ကြက်များ ပျံ့လွင့်၊ ခွေးများ ပြေးလွှားနေသည့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခုအပြီးတွင်၊ နယ်လှည့်လာသည့် သူဌေးသားများကြောင့် ကြောက်လန့်နေသော ဘဲကြီးကို ဇူဆန်းရှန်းက လည်ပင်းမှ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်တော့သည်။
“ဂါး... ဂါး... ဂါး...”
အသက်အန္တရာယ်ရှိနေသော်လည်း ထိုအဖြူရောင်ဘဲကြီးမှာ ရုန်းကန်နေပြီး တောင်ပံခတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းထောင်းထအောင် လုပ်နေသည်။ ၎င်း၏ ရန်လိုသောပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်နင်မှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားမိသည်။
“ဒီကောင်က တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ!”
အခုလေးတင် အကိုက်ခံလိုက်ရသည့် သူ၏ ဘယ်ဘက်တင်ပါးမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်နေသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်မှာစိုး၍ ယားယံနေသော်လည်း မကုတ်ရဲဘဲ အောင့်အီးထားလိုက်သည်။
ဇူဆန်းရှန်းက စပါးပင်ငယ်လေးများကို နင်းခြေသွားသည့် သူဌေးသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ရှည်သမျှ အောင့်အီးထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ပျက်စီးသွားသည့် စပါးပင်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသကို အံကြိတ်ထိန်းချုပ်ရင်း “အခုလေးတင်ပဲ ခင်ဗျားတို့ ဒီပျိုးပင်တွေကို အတော်လေး နင်းခြေသွားတာ။ ဒါတွေက အလွန်နုနယ်တာ၊ ဒီလိုတစ်ချက်နင်းလိုက်တာနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် သေသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဇူဆန်းရှန်းမှာ လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သည့် အဆင့်အတန်းရှိသူများမှန်း သူသိသော်လည်း စိုက်ပျိုးရေးကို မြတ်နိုးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သီးနှံများကို ဤသို့ ဖျက်ဆီးနေသည်ကို ငေးကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ချန်နင်သည် ကောက်ကွေးပျက်စီးသွားသည့် ပျိုးပင်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဝေယွီ ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဤနေရာမှာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အိမ်တော်ဖြစ်သည်၊ ဤနေရာတွင် ပြဿနာရှာမိပါက အကျိုးဆက်မှာ ဆိုးရွားနိုင်သည်။
ဘဲကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဆွန်ကျောက်နှင့် အခြားသူများ အနီးအနားမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
“ဟေ့၊ ဒီဘဲက တကယ့်ကို ရိုင်းတာပဲ။ ငါတော့ မသိခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့သာ တခြားဘဲတွေနဲ့ တိုက်ခိုင်းရင် ငါတို့ သေချာပေါက်နိုင်မှာပဲ...”
“အဟမ်း!” ချန်နင်က ထိုလူငယ်ကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
ဆွန်ကျောက်သည် ချန်နင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုကိုလည်းကောင်း၊ ဘဲကို ကိုင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုကိုလည်းကောင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ? ဟဲ့ယုံ မန်နေဂျာ၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခုအတွက် ရောက်လာတာလား?”
မန်နေဂျာ ဟဲ့ယုံ က ပြုံးလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “သခင်လေးဆွန်၊ ခင်ဗျား မှားနားလည်နေတာပါ။ ကျွန်တော်က ဒီနှစ်ယောက်အတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ ရောက်လာတာပါ။”
ဟဲ့ယုံ ၏ အမူအရာကို လိုက်ကြည့်ရင်း ဆွန်ကျောက်သည် ထိုအဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?”
“သူတို့က မင်းသားကြီး ခေါ်လာပေးတဲ့သူတွေပါ။ သူက ဇူဆန်းရှန်း၊ ဒီတစ်ယောက်က သူ့မြေး ဇူလျန်ပေါ့။ သူတို့က စိုက်ပျိုးရေးလုပ်သားတွေကို စိုက်ပျိုးနည်းသင်ပေးဖို့ မင်းသားကြီးကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေပါပဲ။”
“မင်းသားကြီး ပြန်ရောက်ပြီပေါ့!”
“ဘာ၊ စိုက်ပျိုးနည်းသင်ဖို့ အထူးဖိတ်ခေါ်ထားတာလား?”
ဟဲ့ယုံ ၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်နင်မှာ ဝေယွီ ပြန်ရောက်လာသည့် သတင်းကြောင့် စိတ်ဝင်စားနေပြီး ဆွန်ကျောက်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေးကိစ္စကိုသာ အာရုံရောက်နေသည်။ ဘာလို့များ သင်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တာလဲ? စိုက်ပျိုးရေးလုပ်သားတွေက စိုက်ပျိုးနည်းကို သိပြီးသားပဲမဟုတ်လား။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်များ ရှိနေတာလား။
ဆွန်ကျောက်က အဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကဲခတ်သည်။ ထိုသို့ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ခံရ၍ အသားမကျသည့် အဘိုးအိုမှာ ချန်နင်ကို ဆူပူရန် စုစည်းထားသည့် သတ္တိများပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဇူဆန်းရှန်းမှာ ဘဲလည်ပင်းကို ကိုင်ထားရင်းပင် ဟဲ့ယုံ ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် မျှော်လင့်နေသည်။
ဤလူများသည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့် ဟဲ့ယုံ က နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန် ကြားဝင်လိုက်သည်။
“သခင်လေးဆွန်” ဟု ဟဲ့ယုံ က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့နှစ်ယောက်က အခုမှ ရောက်တာမို့ အိမ်တော်နဲ့ မရင်းနှီးသေးပါဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို နေရာချပေးဖို့ ခေါ်သွားရဦးမယ်။”
ဆွန်ကျောက်က ထိုနှစ်ယောက်ကို ဆက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားသွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က မင်းသားကြီးကို ဂါရဝပြုဖို့ အိမ်တော်ဘက်ကို သွားတော့မယ်။”
“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော် သွားပါဦးမယ်။”
ဟဲ့ယုံ က သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီးနောက် ချန်နင်နှင့် အခြားသူများ စုရုံးမိကြသည်။
“ဒီမြေက ဘာတွေများ ထူးခြားလို့လဲ? မင်းသားကြီးက ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ လူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ထားတာလား? အဲဒီအဘိုးအိုနဲ့ သူ့မြေးဆီမှာ ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့မိပါဘူး။”
ဆွန်ကျောက်က ထိုသို့ပြောသည့် လူငယ်ကို မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကို ကြည့်ရတာပဲ၊ အသုံးမကျလိုက်တာ။ တကယ်လို့သာ မင်းက ကွာခြားချက်ကို မြင်နိုင်ရင် မင်းသားကြီးက မင်းသားကြီး ဖြစ်နေဦးမှာလား?”
