188

ငွေကြေးချမ်းသာပါက အိမ်တစ်လုံးဝယ်ယူခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဝေယွီ သည် တျန်ရွှေနယ်မြေ (Tianshui Commandery) တွင် ခမ်းနားလှပသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူထားလိုက်သည်။ ယခင်ပိုင်ရှင်က အိမ်ကို အလွန်အမင်း သေသပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အထူးခြားဆုံးအပိုင်းမှာ ရေကန်ဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်ပါသော အဆောက်အအုံငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိရာသီဥတုတွင် ထိုအဆောက်အအုံငယ်လေးထဲ၌ နေရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးအနည်းငယ်ပြုလုပ်ပြီး ပရိဘောဂအသစ်အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းပင် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်မှာမူ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အိပ်စက်နိုင်သူဖြစ်သော်လည်း သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည့် လူအင်အားကိုမူ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ တရားဝင်အစောင့်အရှောက် အယောက်နှစ်ဆယ်၊ အနီးကပ်အစေခံများဖြစ်ကြသည့် ရှောင်အန်းဇီ၊ ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်၊ ထို့အပြင် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် အယောက်သုံးဆယ်ဟူသော စစ်တပ်ငယ်တစ်ခုကို သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရဦးမည်။ ဝေယွီ သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် မည်မျှပင် ဂရုမစိုက်သူဖြစ်ပါစေ၊ သူ့လူများအတွက် သင့်တော်သည့် နေရာထိုင်ခင်းကိုတော့ စီစဉ်ပေးရပေလိမ့်မည်။

တျန်ရွှေနယ်မြေတွင် အခြေချပြီးနောက် ဝေယွီ သည် နေ့စဉ် မြို့ထဲ လျှောက်လည်ရင်း ဒေသထွက် အစားအသောက်များကို မြည်းစမ်းရင်း အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ ညဘက်ရောက်လျှင်မူ အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်ကာ ညလေညင်းကို ခံစားရင်း၊ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် တိတ်ဆိတ်သော လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်များကြားတွင် ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်များကို ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။

ဘာကြောင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲ၌ ထိုင်ပြီး ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်များ ကြည့်ရသနည်းဟု မမေးပါနှင့်။ အကယ်၍ ထိုသို့မေးလာပါက သင့်စိတ်များ လမ်းလွဲနေပြီဟုသာ ဆိုရပေမည်။ ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်ဆိုသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်ဖက်အောင် ညဘက်မှ ကြည့်ရသည့်အရာမျိုးဖြစ်သည်။ လေတဖြူးဖြူးတိုက်နေသည့် အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး မျက်နှာကြောက်စရာများ မျက်နှာပြင်ပေါ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့်အခါ ကြောက်ရွံ့ရသည့် ခံစားချက်က ထူးခြားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဝေယွီ သည် သူ့လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်များ၏ အကာအကွယ်နှင့် သူ့၏ "ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအင်" ကို ယုံကြည်နေသူဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဝေယွီ သည် တျန်ရွှေမြို့၏ ထောင့်စေ့တိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးဖြစ်၏။ မြို့နေထိုင်မှုပုံစံကို ရိုးသွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာပြီး မြို့ပြင်ထွက်ကာ အသားကင်ပါတီလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကြံဉာဏ်က သူ့ဆီမှ လာသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ အစောင့်အရှောက်များသာ ဖြစ်သည်။ အရှင်သခင်က နေ့တိုင်း စိတ်ကူးအသစ်များ ပေါက်နေတတ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားရသည်ကို ညည်းတွားခြင်းမရှိသော အစောင့်အရှောက်များကတော့ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးကို ရိုးနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နေရာရှာ၊ ပစ္စည်းများစု၊ ထို့နောက် တွန်းလှည်းများနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ရေကြည်ရေသန့်နှင့် လှပသော တောင်တန်းများ ဝန်းရံထားသည့် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝေယွီ မရောက်ခင်ကတည်းက အစောင့်အရှောက်များက နေရာကို လုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ပြီး ရှင်းလင်းထားနှင့်သည်။ မီးဖိုငယ်လေးများ မီးထွန်း၊ ရိုးရှင်းသော ဆိုင်လေးတစ်ခုပြင်ကာ အသားကင်များကို လက်ဖြင့်လှည့်ပေးနေကြရာ မွှေးပျံ့သော အနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

