ဝေယွီ သည် သူတစ်ပါးတို့၏ အမြင်ကို အမှုမထားတတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် တိန်ကျန့်တဲကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။
တိန်ကျန့်တဲသည် ကုန်သွယ်ရေးလောကတွင် စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ရွှေတွင်းကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှသည်။
ယခုအခါတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်ဖြစ်သည့်အပြင် မိမိ၏ မွေးနေ့ပွဲလည်း ဖြစ်နေသဖြင့် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သော ဝေယွီ သည် အခမ်းအနားဆန်ဆန် နေထိုင်ရန် မလိုဟု ခံစားရသည်။ သူသည် တိန်ကျန့်တဲထံ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂါရဝပြုရန် ပြင်နေသော တိန်ကျန့်တဲကို ခပ်တင်းတင်း ဆွဲထားလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးတိန်၊ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာလှပြီနော်။ ကြည့်စမ်း၊ အလုပ်တွေပိပြီး ပိန်သွားလိုက်တာ! လာ၊ လာ... မြန်မြန် အထဲဝင်ပြီး နားနားနေနေနဲ့ အာဟာရဖြည့်လိုက်ဦး…”
သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားပွင့်လင်းနေသဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုနေရာမျိုးတွင် တိန်ကျန့်တဲကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူပင်လျှင် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ မင်းသားတစ်ပါး၏ ယဉ်ကျေးဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကြောင့် တိန်ကျန့်တဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ စစ်မှန်သော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
“မင်းသားကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု တိန်ကျန့်တဲက ပြန်ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ကျွန်တော် ထင်သလောက်လည်း မပင်ပန်းပါဘူး။”
“မပင်ပန်းဘူး ဟုတ်လား? အဲဒီစကားကို ကြည့်စမ်း! ကျွန်တော်က သတင်းကောင်းတွေကိုပဲ နားထောင်ပြီး အဆိုးတွေကို လျစ်လျူရှုတာမျိုး မကြိုက်ဘူး။ ဒီလပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစ်ကိုကြီးက ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို သေချာပြောပြရမယ်…”
စူးစမ်းလိုသော အကြည့်အများကြားမှ ဖြတ်သန်းရင်း ဝေယွီ သည် တိန်ကျန့်တဲကို တိတ်ဆိတ်သော ဘေးခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားသောအခါ ဝေယွီ သည် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “ဘာလို့ ဇီယန်ကနေ ဒီအထိ ဝေးဝေးကြီး ခရီးနှင်လာရတာလဲ? တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?”
မင်းသားကြီး နားလည်မှု လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိန်ကျန့်တဲက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး မင်းသားကြီး။ ဒီကျွန်တော်မျိုးက လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုတွေကို တင်ပြဖို့ လာတာပါ။ ဒီနေ့က မင်းသားကြီးရဲ့ မွေးနေ့မှန်း မြို့တော်ကလူတွေဆီက ကြားလိုက်ရလို့ ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက် ခွင့်တောင်းပြီး လာခဲ့တာပါ၊ မင်းသားကြီး။”
အရေးပေါ်ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း သိရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ဇီယန်စီရင်စု၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းသည်။
တိန်ကျန့်တဲသည် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း စီစဉ်ထားသည့် အစီအစဉ်များကို အသေးစိတ် ပြောပြပြီး စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးရန် တင်ပြသည်။ ဇီယန်ရှိ စက်ရုံများနှင့် ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့သည် အစီအစဉ်အတိုင်း ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေကြောင်း သိရသောအခါ ဝေယွီ သည် စာရင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း လက်များပင် တုန်ရီသွားသည်။
သူသည် ဒေါသကြောင့် တုန်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှလောက် များပြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။
*ကောင်းကင်ဘုံ၊ ဒါ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲလား?*
စီးပွားရေးပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ စီမံကိန်းများသည် ဧရာမ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ စာရင်းထဲရှိ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေမှာ ငွေဒင်္ဂါး တစ်သန်းကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ငွေသားအဖြစ် မပြောင်းရသေးသော ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်စိမ်း၊ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ ရှေးဟောင်း ပန်းချီကားများနှင့် ရှားပါးစာအုပ်များမှာ ထည့်မတွက်ရသေးပေ။ ၎င်းတို့ကို ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက ပို၍ များပြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် စာရင်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း တိန်ကျန့်တဲကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးတိန်၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို တကယ်ပဲ မှားပြီး မတွက်ခဲ့မိဘူး!” ဟု ဝေယွီ က ရိုးသားသော စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ခင်ကတည်းက ပင်းနန်စီရင်စု မှာရှိတဲ့ ကုန်သည်အသင်းရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို မြင်လိုက်ကတည်းက အစ်ကိုကြီးဟာ ကျွန်တော် ရှာဖွေနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း စီးပွားရေးပါရမီရှင်မှန်း သိခဲ့တာပါ။ ကြည့်စမ်း၊ ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ တော်ဝင်နန်းတော်အတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကုန်သွယ်ရေး အင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ချပေးနိုင်ခဲ့ပြီ!”
