ဝေယွီ မှာ ခွင့်ရက် ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန်ရှိသည့် အချိန်တိုအတွင်း ဇူဆန်းရှင်းနှင့် သူ့မြေးဖြစ်သူတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် သူတို့ကို အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ဝေယွီ သည် လူစုကို သူ၏အိမ်တော်ဆီသို့ တန်းမတ်စွာ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးသူမြင်ခဲ့ရသည့်အချိန်မှစ၍ အိမ်တော်မှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ မြေဧက ရာပေါင်းများစွာ တိုးချဲ့ထားရုံသာမက အဆောက်အအုံသစ်များစွာကိုလည်း ဆောက်လုပ်ထားသည်။ အိမ်တော်ပတ်လည်တွင် ကင်းလှည့်နေသည့် အစောင့်များပင် အရေအတွက် တိုးလာပြီး ဝေယွီ အတွက်တော့ သူတို့မှာ အသစ်အဆန်း မျက်နှာစိမ်းများ ဖြစ်နေသည်။
တံခါးဝတွင် ဟော့ထင်ယွီ ဦးဆောင်သည့် မြင်းစီးလူစုတစ်စု စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သခင်လေးဟော့... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု မြင်းပေါ်မှနေ၍ ဝေယွီ က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားကို အစောင့်အဖြစ် လွှတ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"
ဟော့ထင်ယွီ၏ နောက်တွင်ရှိနေသည့် လူများသည် အိမ်တော်ရှိ အစေခံများနှင့် ပုံစံတူ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဤသို့ ထင်မြင်မိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
ဟော့ထင်ယွီသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အရိုအသေပေးကာ အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။ "ဝိုက်ဝမ် (Wise King) အရှင်သခင် ကျန်းမာပါစေ။ ဧကရာဇ် ၏ အမိန့်တော်အရ၊ အိမ်တော်၏ လုံခြုံရေးကို ယခုအချိန်မှစ၍ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ အယ်လ်ဖာတပ်ဖွဲ့က အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရပါမည်။"
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့အဖေက အင်အားဖြည့်တင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အယ်လ်ဖာတပ်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ လူတစ်ရာပါဝင်သော အထူးချွန်ဆုံးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ရပေမည်။
ဝေယွီ သည် ဟော့ထင်ယွီကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားကရော ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။"
အယ်လ်ဖာတပ်ဖွဲ့ကို ရသည်မှာ တစ်ပိုင်း၊ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တိုင်တောတတ်သည့်လူကို အနားတွင် ထားရမည်ဆိုလျှင်တော့ သူ မလိုချင်ပေ။
ဟော့ထင်ယွီက သူ့ကို အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။ "ဒီကိစ္စကို သခင်လေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်တင်ပြဖို့ အမိန့်ရှိထားလို့ပါ။"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။" သူ မြို့ပြင်သွားနေ၍ အင်အားဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်ကို မသိလိုက်ဟုတော့ မဟုတ်ပေ။
ဟော့ထင်ယွီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ဝေယွီ တွင် ဇူမိသားစုအတွက် နေရာချထားပေးရန် စီစဉ်ပေးဖို့ စီမံခန့်ခွဲသူကို ခိုင်းစေရန် အချိန်မရှိသေးပေ။ သူသည် အယ်လ်ဖာတပ်ဖွဲ့ကို အရင်ဆုံး ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုတပ်ဖွဲ့တွင် ရှာရှန်းဆိုသည့် ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိသည်။ သူနှင့် တွေ့ဆုံပြီး လက်ရှိ လုံခြုံရေးအခြေအနေကို ဆန်းစစ်ပြီးနောက် ဝေယွီ က အိမ်တော်၏ လုံခြုံရေးကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှင်းလိုက်သည်။
ရှာရှန်းနှင့် သူ၏လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားနဲ့ သူ... ဘယ်သူက ပိုတော်သလဲ။"
ဖန်းရှန်း ၏ တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ မင်းသားကိုပင် မကြည့်ဘဲ ကျောကို မတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော်က မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ ဒုတပ်မှူးဟောင်းပါ။"
သူက ဒုတပ်မှူးဟောင်း ဖြစ်ပြီး ရှာရှန်းမှာ အယ်လ်ဖာတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သာ ဖြစ်သည်ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ့အဖြေတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဖန်းရှန်း။ ခင်ဗျားကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မှန်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကို ဆက်ထိန်းထားပါ။ ကျွန်တော် ခရီးထွက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးရမှာနော်!"
