ဒမ်ကျန့်တယ်သည် မဟာဝေကုန်သည်များအသင်းကို ကိုယ်စားပြု၍ ဇီယန်ခရိုင်တွင် လအတော်ကြာ အပင်ပန်းခံကာ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အသင်းကို အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်ပြီး ယီကျိုးရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ခိုင်မာစေပြီးမှသာလျှင် ရလဒ်ကောင်းများကို ပညာရှိမင်းသားထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်တင်ပြရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ မည်သည့်ဘက်မှကြည့်ကြည့် "ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း" တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်အား အောင်မြင်မှုရလဒ်များကို ပြသရန်မှာ သဘာဝကျလှသည်။
မြို့တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးနှင်ရာတွင် ဒမ်ကျန့်တယ်သည် ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ စက်ရုံမှတ်တမ်းများ၊ ကုန်သည်များအသင်း၏ စာရင်းဇယားများနှင့် ရရှိလာသော ငွေစက္ကူများအားလုံးကို ခရီးအတွက် စနစ်တကျ ထုပ်ပိုးထားသည်။ ကျန်ရှိသည့်အရာများမှာမူ အသင်းအတွင်းရှိ ကုန်သည်များက စေတနာအလျောက် ပေးအပ်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ထိုလက်ဆောင်များ၏ ပင်မလက်ခံသူမှာ မိမိမဟုတ်သည့်အတွက် ဒမ်ကျန့်တယ်သည် ငြင်းပယ်ရန် မသင့်လျော်ဟု ယူဆကာ အားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပညာရှိမင်းသား၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအတိုင်းသာ ဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ဇီယန်ခရိုင်မှ မြို့တော်သို့ ခရီးနှင်ရသည်မှာ ဆယ်ရက် ကြာမြင့်သည်။
နေရာထိုင်ခင်းကိုပင် စနစ်တကျ မစီစဉ်ရသေးမီမှာပင် လမ်းဘေးရှိ လူများက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မွေးနေ့ပွဲတော်အကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ဒမ်ကျန့်တယ် ကြားလိုက်ရသည်။
"လူတွေကလည်း အများကြီးပဲ! ဒီမနက်တင် ငါ့ဆိုင်ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတဲ့ ရထားလုံးတွေ အများကြီးပဲ။"
"အေးလေ၊ မင်းသားဆိုတော့လည်း အဆင့်အတန်းက ကွာတာပေါ့။ ငါကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ဒီပွဲက ဒျုခ်ရှန်းရဲ့ အိမ်တော်မှာ လုပ်တဲ့ပွဲထက်တောင် ပိုခမ်းနားနေသလိုပဲ။"
"ဒါတော့ သိသာနေတာပဲလေ။ တစ်ယောက်က ပညာရှိမင်းသား၊ နောက်တစ်ယောက်က ဒျုခ်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အတူတူဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ!"
*ပညာရှိမင်းသား?*
ဒမ်ကျန့်တယ် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် စကားပြောနေသည့် လူနှစ်ဦးထံ လှည့်ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေတို့ ခွင့်လွှတ်ကြပါ။ ကျွန်တော်က မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်လာတဲ့ ခရီးသည်တစ်ဦးပါ။ မေးပါရစေ၊ ဒီနေ့က ပညာရှိမင်းသားရဲ့ မွေးနေ့လားခင်ဗျာ။"
ထိုလူနှစ်ဦးမှာလည်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်ဟု မယူဆဘဲ နွေးထွေးစွာ ပြန်ဖြေပေးကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက ကံကောင်းတာပဲ! ဒီနေ့က ပညာရှိမင်းသားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲတော်နေ့ပဲ။ မြို့တော်က မှူးမတ်တွေအများကြီး ပွဲတက်ဖို့ သွားနေကြတာ။"
"ပညာရှိမင်းသားက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတဲ့သူလေ။ သူ့မွေးနေ့အတွက်ဆိုပြီး အိမ်တော်တံခါးဝမှာ သကြားလုံးတွေတောင် ဝေခိုင်းထားသေးတယ်။ အဲဒီသကြားလုံးတွေက တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိတာ၊ ခုနက လူတွေ အလုအယက်တောင် ဖြစ်ကြသေးတယ်။ အခုသွားရင်တော့ နောက်ကျနေနိုင်တယ်နော်..."
လူနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ဒမ်ကျန့်တယ် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။ ပညာရှိမင်းသား၏ မွေးနေ့ပွဲတော်နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ မြို့တော်သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသူတို့အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် ဒမ်ကျန့်တယ်သည် မိမိ၏ နောက်ပါအဖွဲ့ကို အရင်နေရာချရန်နှင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများယူဆောင်ကာ ပညာရှိမင်းသားထံ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ဂါရဝပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
***
ဝေယွီသည် ယနေ့နေ့ရက်အတွက် နောင်တရစပြုနေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ရှေ့ဝင်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း ဂုဏ်ပြုစကားလာဆိုသူများကို အဆက်မပြတ် ပြုံးပြနေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းနေသယောင် ခံစားနေရသည်။ သူ၏ဘေးတွင် ပဉ္စမမင်းသားသည် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ ဝှေ့ယမ်းနေရင်း သူ့ကို အဆက်မပြတ် စနောက်နေသည်။
"ကိုးယောက်မြောက်ညီ၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း—အဲဒါ ဒျုခ်ရှန်းပဲ။ သူ့အိမ်မှာ ပန်းတစ်ပွင့်လို လှပပြီး အရွယ်ရောက်နေတဲ့ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ မင်းက ဆယ့်ခြောက်၊ သူက ဆယ့်လေး။ မင်းတို့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်သင့်တယ်၊ နောက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ဆိုရင် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ အချိန်အခါကောင်းပဲ..."
သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူက အလားအလာရှိသော အိမ်ထောင်ဖက်အကြောင်း ပြောလာသည်မှာ ဤသည်နှင့်ဆို ခုနစ်ကြိမ်မြောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ၏ အပြုံးသည် မပျက်ယွင်းသော်လည်း သူ ဘာမျှမပြောဘဲ အစ်ကိုဖြစ်သူ သူ့ကို အေးဆေးနေပေးဖို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ "အစ်ကိုလုပ်စရာ မရှိရင် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ တခြားသူတွေကိုသာ သွားပြီး ဧည့်ခံပေးပါလား" ဟု သွားများကို ကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီသည် ပွဲတော်၏ ပျင်းစရာကောင်းသော သဘောသဘာဝကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနေရသည့်အပြင် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အနိုင်ကျင့်နေသော အစ်ကိုဖြစ်သူကြောင့် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။
"မလုပ်ဘူး" ဟု ပဉ္စမမင်းသားက ယပ်တောင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ရှိုးပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ဝေယွီကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ညီငယ်လေး၊ အစ်ကို့ကို စကားများတယ်လို့ မအပြစ်တင်နဲ့။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ မင်းနဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက်ညီပဲ အိမ်ထောင်မပြုရသေးတာ။"
ပဉ္စမမင်းသား ပြောနေစဉ်မှာပင် ဧည့်သည်များဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧည့်သည်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားစွင့်နေကြသည်မှာ သိသာနေသဖြင့် ပဉ္စမမင်းသားမှာ ပို၍ပင် ပြုံးပျော်လာသည်။ "အိမ်ထောင်မပြုရသေးတဲ့ မင်းသားတွေဆိုတာ လူတိုင်းလိုချင်တဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေပဲ။ မင်း ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားရင် သတိထား၊ ခမည်းတော်အရှင်မင်းကြီးက မင်း မကြိုက်တဲ့ မိဖုရားကို ကိုယ်တိုင် ရွေးပေးလိုက်မှ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်။"
*သက်ပြင်းချမိသည်။* တကယ့်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။
ဝေယွီသည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးခံနေရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ စောစီးစွာ ဖြစ်တတ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။ သူ၏ အရွယ်ရှိ ယောက်ျားလေးများသည် ဖခင်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ပျော်ရွှင်သော လူပျိုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်သော်လည်း လူအများ၏ ထင်မြင်ချက်များကြောင့် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ခမည်းတော်၏ ဖိအားကိုသာ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိပါက အခြားသူများ၏ ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုမှုများမှာ အရေးမကြီးပေ။
