ဧကရာဇ်ဝေသည် တိန့်ကျိန့်တယ်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် နောက်တစ်ရက်တွင်ပင် နန်းတော်၌ ကုန်သည်များအသင်း (Merchants' Alliance) ကို တည်ထောင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးများ၏ ကနဦးတုံ့ပြန်မှုများ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဇီယန်မြို့တွင်မူ အဆိုပါအသင်းမှာ လက်တွေ့ဖြစ်ပေါ်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သုံးလအတွင်း ငွေကြေးပမာဏ ကျပ်သိန်းပေါင်းတစ်သောင်းအထိ ရရှိခဲ့ကြောင်း ဧကရာဇ်၏ လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက်ကြောင့် နန်းတော်အတွင်းရှိ ဝန်ကြီးအများစုမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလွန်အမင်း နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ချို့သော မကျေနပ်သည့် အသံအနည်းငယ်မှလွဲလျှင် ကျန်သူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အထူးသဖြင့် အခွန်တော်ဝန်ကြီး ချီထီရှိုမှာ အလွန်ပင် ပီတိဖြာနေသည်။
နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို သံမဏိလက်သီးဖြင့် ထိန်းကျောင်းနေသူ ချီထီရှို၏ မျက်လုံးများမှာ ကျပ်သိန်းပေါင်းတစ်သောင်းဟူသော ဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြေးခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဝေယွီသည် ထိုအဘိုးအို၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်ဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မသိသလို ဟန်ဆောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ထောင်ချောက်ထဲ မကျအောင် သို့မဟုတ် အလုပ်သစ်တစ်ခုခုတွင် အတင်းအကျပ် အခိုင်းမခံရသရွေ့ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားနိုင်မည်ဟု သိထားသည်။
ရှေ့တန်းမှ ဝန်ကြီးများမှာ ပညာရှိမင်းသား (Wise King) သည် နန်းတော်အစည်းအဝေးများတွင် တိတ်တဆိတ် အိပ်ငိုက်နေကျဖြစ်သည်ကို ရင်းနှီးပြီးဖြစ်၍ သူ၏ ပေါ့ပေါ့ဆဆပုံစံကို မအံ့သြကြပေ။ ကုန်သည်များအသင်းသည် ဧကရာဇ်၏ အကြံအစည် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ပညာရှိမင်းသား၏ လက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသည်ကိုမူ သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကုန်သွယ်မှုဟူသည် အမြတ်အစွန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့်အရာဖြစ်ပြီး ကုန်သည်ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်ခြင်းဖြင့် အဆိုပါအသင်းမှာ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေပေးမည့် စက်ယန္တရားကြီး ဖြစ်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
ထိုအလားအလာကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ဝန်ကြီးများမှာ အသက်ရှူမှားလုမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့က ၎င်းထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လိုချင်ကြသလား။ ဟုတ်ပေသည်။ သို့သော် နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အသင်းအတွက် အရာရှိတစ်ဦးကို ခန့်အပ်ပေးရန် အဆိုပြုလွှာတင်၍ အမှားမခံရဲကြပေ။ အကြောင်းမှာ ဧကရာဇ်သည် ထိုအကြောင်းကို တစ်ကြိမ်သာ ပြောဆိုပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကာ ပညာရှိမင်းသားမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာရှိကိုမျှ ပါဝင်ခွင့်မပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ "မဟာဝေနိုင်ငံမှာ ကုန်သည်များအသင်းရှိကြောင်း ငါအသိပေးလိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ ဝင်ပါဖို့ မတွေးနဲ့" ဟူသည့် သဘောပင်။
၎င်းမှာ အရသာရှိသော အသားတစ်တုံးဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်သာ ၎င်းကို စီမံခန့်ခွဲရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ခန့်အပ်မည်ဆိုလျှင် သူ အယုံကြည်ရဆုံးသော လူယုံတော်များကိုသာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်။ အကောက်ခွန်၊ ဆား၊ သံနှင့် လက်ဖက်ရွက် လုပ်ငန်းများကဲ့သို့ပင် ဤသည်မှာ အန္တရာယ်ကြီးမားသော လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ သစ္စာရှိသူတစ်ဦးက စီမံခန့်ခွဲခြင်းမပြုပါက ဘဏ္ဍာတိုက်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် အလွတ်ဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ထိုအကြောင်းကြောင့် နန်းတော်တွင် အသင်း၏ ပုံစံ၊ ကုန်သည်များကို စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် အလားအလာရှိသော ကြီးကြပ်သူများအကြောင်းကို ကြာရှည်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝေယွီသည် အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ဝန်ကြီးများ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆုလာဘ်တစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းခြင်း ခံရလေသည်။
