အားလပ်ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် ဝေယွီ မှာ နန်းတော်သို့ ပြန်မသွားဘဲ သူ၏အိမ်တော်၌သာ ဆက်လက်နေထိုင်နေခဲ့သည်။
သူက အိမ်တွင်သာ တိတ်တဆိတ် နေနေသဖြင့် ဆွန်ကျောက်နှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများမှာ မြို့တော်မှ နေ့စဉ် ရောက်လာကြပြီး တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ ကို အဆက်မပြတ် အနှောင့်အယှက်ပေးနေကြသည်။ ဝေယွီ မှာ ၎င်းတို့ကြောင့် အတော်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာရသည်။ ဤလူငယ်များမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး ဤကိစ္စတွင်မူ ထိုစိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးသာ ပိုများနေသည်။ သူတို့မှာ အမြဲတစေ အစွမ်းပြချင်နေကြပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို မေးမြန်းရန်နှင့် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်ရသည်နှင့် အစီရင်ခံရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လဝီရိယမှာ သူ့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာရသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ ဇွဲကောင်းမှုတွင် အကျိုးကျေးဇူးများလည်း ရှိနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝေယွီ သည် လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲမှ ချီဖုန်းဆိုသူမှာ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်မှာ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်၍ လမ်းညွှန်မှုရယူရန် သက်ကြီးဝါကြီးဖြစ်သူ ဇူးဆရာကြီးထံသို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ သူသည် စိုက်ပျိုးရေးကို စစ်မှန်သော စိတ်ဝင်စားမှုရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သူသွားနိုင်အောင် လမ်းပြပေးလိုက်ခြင်းက ပို၍သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ သည် အစပိုင်းတွင် စာတတ်ပေတတ်များကို စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာများ သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ဇူးဆရာကြီးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ အဘိုးအိုကို စာစတင်သင်ပေးနေရပါက အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုနှင့်အတူ လက်တွေ့လုပ်ကိုင်နိုင်မည့် လူသစ်များကို မွေးထုတ်ပေးခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ဝေယွီ သည် အစပိုင်းတွင် အဘိုးအို၏မြေးဖြစ်သူ ဇူးလျန်ကို ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ထိုကောင်လေးမှာ စာမတတ်သဖြင့် အစမှပြန်သင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချီဖုန်းက ကိုယ်တိုင်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးတွင် ပါဝင်နေသူများမှာ အများအပြား ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ တစ်ယောက်ပိုသည်ဖြစ်စေ၊ လျော့သည်ဖြစ်စေ အထူးအရေးမကြီးပေ။ ချီဖုန်းကို စိုက်ပျိုးရေးဘက်သို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းက ပို၍မျှော်လင့်ချက်ရှိပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ကာ သမိုင်းတွင်ပင် မှတ်တမ်းတင်ခံရနိုင်သည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ လက်ရှိခေတ်ကာလတွင် စိုက်ပျိုးရေးကို လုပ်ကိုင်သူ အလွန်နည်းပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချီဖုန်းကိုယ်တိုင်မှာလည်း တည်ငြိမ်သော စိတ်နေသဘောထားရှိပြီး စိုက်ပျိုးရေးကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ နားချမှုအနည်းငယ်အပြီးတွင် "ပညာရှိမင်းသား" ၏ အမာခံပရိသတ်ဖြစ်သူ သူသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းကို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘဲများမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ရုံနှင့် နာကျင်စွာ အညိုအမည်းစွဲတတ်သည်။ အခြားသူများနှင့်အတူ ဘဲများမွေးပြီး အောင်မြင်မှုကို ဝေမျှယူရမည့်အစား မင်းသား၏အကြံပေးချက်အတိုင်း စိုက်ပျိုးရေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ချီဖုန်း နားလည်သွားသည်။
သူသည် မြေတစ်ဧကလျှင် ကောက်နှံတစ်ထောင်အထိ ထွက်ရှိလာမည့် မြင်ကွင်း၊ ကောက်နှံပင်များမှာ ပြည့်ဝဆူဖြိုးပြီး လေနှင့်မိုးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည်။ စိုက်ပျိုးရေးကို ကျွမ်းကျင်အောင် တတ်မြောက်သွားပါက ပြည်သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျော့ပါးစေမည် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်မည့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်! ထိုမျှလှပသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချီဖုန်းမှာ သူသည် လယ်ကွင်းများအတွက်သာ မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
