ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သားဖြစ်သူတို့ အနည်းငယ် စကားများပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်ကာ “မင်းအနေနဲ့ နန်းတွင်းအရာရှိတွေရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ အရမ်းကြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပါဝင်ပတ်သက်နေစရာ မလိုဘူး။ မင်းမျက်စိနဲ့ မကြည့်ရက်စရာ တစ်ခုခုကို တွေ့လာခဲ့ရင် ဟိုတင်းယွီဆီကိုသာ တိုက်ရိုက်သွားပြောလိုက်” ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ တစ်ယောက် မျက်တောင်ခတ်မိသွားသည်။ သူ့ဖခင်က သူ့ကို သတိပေးစကားတောင် ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူသည် မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်ရင်း “ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား။ ကျွန်တော်က ဝန်ကြီးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဂိုဏ်းဂဏဖွဲ့မှာကို မကြောက်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မင်းလား” ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လျစ်လျူရှုသည့် သဘောထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဟေး၊ အဖေ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။ အဲဒီလောက်လည်း မာနမကြီးပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာများ အပြစ်ရှိလို့လဲ။ ကျွန်တော်လို ထက်မြက်တဲ့သူမျိုးက တစ်ထောင်နှစ်မှာမှ တစ်ယောက်တောင် ပေါ်လာဖို့ ခဲယဉ်းတာဗျ”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “မင်းက ရာဇပလ္လင်ကို လိုချင်တာလား၊ မလိုချင်တာလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် စကားမပြောတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ဖတ်ရှုရင်း အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ “အင်း... ဒီချင်းကျိုးစီရင်စုဝန်ရဲ့ လက်ရေးကတော့ မဆိုးပါဘူး...”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်တရာ အချိုးမပြေသည့်သားပင်! တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်ရမည့်အချိန်ကျမှ ရှောင်ဖယ်နေတတ်ပြီး ဂိုဏ်းဂဏဖွဲ့ခြင်းအကြောင်းကိုမူ ဝံ့ဝံ့စားစား ပြောဆိုနေသေးသည်။ သူကိုယ်သူ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေမှန်း သူသိပါ့မလား။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် အစီရင်ခံစာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ပြန်ရန်ပြင်သည်။ သို့သော် သူ မထွက်ခွာမီ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အားလပ်ရက်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက ပိုမြန်ဆန်စွာဖြင့်ပင် သူ့ကို မြေယာတစ်ခုနှင့် ဆိုင်ခန်းငါးခုကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
ငွေသားနှင့် ပတ်သက်၍မူ လုံးဝမပါဝင်ပေ။
ဝေယွီ သည် ဤပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူ့ကိုပေးခြင်းမှာ အိုကြီးအိုကောင်းအတွက် ငွေရှာပေးခိုင်းရန် သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ သံသယဝင်မိတော့သည်။
***
ကျောင်းကျိုးပြည်နယ်၊ ဇီယန်ကောင်တီတွင် တိန့်ကျန်းတယ်သည် ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ ကုန်သည်များအသင်း တည်ထောင်ရန် အသေးစိတ်အစီအစဉ်ကို လက်ခံရရှိပြီးချိန်မှစ၍ အလုပ်များနေခဲ့သည်။
တိန့်ကျန်းတယ်သည် စီးပွားရေးတွင် သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ အသေးစိတ်အစီအစဉ်၊ ဒေသန္တရအရာရှိများနှင့် ပင်းနန်စီရင်စု ရှိ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ပံ့ပိုးမှုတို့ဖြင့် ကုန်သည်များအသင်းကို တည်ထောင်ခြင်းမှာ လွယ်ကူသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဇီယန်ကောင်တီမှာ သေးငယ်လွန်းသောကြောင့် တိန့်ကျန်းတယ်သည် အသင်းကို မြို့ရိုးအတွင်း၌ မတည်ထောင်ခဲ့ပေ။ ဂိုယကျွင်း၏ အကူအညီဖြင့် မြို့ပြင်တွင် သင့်လျော်သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ စီးပွားရေးဇုန်ငယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ကျောင်းကျိုးနှင့် ပင်းနန်စီရင်စု တစ်ခွင်မှ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ကုန်သည်များသည် ဤဇုန်သစ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် ကြိုတင်ရေးဆွဲထားသည့် ပုံစံများအတိုင်း ဆိုင်ခန်းနေရာများကို လေလံဆွဲကြပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ဆိုင်ခန်းများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်လအတွင်းမှာပင် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ပုံစံကျလာခဲ့သည်။