“အစ်ကိုကြီးဟာ ကျီနယ်မြေက ပြည်သူတွေရဲ့ သာယာဝပြောရေးအတွက် ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သလို မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ အမျိုးသားရေး အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူတစ်ခုပါပဲ! ကျွန်တော် အင်ပါယာဘုရင်ကြီးဆီကို အစ်ကိုကြီးအတွက် ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်ဖို့ သေချာပေါက် လျှောက်တင်ပေးပါ့မယ်!”
တိန်ကျန့်တဲသည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားကြီး။ ကျွန်တော်ကတော့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းသားကြီးရဲ့ ပညာရှိတဲ့ ဦးဆောင်မှုသာ မရှိရင် ကျွန်တော် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသားကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး အမှတ်ရနေမှာပါ။”
ဆုလာဘ်ကို ဘယ်သူက ငြင်းဆန်မှာလဲ? အစာစားပွဲကို ပြင်ဆင်ပေးထားချိန်တွင် ငြင်းဆန်မည့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ တိန်ကျန့်တဲသည် ဤအချိန်အခါကို ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြပြီး သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိသည်။ မင်းသားကြီးသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ထီးနန်းတက်မတက် တိန်ကျန့်တဲ မသေချာသော်လည်း စစ်သည်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ တန်ဖိုးကို သိသူအတွက် အသက်ပေးတတ်သည်။ မင်းသားကြီးသည် သူ့ကို စိတ်ရင်းဖြင့် ယုံကြည်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့သော သခင်မျိုးရှိလျှင် သူ ဘာကြောင့် အခြားဘက်သို့ ပြောင်းရမည်နည်း? ထို့အပြင် တိန်မိသားစု သည်လည်း ပညာရှိမင်းသားနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ မင်းသားကြီး၏ ကြီးမားသော အစီအစဉ်များအတွက် တိန်ကျန့်တဲသည် ဘာမဆို လုပ်ပေးရန် အသင့်ရှိသည်။
ဝေယွီ သည် လက်ထဲရှိ စာရင်းစာအုပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဤစီးပွားရေးပါရမီရှင်နှင့်အတူ သူသည် နန်းတော်အရာရှိများရှေ့တွင် ကြွားဝါခဲ့သည့်အတိုင်း လက်တွေ့ကျသော ရလဒ်များ ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး စစ်ရေးထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်ကိုလည်း အဓိက ဦးစားပေးအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ *အခုတော့ ငွေလည်းရှိပြီဆိုတော့၊ အရှင်ချီလည်း ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ငွေမရှိတော့ဘူးလို့ ညည်းညူနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား?*
သာမန် မွေးနေ့ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ရမည့်အစား တိန်ကျန့်တဲ ရောက်လာခြင်းကြောင့် ဝေယွီ သည် ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် စိတ်ကြည်လင်နေခဲ့သည်။ ထိုအပြုံးသည် အစောပိုင်းက ယဉ်ကျေးပြသခဲ့သည့် အပြုံးများနှင့် မတူဘဲ နှလုံးသားထဲက လာမှန်း မည်သူမဆို သိနိုင်သည်။
ဧည့်သည်တော်များသည် တိန်ကျန့်တဲသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ ပညာရှိမင်းသားသည် ဤလူနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှသာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် တိန်ကျန့်တဲကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် ချဉ်းကပ်ချင်သူများပင် သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ သူသည် ဝေယွီ နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အနားယူရန် ဧည့်ခန်းသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လှိုင်းထန်စေခဲ့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသဖြင့် အခြားသူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှား မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။
ဇီယန်တွင် တိန်ကျန့်တဲကို မြင်ဖူးသည့် ဒုတိယမင်းသား နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သာလျှင် သူ၏ အထောက်အထားကို သိကြသည်။ ဝေယွီ ၏ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် မင်းသားနှစ်ပါးသည် သူ ဘာကြောင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသည်ကို နားလည်သွားကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ကတော့ စိတ်ကြည်လင်နေတာပဲ။ တိန်ကျန့်တဲ ရောက်လာတာက တော်တော်ကို အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်လာပုံပဲ။”
အကြီးဆုံးမင်းသား က လှမ်းကြည့်သည်။ “ဒီတိန်ကျန့်တဲ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?”
အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားသော အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး မေးမှသာ ပြန်ဖြေလေ့ရှိသည်။
“သူက ဂျောင်ကျိုးမှာ ကုန်သွယ်ရေးကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီတော် စီစဉ်ထားတဲ့သူလေ” ဟု ဒုတိယမင်းသား က ရှင်းပြသည်။ “စစ်ရေးထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုရင်ကြီးရဲ့ အစီအစဉ်ကို မှတ်မိသေးလား?”
ဝေယွီ သည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် နန်းတော်မှာ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းသစ်တွေ ဖော်ဆောင်ပေးမယ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ စစ်သည်တွေ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရရှိစေရမယ်လို့ ကြွားဝါခဲ့တာလေ။ အစ်ကိုတို့လည်း သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ။ တိန်ကျန့်တဲကတော့ နောက်ဆုံးရ စာရင်းတွေကို လာပို့ပေးတဲ့သူပါ။”
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စူးရှစွာ ကြည့်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဂျောင်ကျိုးမှာ ငွေတော်တော်များများ ရှာထားနိုင်တာပေါ့?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ငွေဒင်္ဂါး တစ်သန်းပါ။”
ငွေဒင်္ဂါး တစ်သန်း! မင်းသားများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဝေယွီ သည် မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီငွေက စစ်ရေးထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေအတွက် လိုအပ်တာနဲ့စာရင် သမုဒ္ဒရာထဲ ရေစက်ချသလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ စစ်သည်တွေက ခြောက်သိန်းကျော် ရှိနေတာကိုး။”
ဤစကားကြောင့် မင်းသားများသည် ချီတီရှိုး နန်းတော်တွင် စစ်ရေးစရိတ်များ တွက်ချက်ခဲ့စဉ်က အချိန်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး စိတ်အေးသွားကြသည်။ တကယ်ပင် တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်းမှာပင် လူသုံးသောင်းရှိပြီး ငွေဒင်္ဂါး ၇၄၀,၀၀၀ လိုအပ်သည်။ ငွေတစ်သန်းဆိုသည်မှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေတစ်ခွက်လောင်းလိုက်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကိုးယောက်မြောက် ညီတော်၏ ငွေရှာနိုင်စွမ်းမှာမူ ထူးခြားလှပေသည်။
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ဝေယွီ ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “ဒီငွေတစ်သန်းက အစောက ပြောတဲ့ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ရတာလား?”
ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကိစ္စကို နန်းတော်တွင် တင်ပြခဲ့ဖူးသည်။ ဝေယွီ သည် စာဖြင့်ပင် ဘုရင်ကြီးထံ တင်ပြခဲ့သော်လည်း ဘုရင်ကြီးမှာ ဖတ်ပြီးနောက် တစ်ခါမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ အဘိုးကြီးက မပြောတော့သဖြင့် ဝေယွီ သည်လည်း မီးမွှေးမနေတော့ပေ။ ချီတီရှိုးက မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို မကြာခဏ စိန်ခေါ်လေ့ရှိသော်လည်း ဝေယွီ သည် ထိုပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားရန်သာ အမြဲ ရွေးချယ်သည်။
ထို့ကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဝေယွီ မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်ကို မသိကြပေ။
ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလှသော ညီအစ်ကိုများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဝေယွီ သည် တစ်ခုတည်းသော သဘောထားကိုသာ ထိန်းထားသည်။
“ဒီလောက်ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဘုရင်ကြီးကပဲ စီမံခန့်ခွဲတာဖြစ်ပြီး ငွေတွေကလည်း ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို တန်းရောက်သွားမှာပါ။”
သူ၏ နည်းလမ်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် တာဝန်အားလုံးကို ခမည်းတော်ဘုရင်ကြီးဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။