အထူးသဖြင့် ချီထီရှိုသည် ဝေယွီ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် အလျင်အမြန်ပင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ဝေယွီသည် မည်မျှပင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပါစေ—နေမကောင်းဟန်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်သာတက်ချင်သည်ဟု ပြောသည်ဖြစ်စေ—ထိုအဘိုးအိုမှာ ကော်ကပ်ထားသကဲ့သို့ မခွာတမ်း ကပ်ပါလာသည်။
ဝေယွီသည် အမှန်ပင် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ "ဝန်ကြီးချီ၊ ကုန်သည်များအသင်းဆိုတာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အကြံအစည်သက်သက်ပါ။ တကယ်ပါ၊ ဒီအစီအစဉ်က ဖခင်ရဲ့ အပိုင်ပါ။ ကျွန်တော်က လုပ်ဆောင်ပေးရုံသက်သက်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသံသယဝင်ပါနဲ့!"
ဝေယွီသည် ဤအကြောင်းပြချက်ကို အခြားဝန်ကြီးများကိုလည်း သုံးခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ကို မရင်းနှီးသူများ—စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ရေးခန်းမ (Hall of Mental Cultivation) တွင် သူ မည်မျှယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပုံစံထုတ်ပြနေသည်ကို မမြင်ဖူးသူများ—မှာမူ ယုံကြည်သွားကြသည်။ ခေါင်းမာသော ချီထီရှိုတစ်ယောက်သာ လုံးဝမယုံကြည်ဘဲ ရှိနေသည်။
ဝေယွီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ကာ တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည်၊ "ဝန်ကြီးချီ၊ ခင်ဗျားဆီမှာ သက်သေရှိလား?"
ချီထီရှိုမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သက်သေလား? အဲဒါ လိုအပ်လို့လား?"
ဝေယွီသည် သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးချီ၊ အခွန်တော်ဝန်ကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သက်သေမရှိဘဲ ဘယ်လိုပြောရတာလဲ? နန်းတော်ကိစ္စတွေမှာ သက်သေအထောက်အထား လိုအပ်တယ်။ အချက်အလက်အပေါ် အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်ရမှာပါ။ နားလည်လား?"
ချီထီရှိုမှာ နားမလည်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ဝေယွီကို အမူအရာမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တိတ်တဆိတ်ပင် နောက်မှ ဆက်၍ လိုက်ပါလာပြန်သည်။
ဝေယွီသည် သက်ပြင်းချကာ ဘေးသို့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးချီ၊ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ငွေစုချင်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီလောက်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်! ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိန်ညှောင့်ညှောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပါဦး။ ကုန်သည်များအသင်းကို တည်ထောင်နိုင်မယ့်သူလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား?"
"ဟုတ်တယ်" ချီထီရှိုက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီမှာ စကားပင် ဆွံ့အသွားသည်။ "ဝန်ကြီးချီ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်လို့ ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ? တခြားအရာရှိတွေကတော့ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတာပဲ။"
ချီထီရှိုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အေးဆေးစွာ ပိုက်လိုက်သည်။ "မင်းသားလေးက ပိန်ညှောင့်ညှောင့် ဖြစ်နေပေမဲ့လို့လေ။ ဝန်ကြီးပေ့ကို မင်းသားလေး ပေးလိုက်တဲ့ ပုံစံဒီဇိုင်းတွေကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါတွေကို မင်းသားလေး ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားတာလို့ သူ ပြောပြတယ်" သူသည် ဝေယွီကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ရန်ပုံငွေ မလုံလောက်တာကို ဧကရာဇ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အကယ်၍ ကုန်သည်များအသင်းသာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အကြံအစည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းသားလေးကို စောင့်စရာမလိုဘဲ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက တည်ထောင်ပြီးနေလောက်ပြီ။"
ဝေယွီ: ...
