ဝေယွီ ဆိုလိုရင်းကို ထန်ကျိန်းတယ် နားလည်သွားသည်။
စတုတ္ထမင်းသား သည် မျက်စိရှေ့က အမြတ်အစွန်းများအတွက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက် အမြဲတမ်း အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ထန်ကျိန်းတယ်သည် ပေါ့ပါးရွှင်လန်းစွာ ပြုံးရယ်နေသည့် ထိုလူငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်ထဲက ပူထူလာသည်။ နှာခေါင်းထဲတွင်လည်း မမှည့်သေးသည့် လိမ္မော်သီးကို ကိုက်လိုက်သလိုမျိုး စပ်ရှရှဖြစ်လာကာ မငိုချင်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အလိုလို ရေငွေ့ခိုလာသည်။
ထန်ကျိန်းတယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်နှလုံးမာကျောသူတစ်ဦးဟု အမြဲသတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ လောကဓံကို ကြာရှည်စွာ ရုန်းကန်ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်၍ လူ့သဘာဝကို ကောင်းကောင်းသိနားလည်ပြီး လူတို့၏ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲလွယ်ပုံနှင့် အစိုးရရုံးဌာနများ၏ မှောင်မိုက်သည့်ဘက်ခြမ်းကိုလည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ တရားမျှတမှုဆိုသည်မှာ ရှာရခက်ကြောင်း၊ စစ်မှန်သော လူကြီးလူကောင်းဆိုသည်မှာလည်း ရှားပါးကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် စိတ်ခံစားချက် အလွန်အကျွံ ရှိသူမဟုတ်သလို ကရုဏာ၊ မေတ္တာတရားတို့နှင့်လည်း ဝေးကွာသူဟု သူကိုယ်သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု စတုတ္ထမင်းသား ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရပြီး လေးစားအားကျသည့် သက်ပြင်းကိုသာ ရှိုက်မိတော့သည်။ ဤလောကတွင် စတုတ္ထမင်းသား ကဲ့သို့ ပြည်သူတို့၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်ပေးတတ်သည့်၊ ကြည်လင်သော လေပြေနှင့် တောက်ပသော လမင်းကဲ့သို့ စင်ကြယ်သည့် လူငယ်မျိုး ရှိနေပါသေးသည်တကား။
*“ကျောက်တုံးတို့သည် စိမ်းရောင်တောက်၍၊ ထင်းရှူးပင်တန်းတို့သည် မြရောင်ခြယ်သည်။* *ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့်၊ လှပသော လူငယ်တစ်ဦး။”*
ထန်ကျိန်းတယ်သည် ဝေယွီ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "မဟာဝေနိုင်ငံ ဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းပါတယ်။ အရှင်မင်းသားကို ရရှိထားတာက နိုင်ငံတော်အတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ အောက်ခြေလူတန်းစားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အရှင်မင်းသားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်!"
ဝေယွီ သည် ထိုသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်သွားကာ "ထပါဦး။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တည်းမှာ ရှိနေကြတာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ အခမ်းအနားလုပ်စရာ မလိုပါဘူး!" ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ သည် မကြာသေးမီက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူတို့သည် အရာရာကို အလွန်အကျွံ တွေးတောနေတတ်ကြသည်။ သူတစ်ခုခု ပြောလိုက်တိုင်း သူတို့က *“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်”* ဟု ပြောနေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်တတ်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ! သူတို့ဘာကို နားလည်သွားကြတာလဲ? သူကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ဘာသာသူ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးတာကို!
