဆိုပါက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့၏ ပထမဆုံးမှတ်တိုင်မှာ ရှင်းရှန်းခရိုင် ဖြစ်သင့်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အရှေ့တောင်ဘက် မြစ်အောက်ပိုင်းဒေသများမှာ အလွန်အမင်း ထိခိုက်ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် နေအိမ်များ ပျက်စီးသွားသော ပြည်သူအများအပြားမှာ နေစရာမဲ့ဖြစ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ တက်ပြီး ခိုလှုံရာရှာဖွေရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သည် သတ်မှတ်ထားသော ဘေးသင့်ဒေသသို့ မရောက်ရှိမီပင် ထိုဒုက္ခသည်အုပ်စုနှင့် တိုးမိတော့သည်။
ဒုက္ခသည် ရာပေါင်းများစွာမှာ တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး မလုံလောက်သလို ခြေလှမ်းများမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ အများစုမှာ အရိုးပေါ်အရေတင်ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာများမှာ ဝါဖျော့ကာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသည်။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မရပ်တန့်မီပင် လျင်မြန်သော ဒုက္ခသည်အချို့က တော်ဝင်အလံများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ကူညီရန်လာရောက်သော အရာရှိများဖြစ်မှန်း သိသွားကြသည်။ သူတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလာကြပြီး မြင်းများရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အစားအစာများ တောင်းခံကြတော့သည်။
"အရှင်တို့ခင်ဗျာ၊ တစ်ခုခုကျွေးပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ မစားရတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့..."
သာမန်ပြည်သူများအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာဟူသည်မှာ မရနိုင်တော့သည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူတို့သည် ဗိုက်ဝရန်အတွက် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသော နည်းလမ်းများကိုပင် အသုံးပြုတတ်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် စစ်သည်များသာ လက်နက်ကိုင်ဆောင်မထားပါက ထိုဒုက္ခသည်များမှာ ဒူးထောက်တောင်းခံနေမည်မဟုတ်ဘဲ ရသမျှကို အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားကြမည်မှာ သေချာသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ စီးလာသော ဖန်းရှန်း သည် လူအုပ်ကြီး တိုးဝင်လာသဖြင့် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောက်လာတာ၊ အခုချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ကြ!"
ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွင် ဝေယွီ နှင့် တတိယမင်းသားကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်သည့် အစောင့်တပ်များသာမက ထူးချွန်သော စစ်သည်နှစ်ထောင်နှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စေလွှတ်လိုက်သော နန်းတွင်းသမားတော်နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ တတိယမင်းသားက ဦးဆောင်ပြီး ဝေယွီ က ဒုတိယအကြီးအကဲအဖြစ် တာဝန်ယူသည်။ ဖန်းရှန်း သည် တစ်ချိန်က မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တွင် ရာထူးရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ကွင်းဆင်းအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။
ဖန်းရှန်း ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ နောက်မှစစ်သည်များကလည်း ထိုအတိုင်းလိုက်လုပ်ကာ ခုခံသည့်အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဒုက္ခသည်များမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကူညီရန်ရောက်လာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် အသည်းအသန် တိုးဝင်လာကြသည်။ စစ်သည်များ ဘယ်လောက်ပင် အော်ဟစ်ပါစေ၊ လူအုပ်ကြီးမှာ အဖွဲ့အစည်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး နောက်မဆုတ်ကြပေ။ သူတို့၏ နေအိမ်များမှာ ရေစီးနှင့်အတူ ပါသွားခဲ့ပြီ၊ ငွေကြေးလည်းမရှိ၊ အစားအစာလည်းမရှိ၊ ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများကလည်း ဘာမျှမကူညီသဖြင့် ငတ်သေတော့မည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ စစ်သည်များ၏ ဓားသွားမည်မျှ ထက်မြက်သည်ကို သူတို့ ဂရုစိုက်နိုင်တော့မည်လော။
"အရှင်တို့၊ ကျွန်တော်တို့ကို အစာလေးဘာလေး ပေးပါဦး!"
"ကျေးဇူးပြုပြီးတော့၊ နည်းနည်းလောက်ပါ..."
"အဘိုးရယ်၊ ကျွန်တော် အရမ်းဆာတယ်..."