သူသည် ခက်ထန်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်ရေးသည် သူ၏ ဘဝအစီအစဉ်တွင် တစ်ခါမျှ မပါဝင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်ကိုင်လိုသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ကမ္ဘာလောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုသည့် ဆန္ဒရှိသည်။ မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းမြင့်များကို မြင်တွေ့လိုသည်၊ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရများကို မြင်တွေ့လိုသည်၊ ပြီးဆုံးခြင်းမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အံ့ဖွယ်များကို ကြည့်ရှုလိုသည်။
စိတ်သဘောထား ကြီးမားသူတစ်ဦးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် အမြဲတမ်း ကျေနပ်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ် အကျဉ်းတန်များဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရခြင်းကို မလိုလားပေ။ သူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် အိမ်ထောင်ပြုဖြစ်ခဲ့ပါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး စိတ်ပါဝင်စားသည့် ပေါင်းစည်းမှုမျိုး ဖြစ်ရမည်။ သူသည် မည်သူ့၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ရန်လည်း မပြင်ဆင်ရသေးသလို ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်လည်း အသင့်မဖြစ်သေးပေ။ ဤသည်မှာ ခေါင်းမာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူသားတိုင်းတွင် ရှိသင့်သည့် လွတ်လပ်မှုနှင့် တာဝန်ယူမှုအတွက် ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ အရိုးထဲတွင် အချစ်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု အနည်းငယ် ရှိနေလေမလားဟု တွေးမိသည်။
"ပဉ္စမအစ်ကို" ဝေယွီသည် အပြုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ညီငယ်က အခုမှ ငယ်သေးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီးလိုပါသေးတယ်။ အစ်ကိုက ပဉ္စမအစ်မတော်နဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ပျင်းစရာကောင်းနေတယ်လို့ ခံစားနေရရင် ညီငယ်က အစ်မတော်ကို ပြောပေးလို့ ရပါတယ်။"
ပဉ္စမမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက်ညီ၊ မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ။ မင်းရဲ့ ပဉ္စမအစ်မတော်က ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာ။ မင်းမှာ လုပ်စရာ တခြားအလုပ်မရှိရင် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သိလား။"
ဝေယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ပဉ္စမအစ်ကို၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့သူပဲ။"
*ပဉ္စမမင်းသား: ??*
ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သူဟု ခေါ်ဆို၍ မရပေ! စကားဝိုင်းက မိမိ၏ ဇနီးသည်အကြောင်း ရောက်သွားသောအခါ ပဉ္စမမင်းသားမှာ ဝေယွီကို စနောက်ရသည်မှာ ပျော်စရာမကောင်းတော့ပေ။ သူသည် ဤကောင်လေး မိမိ၏ မင်းသမီးကတော်ရှေ့တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ မပြောမိဖို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
"ညီငယ်လေး၊ မင်းက ငယ်သေးတော့ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို နားမလည်သေးဘူး။ ငါ့အိမ်တော်က သူတွေအတွက်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား။"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တောက်၊ တောက်၊ တောက်" သူသည် ပဉ္စမအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ပဉ္စမအစ်ကို၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာပဲ။ စကားတွေသာ အကြီးအကျယ် ပြောနေတာ၊ တကယ်တော့ ဇနီးကို ကြောက်နေရတာ မဟုတ်လား။"
ပဉ္စမမင်းသားမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် အလွန်ဖြစ်သွားကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေယွီ၏ နားမှာ နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားသည်။ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ဝင်ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အစေခံတစ်ဦးက ဒမ်ကျန့်တယ်ဆိုသူမှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း လာရောက် သတင်းပို့သည်။
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဇီယန်ခရိုင်တွင် သူ ထားခဲ့သည့် ကုန်သည်မဟုတ်ပါလား? သူက ဘယ်လိုလုပ် မြို့တော်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ?
ထိုအံ့အားသင့်မှုမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အံ့အားသင့်မှု ဖြစ်သည်။ ဝေယွီသည် ဒမ်ကျန့်တယ်အား အထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဖိတ်ခေါ်ရန် အစေခံများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တစ်နေ့လုံး တည်ငြိမ်ပြီး ဘက်မလိုက်ဘဲ နေခဲ့သည့် ပညာရှိမင်းသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
မင်းသား၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည့် ဧည့်သည်များသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။ ဒမ်ကျန့်တယ် ဝင်လာသောအခါ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာကြောင့် သူ ခဏတာ အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။