ဖန်းရှန်း သည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို မှားယွင်းပြောဆိုလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ဝေယွီ ကိစ္စများ ဖြေရှင်းနေစဉ်၊ ဇူမိသားစု အဘိုးမြေးနှစ်ဦးမှာ ဟဲ့ယုံ ရှင်းပြနေသည့် အိမ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို နားထောင်ရင်း အံ့ဩမှင်သက်နေကြသည်။
"ဒီအိမ်တော်က ဝိုက်ဝမ်အရှင်သခင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အရှင်သခင်ရဲ့ လူတွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ စည်းကမ်းရှိရှိနေပြီး အလုပ်ကြိုးစားမယ်၊ အရှင်သခင်ကို သစ္စာမဖောက်ဘူးဆိုရင် အရှင်သခင်က ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ" ဟု အသားတကျရှိသည့် ဟဲ့ယုံ က ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ လူသစ်များကို ပုံမှန်သတိပေးစကား ပြောဆိုနေသော်လည်း သူ၏ သဘောထားမှာ နူးညံ့လွန်းသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စေခြင်း မရှိပေ။
ဇူမိသားစုမှာ သူတို့တွေ့ဆုံခဲ့သည့် လူငယ်လေးမှာ ဝိုက်ဝမ်အရှင်သခင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိသော်လည်း ဟဲ့ယုံ ၏ အရှင်သခင်အပေါ် ချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ ထိုလူငယ်၏ စစ်မှန်သော ကြင်နာမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာရသွားကာ အိမ်တော်ကို စိတ်ဝင်တစား စတင်လေ့လာကြသည်။
"ဟိုဘက်မှာက ကျောင်းတော်ပါ။ ခင်ဗျားနာမည်က ဇူလျန် မဟုတ်လား။ အဲဒီမှာ အခမဲ့ တက်ရောက်သင်ယူလို့ ရတယ်။ ဟိုဘက်က ထမင်းစားဆောင်၊ နှစ်ယောက်လုံး အခမဲ့ စားလို့ရတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိရင် မန်နေဂျာကို မေးပါ။ ဟိုဘက်က အိပ်ဆောင်၊ ဟိုဘက်ကတော့ ကစားကွင်းပေါ့။ တောင်ဘက်ကိုတော့ မကျော်သွားပါနဲ့၊ အဲဒီမှာ သုတေသနဌာန ရှိတယ်။ ဘာတွေလုပ်လဲဆိုတာတော့ နောက်ကျရင် သိလာမှာပါ။"
ဟဲ့ယုံ ၏ လိုက်လံပြသပေးမှုကြောင့် အဘိုးမြေးနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ အိမ်တော်ထဲတွင် သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အသစ်အဆန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူသစ်ဖြစ်သည့်အတွက် မေးခွန်းများများ မမေးရဲသော်လည်း အရာရာကို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
အိမ်တော်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း အကုန်လုံးကို လေ့လာကြည့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဝေးတွင်ရှိသည့် နေရာများကိုမူ စီမံခန့်ခွဲသူက အဝေးမှ လက်ညှိုးထိုးပြကာ စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းပြသည်။ သို့သော်လည်း အပေါ်ယံ လေ့လာကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မလျော့ကျစေနိုင်ပေ။ ဝိုက်ဝမ်အရှင်သခင်က ရွေးချယ်ပေးခြင်း ခံရသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ စီမံခန့်ခွဲသူ၏ ရှင်းပြချက်များအပြီးတွင် သူတို့သည် မှန်ကန်သည့်နေရာသို့ ရောက်လာပြီဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြသည်။
ဇူဆန်းရှင်းသည် ဝေးလံသည့်နေရာတွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေသည့် လယ်သမားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လယ်သမားများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ရိုးသားသည့် အလုပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကျန်းမာသော ပင်ပန်းမှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