ထိုအုပ်စုတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေးသူငယ်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းက မြင်းစီးအရာရှိများကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဖန်းရှန်း သည် ကလေးတစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မသိစိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ကလေးမှာ အရမ်းကို ပိန်လွန်းပြီး အသားအရေမှာ အပြာရောင်သန်းကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ဖြူဖျော့နေသဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်။
ဖန်းရှန်း ဘေးတွင် စီးလာသော အရာရှိတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "သခင်ဖန်း၊ သူတို့ အရမ်းများနေတယ်၊ မထင်မှတ်တာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း တတိယမင်းသားဆီ အစီရင်ခံလိုက်မယ်။"
သူမှာ တတိယမင်းသား၏ ကိုယ်ရေးအရာရှိဖြစ်သူ မို ဖြစ်သည်။ ဖန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားလုပ်ချေ။"
လူအုပ်ကြီးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ် ဖန်းရှန်း သည် မဆင်မခြင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဒုက္ခသည်များအပေါ်တင်မကဘဲ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ လမ်းမပေါ်တွင်လည်း ရှိနေသည်။ သူသည် ယီရှစ်ဆန်း ကို ရှေ့မှသွား၍ လမ်းကြောင်းရှင်းရန် စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခသည်များ အမြောက်အမြား ပေါ်လာပါလျက်နှင့် သူ အဘယ်ကြောင့် အစီရင်ခံစာ ပြန်မပို့ရသနည်း။ အခြေအနေမှာ အဘယ်သို့ဖြစ်နေသနည်း။ ဖန်းရှန်း သည် တိတ်ဆိတ်နေမှုကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။
ယာဉ်တန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် တွဲဆင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် အနားယူရန် ရပ်တန့်ခြင်းသာဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ သိပ်ဂရုမစိုက်မိဘဲ တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ရှိုးကြည့်နေခဲ့ရာမှ မို ရောက်လာပြီး အစီရင်ခံမှသာ သိရသည်။
"အရှင်တို့ခင်ဗျာ၊ အစီရင်ခံပါရစေ။ ရှေ့လမ်းမပေါ်မှာ သဘာဝဘေးဒဏ်သင့်သူ ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ထားပြီး သခင်ဖန်းကလည်း သူတို့ကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ခိုင်းရမလားခင်ဗျာ။"
ဝေယွီ နှင့် တတိယမင်းသားတို့မှာ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဝေယွီ က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တတိယမင်းသားက စာအုပ်ကို ဘေးချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ခဏတာ ဆုံမိပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် ယာဉ်၏ ကုလားကာကို လှပ်လိုက်သည်။ "ဒုက္ခသည် ရာပေါင်းများစွာ ဟုတ်လား။ သူတို့ဘယ်ကလာကြတာလဲလို့ ဘယ်သူမှ မေးမကြည့်ကြဘူးလား။"
မိုက ခေါင်းခါပြသည်။ "ဘာမှ မမေးရသေးပါဘူး။ အရှင်တို့နှစ်ပါးလုံး ထွက်ကြည့်ပေးမလားခင်ဗျာ။"
ထွက်ကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏ တတိယညီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တတိယညီ၊ သွားကြည့်ကြမလား။"
တတိယမင်းသားက မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်သည်။ စကားမဆိုသော်လည်း စာအုပ်ကို စားပွဲငယ်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ပြီး ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းနေသည်။ ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူ၏အစ်ကိုအတွက် နေရာပေးလိုက်သည်။
မင်းသားနှစ်ပါး ထွက်လာသည်နှင့် အစောင့်များမှာ ကာကွယ်ရေးကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး မြင်းစီးအရာရှိများမှာလည်း လေးစားသည့်အနေဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် ရှေ့ရှိ ဒုက္ခသည်များ၏ ပင်လယ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ စာနာမိသည်မှာ အမှန်ပင်၊ သူက ရက်စက်သူမဟုတ်သော်လည်း စိတ်ပူပန်မိသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်တွင်ပင် အစားအစာ အလွန်နည်းပါးနေသည်။ စစ်သည် နှစ်ထောင်ကျော် ရှိသော်လည်း ပေါ့ပါးသည့် တပ်ဆင်မှုဖြင့် လာခဲ့ကြသဖြင့် ခရီးအတွက် လုံလောက်သော ရိက္ခာသာ ပါလာသည်။ တရားဝင် ကယ်ဆယ်ရေးစပါးမှာ ဝေယွီ က အကဲဖြတ်ပြီးစီး၍ နန်းတော်မှ ရန်ပုံငွေ အတည်ပြုပေးမှသာ အနီးအနားရှိ စပါးကျီများမှ ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ယခု ဒုက္ခသည်များကို ပေးလိုက်ရမည့် အစားအစာမှာ စစ်သည်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရိက္ခာများထဲမှသာ လျှော့ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် တတိယမင်းသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "တတိယညီ၊ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
ဂျောင်ကျိုးသို့ သွားခဲ့သည့် ယခင်ခရီးစဉ်နှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ခေါက်တွင် ကွပ်ကဲမှုဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကွဲပြားသည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဝေယွီ သည် သူ့ညီကို တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တော် မလုပ်ဆောင်နိုင်မှန်း သိသည်။
တတိယမင်းသားသည် အခြေအနေကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ မဖော်ပြဘဲ မိုကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အဖွဲ့ကို ဒီမှာပဲ စခန်းချဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်။ ဒုက္ခသည်တွေကို နှစ်သိမ့်ဖို့ လူလွှတ်ပြီး ရေနွေးတည်ဖို့ မီးမွှေးခိုင်းလိုက်။ စစ်သည်တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ရိက္ခာတစ်ဝက်စီကို ဒုက္ခသည်တွေကို ပေးလိုက်ပါ။ နန်းတွင်းသမားတော်တွေကိုလည်း ခေါ်ပြီး ဖျားနာနေသူတွေကို ကုသပေးခိုင်းလိုက်။"
ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။ တတိယညီမှာ အများစုသော ကိစ္စများတွင် စကားမပြောသော်လည်း ပြည်သူတို့၏ ဒုက္ခနှင့်ပတ်သက်လာလျှင်မူ သနားကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။
အစောင့်အရှောက်များက အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် အစားအစာ ဝေပေးမည်ဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဒုက္ခသည်များမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လမ်းကို ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း စခန်းချရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ယီရှစ်ဆန်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။"
ဒုက္ခသည်များ အများအပြား ပေါ်လာပြီး ယီရှစ်ဆန်း က ရှေ့မှသွား၍ စူးစမ်းရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် လမ်းရှေ့ပိုင်းတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ သိရန် လိုအပ်နေသည်။