ဤဇုန်အတွင်းရှိ ကုန်သည်တိုင်းသည် ကုန်သည်များအသင်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် လျှော့ချရောင်းချပြီး အရည်အသွေးကို အာမခံကာ ဝန်ဆောင်မှုနှင့် ဈေးနှုန်းပိုင်းတွင်လည်း အငြင်းပွားစရာမရှိပေ။
မြို့သူမြို့သားများက လာရောက်ဝယ်ယူကြရာ “တစ်ခုဝယ်ရင် တစ်ခုအခမဲ့”၊ “ငါးတဲလ်ဖိုးဖိုးဝယ်ရင် နှစ်ရာဝမ်လျှော့ပေးမည်” စသည့် ပရိုမိုးရှင်းများနှင့် အသင်းဝင်အကျိုးခံစားခွင့်များကြောင့် အလွန်ပင် နှစ်သက်သဘောကျကြသည်။ ဤနည်းဗျူဟာသစ်များကြောင့် ဆိုင်များမှာ အမြဲပင် စည်ကားနေတော့သည်။
ဤသည်မှာ ဂျီခရိုင်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အသင်းဝင်များကလည်း နေရာတိုင်းတွင် ကြော်ငြာပေးနေကြသဖြင့် ဇီယန်ကောင်တီ ကုန်သည်များအသင်းအကြောင်းမှာ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ယခင်က ဇီယန်ကောင်တီ၏ သကြား၊ ဖန်ထည်နှင့် ဆပ်ပြာတို့မှာ နာမည်ကျော်ကြားပြီးဖြစ်သည်။ ကုန်သည်များအသင်း တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ယီကျိုး မှ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ စုံစမ်းရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆွန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်စုတင်မကဘဲ ယီကျိုး ၏ မျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုစလုံးမှ ခေါင်းဆောင်များပါ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဇီယန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ကို မြို့ပြင် ဆယ်ကီလိုမီတာအကွာတွင် စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းက ကြိုဆိုနေသည်။ ကုန်သည်များအသင်းတင်မကဘဲ တိုးချဲ့ထားသော စက်ရုံများ၊ အသစ်ခင်းထားသော လမ်းမများနှင့် စနစ်တကျ ပြုစုထားသော အပင်များကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
မြို့ပြင်နေရာတစ်ခုကို ဤမျှအထိ စနစ်တကျ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ထားသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ လမ်းဘေးရှိ ချုံနွယ်များနှင့် အပင်များပင်လျှင် ဂရုတစိုက် ပြုစုထားသည်။ အကယ်၍ လုပ်ငန်းရှင်များက ရေရှည်လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ပါက ဤမျှအသေးစိတ် အလှဆင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ယီကျိုး မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အထူးသဖြင့် ဆွန်ရှီကျောက်နှင့် ရှဲ့လျန်တို့မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော လေးလခန့်က သူတို့လာရောက်စဉ်က ဇီယန်ကောင်တီနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြို့များမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ လူများမှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော်လည်း ဆင်းရဲမှုမှာ သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။
ယခုမူ အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ လွန်ခဲ့သော လေးလအတွင်းမှာပင် မြေလွတ်မြေရိုင်းများမှာ စနစ်တကျရှိပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော အချက်အချာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မြို့တစ်မြို့နှင့်ပင် တူညီနေပြီး မြင်သမျှလူတိုင်းမှာ ငွေကြေးတတ်နိုင်ပုံရသည်။
စက်ရုံများကို နံရံများဖြင့် ကာရံထားပြီး လမ်းများပေါ်တွင်လည်း ခွင့်ပြုချက်မရှိသူများ မဝင်ရောက်နိုင်စေရန် အစောင့်များ ကင်းလှည့်နေသည်။ အာဏာရှိသော မျိုးနွယ်စုများပင်လျှင် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရဘဲ ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလိုပါက တရားဝင် ကုန်သည်များအသင်း၏ ဆိုင်များမှတစ်ဆင့်သာ ညှိနှိုင်းဝယ်ယူရသည်။