ဝေယွီ သည် ကုလားထိုင်ယိမ်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်ကို အသာအယာချိတ်၍ ယိမ်းနွဲ့နေရင်း အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် အသားကင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဖန်းရှန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံဩဇာနှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဖန်းရှန်း၊ မြန်မြန်လုပ်စမ်း။ မင်းရဲ့သခင် ဗိုက်ဆာနေပြီ။"

ဖန်းရှန်း သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသားကင်ခြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ အနီးတွင် အစောင့်အနေဖြင့် ရပ်နေသော ဒင်းဖားဆိုင် က သူ့ကို သနားကမားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူဌေးမှာတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်နေရှာပြီ။

ရေကန်ဘေးတွင် အေးအေးလူလူ ရှိနေကြသော်လည်း အနီးနားက လမ်းကြောင်းအတိုင်း အဘိုးအိုတစ်ယောက်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လာနေကြသည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်းလည်း မသိကြတော့ပေ။ ဤညတော့ တောထဲတွင်ပင် အိပ်ရတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုဆီ ရောက်သည့်အခါ လူငယ်လေးက အသားကင်နံ့ကို ရလိုက်သည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ!"

လူငယ်လေးက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဘေးက အဘိုးအိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ အနီးနားမှာ လူတွေရှိနေတယ်! အဘိုးရော ရလိုက်လား?"

အဘိုးအိုသည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ခွန်အားတော့ ရှိပါသေးသည်။ လူငယ်လေးသာ မပါဝင်ပါက သူ ပိုမြန်မြန် သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ၊ ငါလည်း ရလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အနီးနားမှာ မီးဖိုပြီး ချက်ပြုတ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ အာလျန်၊ ဆက်လျှောက်ကြစို့။ သူတို့ဆီကို ရောက်အောင်သွားလို့ ရကောင်းရမယ်။"

အာလျန်က မြန်မြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဘိုးဖြစ်သူကို တွဲကာ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အနံ့ကို အမှီပြုပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရေကန်ငယ်လေးကို တွေ့သွားသည်။ သူတို့ မချဉ်းကပ်ခင်မှာပင် အစောင့်စစ်သည်များက သူတို့ကို မြင်သွားသည်။

ယီရှစ်ဆန်း က သူတို့လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေလဲ။"

အဘိုးအိုနှင့် လူငယ်လေးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသူကြောင့် လန့်သွားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားနှင့် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကို မြင်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးအိုက အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့သည် ဒေသခံများ မဟုတ်ဘဲ တောထဲ ခရီးသွားရင်း နားခိုနေသူများ ဖြစ်သည်။ မလျော်ကန်သော ချဉ်းကပ်မှုမျိုးဖြင့် သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဘိုးအိုက အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မြေးက ခရီးသွားရင်း ဒီနားကို ရောက်လာတာပါ။ အနံ့ရလို့ အနီးနားမှာ အိမ်ရှိမယ်ထင်ပြီး ရေနည်းနည်းလောက် တောင်းသောက်ဖို့ မျှော်လင့်မိတာပါ။"

ယီရှစ်ဆန်း သည် အမှန်တရားကို လွယ်လွယ်နှင့် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူသည် နှစ်ယောက်သားကို ကြည့်ပြီး အန္တရာယ်မရှိမှန်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားသည်။

ဝေယွီ သည် ဆူညံသံကို ကြားပြီး ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ ခရီးပန်းနေသော နှစ်ယောက်သားကို မြင်တော့ ယီရှစ်ဆန်း ကို အခြေအနေ မေးလိုက်သည်။ အနံ့ကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် သူတို့ ဗိုက်ဆာနေမှန်း နားလည်သွားသည်။

သူက အဘိုးအိုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဘ၊ ကျွန်တော်က ဒီအဖွဲ့ရဲ့ သခင်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဒီနားမှာ နားပြီး အစားအစာ ချက်ပြုတ်နေတာပါ။ အဘတို့ အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လာစားပါလား?"

လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသော်လည်း အဘိုးအိုကမူ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဝေယွီ က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "အဘတို့ ခရီးသွားလာတာ ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒီနေ့ နေကလည်း ပူတော့ အဘတို့ အပူရှပ်နေနိုင်တယ်။ ဒီမှာ ထိုင်နားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အစောင့်တွေက ခရီးသွားအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတွေပါ၊ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

သူက ကြင်နာမှုပြ၊ သူ့၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြ၊ ထို့နောက် စိတ်ချရကြောင်းလည်း ပြောလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက ယခုထိ မယုံကြည်သေးပါက ဝေယွီ အနေဖြင့် ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင် အဘိုးအိုသည် သဘောတရား နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ မြေးဖြစ်သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် သူက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"လူငယ်လေးရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရှက်ရွံ့မနေတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။"

ဝေယွီ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရေကန်ဘေးမှာ သွားထိုင်ကြရအောင်၊ အဲဒီနားက ပိုအေးတယ်။"

အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ အရိပ်ထဲတွင် နေရာယူပြီးသည့်အခါ ဝေယွီ သည် ပျင်းလာသဖြင့် သူတို့နှင့် စကားစမြည် ပြောတော့သည်။ သူ၏ သဘာဝအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောတတ်သည့် အရည်အချင်းနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာများကြောင့် ဝေယွီ သည် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိသွားပြီး သူတို့၏ အကြောင်းအရာများကို သိရှိသွားသည်။

အဘိုးအို၏ နာမည်မှာ ကျူး ဖြစ်ပြီး၊ အမည်မှာ ကျူးဆန်းရှင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒန်ကျိုးပြည်နယ်၊ ရှန်နင်နယ်မြေမှ ကျူးမိသားစုရွာက လာခြင်းဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးမှာ သူ့မြေး ကျူးလျန် ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား ရှန်နင်မှ တျန်ရွှေသို့ ရောက်လာကြခြင်းမှာ သူတို့၏ လယ်ယာမြေများကို ဒေသခံ သူဌေးတစ်ယောက်က လိမ်လည်သွား၍ ဖြစ်သည်။ မြေယာများမှာ ကျူးလျန်၏ ဖခင် လောင်းကစားကြွေးကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းဖြစ်၍ တရားဝင် တိုင်ကြားချက်များမှာလည်း အလကားသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ အားကိုးရာမဲ့နေသည့် နှစ်ယောက်သား တျန်ရွှေတွင် အလုပ်အကိုင် ပေါများသည်ဆိုသော သတင်းကြားသည်နှင့် ကံစမ်းရန် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောက်။"

သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားတော့ ဝေယွီ သည် အားမလိုအားမရ ခံစားရသည်။ ဘာပြောရမလဲ? မြေယာဆိုသည်မှာ အသက်နှင့် အစားအစာလို ဖြစ်နေသည့် ခေတ်ကာလတွင် မြေတစ်ဧကလောက်အတွက် အငြင်းပွားမှုများမှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ကျူးဆန်းရှင်း၏ ကိစ္စတွင်ဆိုပါက လက်ရှိ မပြည့်စုံသေးသည့် ဥပဒေများအရ အရောင်းအဝယ်မှာ တရားဝင် ဖြစ်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြေယာကို လောင်းကစားအတွက်နှင့် သူတို့သဘောတူ ရောင်းလိုက်ခြင်းပင်။ သူဌေးက ထောင်ချောက်ဆင်သည်ဟု သံသယရှိလျှင်ပင် အထောက်အထားက ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်သူကမှ ဖခင်ဖြစ်သူကို လောင်းကစားလုပ်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဝေယွီ လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ပိုကောင်းသည့် နည်းလမ်းရှာပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဘ၊ အဘ ဘာအလုပ်တွေ လုပ်တတ်လဲ?"

"ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်တတ်မလဲဗျာ?" ကျူးဆန်းရှင်းက အံ့ဩသွားပြီးနောက် မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်။ "အသက်တစ်လျှောက်လုံး လယ်ပဲ လုပ်လာတာပါ။ တခြား ဘာမှ မလုပ်တတ်ပါဘူး။"