***
အားလပ်ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူ၏အစေခံများက ဖိတ်စာပုံကြီးကို လာရောက်တင်ပြကြသည်။ ဝေယွီ သည် မြို့တော်ရှိ အာဏာရှိသူတိုင်းလိုလို ဖိတ်စာပေးပို့ထားသည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။ ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားမှုများနေသည်ကို သူနားမလည်နိုင်သဖြင့် အချို့ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ကဗျာရွတ်ပွဲများ၊ ပန်းကြည့်ပွဲများ၊ ဆောင်းဦးရာသီ ကဏန်းစားပွဲများ စသည့် အမျိုးမျိုးသော ပွဲလမ်းသဘင်များ ဖြစ်နေသည်။ ရေပေါ်လှေတွင် ပြုလုပ်မည့် ပွဲတစ်ခုသို့ပင် သူ့ကို ဖိတ်ကြားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဝေယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဖိတ်စာမှာ ဇုံးချင်းမြို့စားကြီး၏ အိမ်တော်မှဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စက်ဆုပ်စွာဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ အရွယ်မရောက်သေးသည့် မင်းသားတစ်ပါးကို ရေပေါ်ပျော်ပါးပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းမှာ ယုံကြည်ရဖွယ်မရှိသဖြင့် ထိုသို့သောနေရာမျိုးကို ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် လှဲလျောင်းပြီး သူ၏တက်ဘလက်ကို ကစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပြောင်းသွားကာ သူ၏သိုဟတ်တစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ငါမရှိတုန်းက မြို့တော်မှာ ဘာတွေထူးခြားဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလဲ"
ဝေယွီ သည် အေးအေးလူလူနေရခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းကို မုန်းတီးသည်။ အားလပ်ရက်အတွင်းက သူသည် အလွန်အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပါက သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရန် အမိန့်ထုတ်ထားခဲ့သည်။ မင်းသား၏ ပျင်းရိတတ်သည့် အကျင့်ကို ကောင်းစွာသိထားသည့် သိုဟတ်များမှာ တစ်လလုံး ဖိတ်စာများကို အစီရင်ခံခြင်းမရှိဘဲ ပုံထားခဲ့ကြသည်။ အမှန်ဆိုရသော် မင်းသားသည် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားမှသာ ဂရုစိုက်လေ့ရှိပြီး ကျန်သည့်အချိန်များတွင်မူ ဘယ်နေရာကိုမျှ သွားလေ့မရှိပေ။
သို့သော် ယခုသူကိုယ်တိုင် မေးမြန်းလာသဖြင့် သိုဟတ်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဆားဌာနအပေါ် မကြာသေးမီက အရေးယူဆောင်ရွက်မှုနှင့် ထိုအကျိုးဆက်များကြောင့် မြို့တော်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် လှုပ်ခတ်မှုများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့ဆိုလျှင် ဤကိစ္စမှာ သူနှင့်မသက်ဆိုင်ဘဲ ထိုအဘိုးအိုက မြို့တော်တွင် ထပ်မံ၍ မွှေနှောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ "ဟူး... ဒါကတော့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ" ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဖိတ်စာများ အလွန်အမင်း ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သူနားလည်သွားသည်။ မှူးမတ်များမှာ သူ၏သတင်းအချက်အလက်ကို သိရှိရန်သာ စူးစမ်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်သိပ်မထွက်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် နေထိုင်ခဲ့မိသဖြင့် လူတို့က မသိရသေးသည်များကို သိချင်စိတ်ရှိကြခြင်းဖြစ်သည်။
"ပုံကြီး" ဖြစ်နေသော ဖိတ်စာများကို ကြည့်ရင်း တက်ရောက်ရန် အချို့ကို ရွေးချယ်မည်ပြုစဉ် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ "အို! ငါ့မွေးနေ့ နီးနေပြီဆိုတာ မေ့နေလိုက်တာ!"
ရက်ကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်သော် ဆယ်ရက်ကျော်သာ လိုတော့သည်။ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူကိုယ်တိုင် မွေးနေ့ပွဲကျင်းပလိုက်ပါက အခြားသူများ၏ ပွဲများကို တက်ရောက်ရမည့် အဆင်မပြေမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မည်!
ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝေယွီ သည် ယီရှစ်ဆန်း ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ယီရှစ်ဆန်း၊ ရှောင်အန်းဇီ ကို ချက်ချင်းသွားပြောလိုက်၊ ငါ ဆယ်ရက်နေရင် မွေးနေ့ပွဲလုပ်တော့မယ်!"