*အာ၊ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ပျော်စရာကောင်းသလို စိတ်ပျက်ဖို့လည်း ကောင်းသားပဲ။*
ဝေယွီသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး သူပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း တိုက်ရိုက်ဝန်မခံတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်၊ "ဝန်ကြီးချီ၊ ခင်ဗျား တကယ်တမ်း ဘာကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာလဲ?"
ချီထီရှို၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ "ဂျောင်ကျိုး (Jiaozhou) က လူနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းသားလေးကို မေးမြန်းချင်လို့ပါ။ သူ့ကို ကျွန်တော့်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား?"
"အော်—" ဝေယွီသည် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ ထိုသူမှာ အသင်း၏ အတွင်းရေးကို စပ်စုနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းကို တာဝန်ယူထားသူနှင့် တွေ့ဆုံချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
"ဝန်ကြီးချီ၊ အစောကတည်းက ပြောလိုက်ပါတော့လား!" ဝေယွီသည် ချီထီရှို၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နန်းတော်တံခါးဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ "ဒါက သေးသေးလေးပါ၊ ဒီလောက်တောင် သတိထားစရာ မလိုပါဘူး။ လာပါ၊ သူ့နဲ့ တွေ့ဖို့ အခုပဲ ခေါ်သွားပေးမယ်။"
ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် ချီထီရှို အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းသားလေး။"
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက သေးသေးလေးပါ!" သူ့အတွက် ခေါင်းခဲစရာ မဟုတ်သရွေ့ ဝန်ကြီးက မည်သူနှင့် တွေ့တွေ့ ဝေယွီ အရေးမစိုက်ပေ။
နှစ်ဦးသားသည် ဒင်ကျိန့်တယ်ကို ရှာဖွေရန် ပညာရှိမင်းသား၏ နေအိမ်သို့ တန်းမတ်သွားကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း အဆိုပါလူမှာ စတုတ္ထမင်းသားနှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့နေရသည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ မကြာသေးသော ဒင်ကျိန့်တယ်သည် စျေးကွက်ကို လေ့လာရန်နှင့် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများ ရှာဖွေရန် မြို့တွင်း လှည့်လည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဉာဏ်ရည်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူသည် နေရာတိုင်းတွင် အမြတ်အစွန်းများကိုသာ မြင်နေရသည်။ အထူးသဖြင့် ပြသထားသော ဖန်ထည်ပစ္စည်းများ၏ ပေါများမှုကြောင့် သူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ မှန်ဘီလူးများမှာမူ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အရာများ ဖြစ်နေသည်။
မှန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူသည် နန်းတော်ဝတ်စုံကို ချွတ်ထားပြီး ဆိုင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသော စတုတ္ထမင်းသားနှင့် ဆုံမိသည်။
"ဒီမှန်တွေက ကမ္ဘာမှာ ထူးခြားလှပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မြို့တော်မှာပဲ ရှိနေတာကိုး" ဒင်ကျိန့်တယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သာ၍ ကုန်သည်များအသင်းမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် နေရာတိုင်းမှာ ရောင်းလို့ရမှာကိုး..."
"ကုန်သည်များအသင်း" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသော စတုတ္ထမင်းသားသည် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုအစိမ်းသက်သက်လူကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မရှိသေးသော်လည်း စတုတ္ထမင်းသားသည် သူ့ကို ကိုးဦးမြောက်ညီတော်ထံသို့ အစီရင်ခံခဲ့သည့် ဇီယန်ကောင်တီမှ လူမှန်း ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။
အသင်းမှ ရရှိနေသော ကြီးမားသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တွေးမိလိုက်သောအခါ စတုတ္ထမင်းသားသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ဒင်ကျိန့်တယ်၏ လက်လီရောင်းချမှု တိုးချဲ့ရေး အစီအစဉ်များကို နားထောင်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ထိုလူထံသို့ ချက်ချင်းပင် ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ကုန်သည်များအသင်းနှင့် ပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ၊ မပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ စတုတ္ထမင်းသားသည် ဤလူမှာ သူနှင့် ဝါသနာတူသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။