ဝေယွီ သည် မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်မမှန်ကို အပြည့်အဝ မသေချာပေ။
သို့သော်လည်း လူရှန်း (Lu Xun) ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း လူတို့သည် အခြားသူများကို အဆိုးရွားဆုံး ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူရန် ဝန်မလေးကြချေ။ အခြေအနေတစ်ခုကို အဆိုးဆုံးဟု တွေးတောခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း သို့မဟုတ် အကောင်းမြင်စိတ်ကင်းမဲ့ခြင်းဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြားခံနယ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ယူနိုင်စေရန်နှင့် လိုအပ်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က သူ၏ သံသယများကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ဇူးမိသားစုမှ အဘိုးနှင့်မြေးနှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ဇူးလျန် (Zhu Liang) သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ - "ကျွန်တော့်အဖေက လောင်းကစားသမားမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်! သူ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်! အဘိုး၊ အဲဒီ ယန်း (Yang) ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာကို အာဏာပိုင်တွေဆီ တိုင်ကြားရအောင်!"
ဝေယွီ က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်းကစားခြင်းဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အကွက်ချခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသလို၊ အလိမ်ခံရခြင်းမှာလည်း မသေချာပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ လူ့သဘာဝအရ အမှားလုပ်မိခြင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ ချန်မထားဘဲ ဖြစ်တတ်သည့်အရာပင်။
မိမိ၏သားဖြစ်သူ ပျက်စီးရခြင်းမှာ မိမိကြောင့်ဟု ယူဆမိသော အဘိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် ငိုကြွေးလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါပါ... ငါ့ကြောင့်ပါ... ငါ့သားကို..." ဟု ပြောရင်း စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
အဘိုးအို၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပုံကို မြင်သောအခါ ဇူးလျန် (Zhu Liang) က အမြန်ပင် ဒူးထောက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ မငိုပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် တရားမျှတမှုရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."
နှစ်ယောက်သား အတူတူ ငိုကြွေးနေကြစဉ် ဝေယွီ က ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အချိန်ယူနိုင်စေရန် တစ်ဖက်သို့ ရှောင်ထွက်ပေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ က အသားကင်ခြင်းကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်နေစဉ် ဖန်းရှန်း က သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး "သခင်လေး၊ ရှန်နင် (Shangning) ခရိုင်ကို လူလွှတ်လိုက်ရမလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ အဲဒီလူငယ်လေးက သူ့ဘာသာ လက်စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မမြင်ဘူးလား။ လူငယ်တွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတိုင်း ထားလိုက်ပါ။ သူက ကလေးကောင်းလေးပါ၊ မလိုအပ်ဘဲ ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့၊ သူ့ကို ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဖန်းရှန်း က တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သခင်လေး၏ အတိတ်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကို မမြင်ခဲ့ရလျှင် ဤသို့ မေးခွန်းထုတ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အဘိုးနှင့်မြေးတို့မှာ ငိုကြွေးခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။ ဇူးလျန် (Zhu Liang) က အဘိုးဖြစ်သူကို တွဲကူလျက် ရှိသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ ဖန်းရှန်း က သခင်လေးကို သတိထားနေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ သူတို့ လာနေပါပြီ။"
ဝေယွီ သည် မပြီးသေးသည့် အသားကင်တုတ်ကို ဖန်းရှန်း ထံ အမြန်ပေးလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသောအခါ ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) သည် ခပ်ကိုင်းကိုင်းဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေပုံရသည်။ "သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အမှန်တရား ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပြန်ပေးဆပ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."
စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဘိုးအိုမှာ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်ပြီး ဇူးလျန် (Zhu Liang) လည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဟေ့၊ အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့!"
ဝေယွီ ၏ စကားမှာ ဖန်းရှန်း ၏ အမိန့်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဖန်းရှန်း က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူတို့၏ လက်မောင်းများကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပါသော်လည်း နူးညံ့စွာဖြင့် ဒူးမထောက်နိုင်မီ ဆွဲမလိုက်သည်။
ဝေယွီ က သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ။ ဒူးထောက်စရာ မလိုပါဘူး အဘ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်ပြောတာက အထောက်အထားမရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ။ အမှန်တရားကို သိရဖို့ကတော့ အသေးစိတ် စုံစမ်းဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။"
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သခင်လေးက စေတနာရှိလို့ပါ။ အမှန်တရားက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အခု ဒီအဘိုးအိုအတွက် လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတော့ ရှိသွားပြီ။"
မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ က မျက်တောင်ခတ်ရင်း စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် အဘတို့နှစ်ယောက်က တျန်းရွှေ (Tianshui) မြို့ကို အလုပ်သွားရှာဦးမှာလား။"
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် "ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တရားမျှတမှုအတွက် ဒီလောက်အဝေးကြီးထိ ရောက်လာခဲ့ပေမယ့် အသက်ဆက်ရှင်ဖို့အတွက်တော့ နည်းလမ်းရှာရဦးမှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