သူပြန်ရောက်ပြီးနောက် အိမ်တော်ကိစ္စများမှာ မပြီးပြတ်သေးသော်လည်း ပွဲလုပ်မည့်ကိစ္စက ပို၍အရေးကြီးနေသည်။ ဝေယွီ နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ရှောင်အန်းဇီ မှာ သူ၏သခင် ပျော်ရွှင်ရမည်ကိုသာ အလိုချင်ဆုံးသူဖြစ်သည်။ မင်းသားမှာ ယခင်က မွေးနေ့ပွဲကို စနစ်တကျ ကျင်းပခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ ယခု နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး အရင်းအမြစ်များလည်း ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်ရာ အကြီးကျယ်ဆုံးသော ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကျင်းပပေးရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ပြင်ဆင်မှုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ သတင်းပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် အစေခံများမှာလည်း အလုပ်များဖြင့် ပူညံပူညံ ဖြစ်သွားကြသည်။ မြို့တော်၏ အဓိကအာရုံစိုက်ရာဖြစ်သော ပညာရှိမင်းသားက မွေးနေ့ပွဲကျင်းပမည်ဟု ကြေညာလိုက်သည်နှင့် မြို့တော်ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုအားလုံး နှစ်ရက်အတွင်း သိရှိသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ပညာရှိမင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံရန် ရွှေအခွင့်အရေးဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်ရှိ လူကုံထံများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အဆင့်မြင့်သူများမှာ တရားဝင်ဖိတ်စာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး အဆင့်နိမ့်သူများမှာမူ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် သို့မဟုတ် မျက်နှာသာရစေရန်အတွက် အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်များကို ပေးအပ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။
ဖိတ်စာထုတ်ပေးသည့်ကိစ္စကိုမူ ဝေယွီ က တာဝန်မယူပေ။ သူသည် မြို့တော်ရှိ မှူးမတ်အားလုံးကို မသိကျွမ်းသလို အများစုကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုပေ။ သူ့အတွက်မူ မည်သူ့ကိုဖိတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖိတ်သည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏မောင်နှမများနှင့် အနည်းငယ်သော မှူးမတ်များကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။
မွေးနေ့ပွဲကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသော လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေမှုများကို ဧကရာဇ်ဝေ ပင် ခံစားမိနေသည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲတွင် ဖခင်နှင့်သားမှာ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး အစီရင်ခံစာများကို အသီးသီး ပြန်လည်စစ်ဆေးနေကြသည်။ ဖခင်မှာ တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သားဖြစ်သူမှာမူ ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေသည်။ နောက်ဆုံးစာရေးလိုက်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် စုတ်တံကိုချကာ မုန့်တစ်မျိုးကို အေးအေးလူလူ ကိုက်စားနေသည့် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကတော့ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပုံပဲ" ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာဖြင့် ဟက်ခနဲ ရယ်လိုက်သည်။ "မြို့တော်တစ်ခုလုံး မင်းကိစ္စနဲ့ပဲ ပူညံပူညံ ဖြစ်နေတာ ငါမြင်နေရတယ်"
"ဘာလဲ၊ အဖေက မနာလိုဖြစ်နေတာလား" ဝေယွီ သည် မေးထောင်ကာ ပွစိပွစိ လုပ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဒါတွေအားလုံး အဖေ့ကြောင့်လေ"
"ဟဲ့၊ မိုက်မဲတဲ့ကောင်လေး!" ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စုတ်တံကို ပစ်ပေါက်မည့်ဟန် ပြုလိုက်သည်။
ဝေယွီ က လျင်မြန်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပြောတာ မှားလို့လား! အဖေက နန်းတော်ရေးရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ဝှက်ထားတာမို့လို့ မှူးမတ်တွေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်နေကြတာပေါ့!"
စုတ်တံမှာ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသော်လည်း ဝေယွီ က အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို လျင်မြန်စွာ ကာလိုက်သည်။ စုတ်တံမှာ စာရွက်ပေါ်သို့ ထိမှန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ မှင်စက်အချို့မှာ သူ၏အဝတ်အစားပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ ဝတ်ဆင်သည်မှာ နှစ်ခါပင် မရှိသေးသည့် ဈေးကြီးသော ပိုးထည်အသစ် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ကို မကျေနပ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ အဖေလုပ်လိုက်ပုံ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်အဝတ်အသစ်အတွက် အဖေ လျော်ပေးရတော့မယ်"
ဧကရာဇ်ဝေ: "..."
*ကျေးဇူးကန်းတဲ့သား!*