သူ အမှန်တကယ် သတိထားမိသည်မှာ စီမံခန့်ခွဲသူ ဟဲ့ယုံ ဖြတ်သွားသည့်အခါ လယ်သမားများမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်ကြခြင်းပင်။ ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးမှာ ကြင်နာတတ်သည့် သခင်တစ်ဦးနှင့် တည်ငြိမ်သည့် ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှသာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇူဆန်းရှင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးချမ်းသွားတော့သည်။
စီမံခန့်ခွဲသူက ဤနေရာအကြောင်း မည်မျှပင် ချီးကျူးပါစေ၊ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရခြင်းက ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေသည်။
"ရှေ့မှာက အရှင်သခင်ရဲ့ ဂေဟစနစ် မွေးမြူရေးဇုန်ပါ" ဟု အဘိုးအို၏ နူးညံ့သွားသည့် မျက်နှာကို သတိပြုမိသည့် ဟဲ့ယုံ က ပြောလိုက်သည်။ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့် သခင်မျိုး ရှိနေမှတော့ ဘယ်သူကများ ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ချင်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။
ဟဲ့ယုံ မှာ လိမ္မာပါးနပ်သည့် စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သခင်ဖြစ်သူကို စိတ်ရင်းဖြင့် ဂရုစိုက်သည်။ မင်းသား ဘာလိုချင်သည်၊ ဘာလိုအပ်သည်ဖြစ်စေ သူ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ မင်းသားက အဆောက်အအုံသစ်တွေပဲ အမြဲတမ်း စဉ်းစားမနေဘဲ စိုက်ပျိုးဖို့ မြေနေရာ ပိုချန်ထားပေးစေချင်သည်ဟု သူ မကြာခဏ တွေးမိသည်။
သူ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူ့အတွေးကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။
"အား! ဘာလုပ်တာလဲ"
ဟဲ့ယုံ လန့်သွားသည်။ အသံမှာ ဇူဆန်းရှင်း၏ အသံဖြစ်ပြီး သူ အော်ဟစ်နေသည့် လူများမှာ ဆွန်ကျောက်၏ သူငယ်ချင်းအဖွဲ့ ဖြစ်ကာ သူတို့မှာ ဝန်းကြီးများ၏ အလိုက်အဖမ်းခံနေရသည်။
ဝန်းကြီးများဆိုသည်မှာ ကျေးလက်၏ အနိုင်ကျင့်တတ်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သဘာဝအတိုင်း ရန်လိုတတ်ပြီး နယ်မြေပိုင်နက်ကို အလွန်အလေးထားကာ အကြားအာရုံ ကောင်းမွန်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်သည်။ သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည့် လူစိမ်းမှန်သမျှကို တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။
အိမ်တော်တွင် ဝန်းကြီး တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိပြီး အကိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ဆီ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။ သို့သော် ဆွန်ကျောက်၏ အဖွဲ့မှာမူ ကွဲပြားသည်။ သူတို့မှာ မွေးမြူရေး လုပ်ငန်းရှင်များ ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းထားသူများ ဖြစ်ကြပြီး ငှက်များကို မကြောက်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဝန်းကြီးများ မွေးမြူလိုသည့် ချန်နင်မှာ ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
ဝန်းကြီးများနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်လိုသည့် စိတ်ဇောဖြင့် ချန်နင်သည် အိမ်တော်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည့် ဆွန်ကျောက်တို့အဖွဲ့နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသည့် အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူငယ်များမှာ ဝန်းကြီးများကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ရန် ကြိုးစားရာမှ ဒေါသထွက်နေသည့် ဝန်းကြီးများ၏ အလိုက်အဖမ်းခံရသည်။ ထိတ်လန့်သွားသည့်အထဲတွင် သူတို့မှာ စိုက်ပျိုးထားသည့် ပျိုးပင်အချို့ကို နင်းမိသွားသဖြင့် အနားမှ ဖြတ်သွားသည့် ဇူဆန်းရှင်း၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာဖြင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။