ယီကျိုး မျိုးနွယ်စုများသည် အသင်းအတွင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။ သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အများအပြား မြင်ဖူးထားပြီးဖြစ်ကာ ပြသထားသည့်အရာ အများစုမှာ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။ သူတို့ကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ အရောင်းနည်းလမ်းများပင် ဖြစ်သည်။
အသိဉာဏ်အကောင်းဆုံးသူများပင် ဤအဆုံးမရှိသော ဆန်းသစ်သည့် နည်းလမ်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ စွဲလမ်းသွားကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ထျန်းမျိုးနွယ်စု၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ ဆိုင်တစ်ခု၏ ကံစမ်းမဲနှင့် တံဆိပ်ခေါင်းစုဆောင်းသည့် ဂိမ်းတစ်ခုတွင် စွဲလမ်းသွားသည်။
သူက ဆုကြီးကို ဂရုစိုက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပန်းပုံစံ ၁၂ မျိုးကို အပြည့်အစုံ စုဆောင်းရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကံစမ်းမဲလက်မှတ် တစ်စောင်လျှင် နှစ်တဲလ်ကျသင့်ပြီး သူသည် အစုံလိုက်ရရန်အတွက် စုစုပေါင်း ၃၆၈ တဲလ်အထိ သုံးစွဲလိုက်ရသည်။
ဆိုင်မန်နေဂျာမှာ အပြုံးပန်းဆင်နေသည်။ သစ်သားကတ်ပြား ၁၂ ခုမှာ စန္ဒကူးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အများဆုံး တန်ဖိုး ၅၀ တဲလ်သာ ရှိသော်လည်း ထိုသူမှာ ခုနစ်ဆနီးပါး သုံးစွဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူမိုက်တစ်ယောက်ထံမှ ငွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲထုတ်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်။
ဂိမ်းများကြားတွင် ပိတ်မိနေသူများမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသော်လည်း နည်းဗျူဟာများကို နားလည်သော ကြည့်ရှုသူများမှာမူ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ကြသည်။ ကံစမ်းမဲဂိမ်းတစ်ခုတည်းကပင် ဤမျှအမြတ်ရနိုင်လျှင် အခြားဆိုင်များမှ အမြတ်မည်မျှရနေမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။
အကယ်၍သာ ဤနည်းလမ်းများ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုပင် သင်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာ ရှာဖွေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရှဲ့လျန်နှင့် ဆွန်ရှီကျောက်တို့မှာ နောက်ကွယ်တွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ကုန်သည်များအသင်းမှာ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ အမည်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ် ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသူမှာ နန်းတော်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်။ အကယ်၍သာ နန်းတော်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက ငွေကြေးဆုံးရှုံးရုံတင်မကဘဲ ခေါင်းပါ ပြတ်သွားနိုင်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သည်။
ရိုးသားစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
ကုန်သည်များအသင်း အလွန်အောင်မြင်နေခြင်းကြောင့် မျိုးနွယ်စုများ၏ ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂရိတ်လျန်သို့ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းအတွက် တိန့်ကျန်းတယ်နှင့် ညှိနှိုင်းသည့်အခါ မျိုးနွယ်စုများမှာ အလွန်ပင် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကြသည်။
သို့သော် စီးပွားရေးမှာ စီးပွားရေးပင်ဖြစ်သည်။ ရေရှည်တည်တံ့သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမူဝါဒကို ကိုင်စွဲထားသည့် တိန့်ကျန်းတယ်သည် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု စည်းကမ်းချက်များကို သဘောတူညီကြပြီးနောက် ဂရိတ်လျန်သို့ သွားရောက်မည့် အစီအစဉ်မှာ အတည်ဖြစ်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကုန်သည်များအသင်းတွင် ပါဝင်လာမလားဆိုသည်မှာမူ ဂရိတ်လျန်မှ ပြန်ရောက်မှသာ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် မျိုးနွယ်စုများက ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။