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသူများသည် ရှုပ်ထွေးသည့် ကိစ္စရပ်များစွာကို ကိုင်တွယ်တတ်ကြသည်။ ထန်ကျိန်းတယ်အနေဖြင့် သူသည် နိုင်ငံရေးရာထူးကြီးများကို လိုလားနေသည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေယွီ သည် ထိုသူထလာပြီးနောက် အရိပ်အမြွက်လေးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေတော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုတော်တွေကလည်း အရည်အချင်းရှိသူတွေချည်းပါပဲ။ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာရည်မှန်းချက်ကြီးမှ မရှိပါဘူး။ မဟာဝေနိုင်ငံ စည်ပင်သာယာပြီး ပြည်သူတွေ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲ ကျွန်တော် လိုလားတာပါ—ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပါပဲ။"
ဝေယွီ သည် ထန်ကျိန်းတယ်ကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ကျန်းမာနေပြီး ထီးနန်းစွန့်မည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိသေးပေ။ အစ်ကိုတော်များမှာလည်း အရည်အချင်းရှိကြသည်။ သားအငယ်ဆုံးအနေဖြင့် အာဏာကို လိုချင်တပ်မက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စဖြစ်ရာ ရာထူးတက်ရန် ကြံစည်နေသည်ဆိုသည့် အတွေးမျိုးမှာ လုံးဝမှားယွင်းနေသည်။ သူပြောချင်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ *ဒါဖြင့်ရင် Brother ထန်၊ အခုတော့ နားလည်ပြီမလား?*
ထန်ကျိန်းတယ်မှာလည်း တကယ်ပင် နားလည်သွားသည်။ *အရှင်မင်းသားက တကယ့်ကို သားကောင်းတစ်ယောက်၊ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူပဲ။ နိုင်ငံတော်အတွက်နဲ့ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချပြီး သည်းခံနေတာပဲ! ကျွန်တော် လူမှားပြီး မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။ အလွန်ကောင်းတယ်။ အရှင်မင်းသားအတွက်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက်၊ ပြည်သူအားလုံးအတွက် ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရမယ်!*
ထန်ကျိန်းတယ်သည် ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် "အရှင်မင်းသား၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်" ဟု လျှောက်တင်သည်။
"အပြည့်အဝ နားလည်တယ်ပေါ့လေ?" ဝေယွီ သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နားလည်ရင် ပြီးတာပါပဲ၊ အားလုံး နားလည်သွားကြပုံရပါတယ်"
ဝေယွီ သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးသည်။ "အခု ဇီယန်ကောင်တီမှာ ကုန်သည်များအသင်း ရှိသလို ခင်ဗျားလည်း ရှိနေတယ်။ အစိုးရဘက်ကတော့ ဂိုယကျွန်း ရှိနေတယ်။ အချိန်တန်ရင် ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဇီယန်ကောင်တီအနီးမှာ မူလတန်းကျောင်းနဲ့ အလယ်တန်းကျောင်း အနည်းငယ်ကို တည်ဆောက်ရမယ်။ ဘယ်သူ့ကလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ နိုင်ငံသားဖြစ်ရင် ဒီကျောင်းတွေမှာ ပညာသင်ကြားခွင့် ရှိရမယ်။ မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်းကို သုံးနှစ်စီ သတ်မှတ်မယ်။ ကျောင်းလခ အခမဲ့ဖြစ်ရမယ်။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ တင်ပြပေးမယ်။ အင်ပါယာရုံးတော်က ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးပြီး ကုန်သည်များအသင်းက လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးရမယ်။"
ကျောင်းများအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ သည် အသေးစိတ် မပြောပြဘဲ ယေဘုယျမူဘောင်ကိုသာ ချပေးသည်။ နောက်မှ အချိန်ရလျှင် ထန်ကျိန်းတယ်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။
ထန်ကျိန်းတယ်သည် စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် မှတ်သားထားပြီးပါပြီ။"
"ကောင်းပြီ။ နောက်မှ အသေးစိတ် ပြောကြတာပေါ့။ အော်၊ မှန်တယ်—ကျောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဟဲ့ယုံ နဲ့လည်း တိုင်ပင်ကြည့်နိုင်တယ်။ သူက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်"
အတန်းချိန်များ ရှိနေသေးသဖြင့် ဝေယွီ သည် ကျောင်းသားများကို မနှောင့်ယှက်လိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထန်ကျိန်းတယ်ကို နောက်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"ပြောရဦးမယ်၊ မာစတာ ဖူရှင်းကို မေ့သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?" ဝေယွီ က မေးသည်။
ဖူရှင်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထန်ကျိန်းတယ်မှာ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "မှတ်မိတာပေါ့—ဆပ်ပြာတွေကို မာစတာ ဖူရှင်းက လုပ်ပေးခဲ့တာလေ။ သူက ပစ္စည်းသစ်တွေ ထပ်တီထွင်ထားလို့လား? အရှင်မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို အဲဒါတွေ ပြဖို့ ခေါ်သွားတာလား?"
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "တစ်ဝက်တော့ မှန်တယ်။ မာစတာ ဖူရှင်းအပြင် သူ့တပည့်တွေကလည်း အတော်လေး တီထွင်ထားကြသေးတယ်"
ထန်ကျိန်းတယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အလွန်ကောင်းတာပေါ့! မာစတာ ဖူရှင်း လုပ်တဲ့ ဆပ်ပြာတွေက တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းတာ။ သာမန်ပြည်သူတွေတင် မကဘူး၊ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေကလည်း အလုအယက် ဝယ်ကြတာ။ အခု သူတို့ ထပ်လုပ်ထားတာတွေကလည်း ထူးခြားနေမှာ သေချာတယ်!"