ထိုလူငယ်က အားနာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းသားကြီးက လူတော်တွေကို မြင်တတ်တာပါ။ သူ့ရဲ့ အမြင်က ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ အရည်အချင်းကို သူ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ!”
ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် လူငယ်မှာ ရင်ကော့လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အမူအရာမှ ဂုဏ်ယူသည့် အမူအရာသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြို့တော်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ဤစကားကို ကြားပါက သူတို့ကို သေချာပေါက် ရယ်မောကြလိမ့်မည်၊ သို့သော်လည်း ယခုရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ချန်နင်သည် ဤအသားကျနေသည့် မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အမူအရာမဲ့ ကြည့်နေသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် မွေးမြူရေးအဖွဲ့ထဲ ပါဝင်မိပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ဝင်မိသော်လည်း ဆွန်ကျောက်နှင့် အခြားသူများက ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အမာခံပရိသတ်များအဖြစ် ပြုမူနေသည်ကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ အသားကျနိုင်မည် မထင်ပေ။
ဝေယွီ ကို တွေ့ရန် အိမ်တော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည့် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ချန်နင်မှာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဆွန်ကျောက်တို့ အုပ်စု၏ အကန့်အသတ်ရှိသော ဉာဏ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် သူကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းသောသူက ဘာကြောင့် သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ရပါသလဲဟုပင် တွေးမိတော့သည်။
***
အိမ်တော်အတွင်း၌ ဝေယွီ သည် စာရင်းများကို စစ်ဆေးနေစဉ် ရှောင်အန်းဇီ က ဆွန်ကျောက်နှင့် အပေါင်းအပါများ ရောက်ရှိလာကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့သည်။ သူတို့ ဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် စာရင်းအုပ်ကို ချထားကာ အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆွန်ကျောက်က သူတို့၏ နားမလည်နိုင်မှုများကို ပြောပြသည်။ “မင်းသားကြီး၊ ဒီဇူဆန်းရှန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲဗျ? ဘာလို့ သူ့ကို အထူးတလည် ဖိတ်ခေါ်ထားရတာလဲ?”
ဝေယွီ က ဆွန်ကျောက်နှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ယုံကြည်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ ဤသူဌေးသားများက သူ့ကို ပြင်ပလူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံကြပေ။ ကောင်းတာပေါ့—ယုံကြည်လွယ်သူများကို အသုံးချရတာ ပိုလွယ်ကူသည်။
သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ခဏတာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ “သူတို့မှာ ထူးချွန်တဲ့ စိုက်ပျိုးရေးစွမ်းရည် ရှိလို့ ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ။ အဘိုးအိုဇူရဲ့ သီးနှံတွေက အမြဲတမ်း တခြားသူတွေထက် ပိုထွက်လေ့ရှိတယ်။”
သူဌေးသားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့မှာ မေးခွန်းထုတ်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့၏ အမြင်အရ ဤလူများတွင် အထွက်နှုန်းတိုးစေမည့် စွမ်းရည်ရှိပါက သူတို့၏ စုပေါင်းရည်မှန်းချက်အတွက်သာ အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းမှာ တစ်ဖက်တည်းတွင် ရှိနေကြပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို ကူညီကာ ကြီးကျိုးအောင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်—ဒါက အတွင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေတာထက် အများကြီး သာလွန်သည်။
ဆွန်ကျောက်မှာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားအတွက် နောက်ထပ် အင်အားတစ်ခု ရလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “မင်းသားကြီး၊ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ! ကျွန်တော်တို့က ပြည်သူတွေ အသားစားနိုင်အောင် မွေးမြူရေးလုပ်မယ်၊ အဘိုးအိုဇူကလည်း စပါးတွေ ပေးနိုင်အောင် စိုက်ပျိုးမယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဧကရာဇ် ကြားသိရရင် ဒီအောင်မြင်မှုတွေအားလုံးက မင်းသားကြီးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပဲ ဖြစ်လာမှာပါ!”
လူငယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“အောင်မြင်မှုတွေ ဘာတွေ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ လူတိုင်းက ပြည်သူတွေအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူတို့၏ အမြင်တွင် သူတော်စင်တစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး တောက်ပနေသည့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို ကြည့်ရင်း ဆွန်ကျောက်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မင်းသားမှာ မည်မျှပင် စာနာတတ်ပါသနည်း! လောကတွင် မည်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း? သူတို့သည် သူ့အတွက် အသက်ကိုပင် ပေးလိုကြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့! မင်းသားကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး ရှေ့ဆက်သွားပါ့မယ်!”
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ချန်နင်မှာမူ အမူအရာမဲ့စွာပင် ရှိနေသည်။ *ငါတော့ ထုံသွားပြီ* ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။