*ကောင်းပြီလေ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်သော စိုက်ပျိုးရေးပညာရှင်တစ်ဦးကို သူ လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။ သူ့ကို မိမိအုပ်စုထဲ ခေါ်သွင်းပြီး ပညာသင်ပေးကာ အရည်အချင်းများကို အသုံးချရမည်။
*အရင်းရှင်တွေရဲ့ သားသမီးတွေမှာ အသိစိတ်မရှိဘူး!* ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ *ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မှာ အသိစိတ်မရှိတာက ငါ့အဖေကြောင့်သာ ဖြစ်မယ်၊ ငါ့ကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး။*
"အဘဇူး၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ မြို့တော်အနီးမှာ လယ်ကွက်အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ရှိပါတယ်။ စီမံခန့်ခွဲသူတွေ ရှိပေမဲ့ အဘလိုမျိုး သီးနှံအထွက်နှုန်း တိုးအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ဘယ်သူ့မှာမှ မရှိဘူး။" ဝေယွီ က အဘိုးအိုကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တျန်းရွှေ (Tianshui) မြို့မှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်မယ့်အစား ကျွန်တော့်လယ်မြေကို လာပြီး လူတွေကို စိုက်ပျိုးနည်း သင်ပေးပါလား။ တစ်လကို ငွေငါးတုံး ပေးပါ့မယ်၊ နေစရိတ်၊ စားစရိတ်လည်း အကုန်ပါမယ်။ အလုပ်လုပ်တာ ကောင်းရင် လစာတိုးပေးမယ်။ အကယ်၍ အဘတို့က ဒီမှာ မနေချင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် တားမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုလဲ၊ စိတ်ဝင်စားလား။"
တစ်လကို ငွေငါးတုံး၊ စားစရိတ်၊ နေစရိတ်အပြင် လစာတိုးပေးမည့် အခွင့်အရေးပါရှိသည်ဆိုတော့ ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) နှင့် အလျန် (Ah Liang) တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တောင်သူလယ်သမားတစ်ဦးအတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ ငွေအမြောက်အမြား မမြင်ဖူးကြပေ။ တစ်လကို ငါးတုံးဆိုလျှင် တစ်နှစ်ကို ငွေခြောက်ဆယ် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က အံ့အားသင့်နေသော အလျန် (Ah Liang) ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်လယ်မြေမှာ ကျောင်းတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ရွာက ကလေးတွေ ပညာသင်ကြားနေကြတာပါ။ အလျန် (Ah Liang) က ငယ်သေးတယ်၊ အဘတို့ လာမယ်ဆိုရင် သူလည်း တခြားကလေးတွေနဲ့အတူ ကျောင်းတက်နိုင်ပါတယ်။"
အဘိုးနှင့်မြေးတို့မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားကြသည်။ ကျောင်းတဲ့လား?
ဇူးလျန် (Zhu Liang) ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော် ကျောင်းတက်ရမှာလား။ ကျူရှင်ခ ပေးရမှာလား။ ကျွန်တော်တို့မှာ... ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး..."
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) က ဝေယွီ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အဘိုးအိုအတွက်မူ မြေးဖြစ်သူ ပညာသင်ကြားခွင့်ရမည့်အချက်မှာ လစာငွေထက် ပို၍ အရေးကြီးနေသည်။
ဝေယွီ က နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည် - "ဒီကျောင်းကို ရွာက ကလေးတွေ စာတတ်မြောက်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ် ရရှိစေဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး တည်ထောင်ထားတာပါ။ ဒါကြောင့် ရွာက ကလေးအားလုံး အခမဲ့ တက်ရောက်နိုင်ပါတယ်။"
ဇူးလျန် (Zhu Liang) မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး "အခမဲ့လား? ရွာက ကလေးအားလုံး အခမဲ့ တက်ရောက်နိုင်တယ်..." ဟု မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပြောနေမိသည်။
အခြားသူ၏ ကလေးများအတွက် ကျောင်းဆောက်ပေးပြီး ပညာအခမဲ့ သင်ကြားပေးခြင်းမှာ အလုပ်သမားများ၏ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မွန်မြတ်သည့် သခင်မျိုးကို ဇူးလျန် (Zhu Liang) တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို၊ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်သည့် ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) လည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ အလုပ်သမားများကို မညှဉ်းပန်းသည့် သခင်ပင် ရှားပါးလှသည်၊ ယခုမူ ကျောင်းဆောက်ပေးပြီး ပညာအခမဲ့ သင်ပေးသည့် သခင်မှာ ကြားဖူးနားဝပင် မရှိချေ။
*ဒီလိုသခင်မျိုးဆီမှာ အလုပ်လုပ်ရရင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ အလိမ်ခံရမှာလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊* ဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) သည် ဝေယွီ ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ တစ်ဖန် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။
"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..."
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖန်းရှန်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဝေယွီ က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင်တွဲမလိုက်သည်။ "အဘ၊ ထပါဦး။ ကျွန်တော်က အဘတို့ကို ကျွန်တော့်လယ်မြေမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာဆိုတော့ အဘတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပါ။ ကျွန်တော်က လစာပေးမယ်၊ အဘတို့က အရည်အချင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်မယ်။ ဒါက တရားမျှတတဲ့ သဘောတူညီချက်ပါပဲ။"
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) မှာ အကူအညီဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြသည်။ "သခင်လေးရဲ့ စေတနာကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေး အရည်အချင်းကို တန်ဖိုးထားမယ့်သူ မရှိရင် ဒါတွေက အလကား ဖြစ်သွားမှာပါ။"
ဇူးဆန်းရှန်း (Zhu Sansheng) က အလျန် (Ah Liang) ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ကလေးလေး သူ့ဘေးသို့ ရောက်လာသောအခါ အဘိုးအိုက ဝေယွီ ကို ပြောလိုက်သည် - "ဒီအချိန်ကစပြီး အလျန် (Ah Liang) နဲ့ ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ပါတော့မယ်။"
တစ်ယောက်ဝယ် တစ်ယောက်လက်ဆောင်ရသည့် ကိစ္စပင်။ ဝေယွီ က ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဘတို့ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
*တောရိုင်း စိုက်ပျိုးရေးပညာရှင်၊ ရပြီ!*