ဖူရှင်းနှင့် သူ့တပည့်များမှာ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်သည်မှာ ငြင်းစရာမရှိသော်လည်း ဝေယွီ က "ဒီထုတ်ကုန်တွေ ရောင်းကောင်းပြီး အမြတ်ရမရဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်နေမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
ထန်ကျိန်းတယ်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းသားနဲ့ အင်ပါယာရုံးတော်ကို အရှက်မကွဲစေရပါဘူး!"
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားသည်။ "Brother ထန်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံကြည်ပါတယ်။"
အရည်အချင်းရှိသည့် အရင်းရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝေယွီ သည် ကျွမ်းကျင်သူများကိုသာ ၎င်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကဏ္ဍတွင် ထားရှိသည့် နိယာမကို ကျင့်သုံးသည်။ သုတေသနနှင့် တီထွင်မှုများကို ဖူရှင်းနှင့် အဖွဲ့က လုပ်ဆောင်ပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် ဝန်ထမ်းများစွာ ရှိကာ အရောင်းကဏ္ဍကိုတော့ ထန်ကျိန်းတယ်နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့က ဦးစီးသည်။ သူ့အတွက်ကတော့—သူနှင့် သူ့ဖခင်တို့က ထိုင်ပြီး အမြတ်ဝေစုကို စောင့်ယူရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဝေယွီ သည် ထန်ကျိန်းတယ်ကို သုတေသနဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ရှိသဖြင့် ထိုဌာနကို လျင်မြန်စွာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မာစတာ ဖူရှင်းနှင့် သူ့တပည့်များမှာ ထိုနေရာတွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြပြီး၊ တပည့်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မှာလည်း ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရန်ပင် ငြင်းဆန်ကြသည်။ သူတို့သည် စားသောက်ခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်းအစရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ထိုနေရာအတွင်းမှာပင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုမျှလောက် ကြိုးစားပြီး ရိုးသားသည့် ဝန်ထမ်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ကုန်ကြမ်းလေး နည်းနည်း ပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့က အစားအသောက် သို့မဟုတ် လစာကိုပင် တောင်းဆိုခြင်း မရှိကြ။ သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေတတ်ကြသဖြင့် စားဖို့၊ အိပ်ဖို့ပင် မေ့လျော့နေတတ်ကြပြီး ဌာနမှ ထွက်မသွားကြသဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်လည်း မရှိကြပေ။ ဝေယွီ သည် တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ သူတို့လိုလူမျိုးသာ ပိုများများ ရှိနေလျှင် ကောင်းလေစွ။
ဟုတ်ပါသည်၊ ဒါကတော့ သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် "အလုပ်မလုပ်ရင် လစာမရ" ဆိုသည့် မူဝါဒကို ကျင့်သုံးရန် မရက်စက်နိုင်သေးပေ။ သူ့အသိစိတ်ကတော့ အတော်လေး ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့သားများမှာ စမ်းသပ်မှုများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ဝေယွီ သည် အခမ်းအနားများကို လျစ်လျူရှုကာ ထန်ကျိန်းတယ်ကို ထုတ်ကုန်ခန်းမသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် သူတို့၏ ကြိုးစားမှုရလဒ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စင်ပေါ်တွင် ပြသထားသည့် ဆန်းပြားသော ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထန်ကျိန်းတယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါက ဘာလဲ? Essential oils လား? ခရိုင်ဆန်ပန်းရနံ့နဲ့ ရေမွှေး… ရနံ့ကတော့ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားဆန်တာပဲ! ဒါမျိုးဆိုရင်တော့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုက မိန်းကလေးငယ်တွေ သဘောကျမှာ သေချာတယ်!"
"ပွတ်လိုက်ရင် အမြှုပ်ထွက်တဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်လား? ပြီးတော့ ရေချိုးဘောလုံးတွေ? အရမ်းကို နူးညံ့တာပဲ! ဒါက ဘာအထည်အမျိုးအစားလဲ?"
"အော်? ပြီးတော့ ဒါက… ဒါက မြေသြဇာပဲ!"