ခွင့်ရက်ယူထားသူတွေဆိုတာ အစဉ်အလာအရ အနည်းငယ် မောက်မာတတ်ကြစမြဲပင်။ သို့သော် ဝေယွီ ၏ မောက်မာပုံမှာမူ ထူးခြားလွန်းလှသည်။ သူသည် တစ်ညလုံး အထုပ်အပိုးပြင်ဆင်ပြီး မိုးသောက်ယံ၌ပင် ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ ပင်လျှင် တုံ့ပြန်ချိန်မရလိုက်ပေ။
နံနက်ခင်း တရားရုံးတော် စတင်ချိန်တွင် ဒုတိယမင်းသား ၏ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်အကြောင်း ဆွေးနွေးလိုသူများ သို့မဟုတ် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အိမ်တွင်းရေးကို စူးစမ်းလိုသူများမှာ တံခါးစောင့်၏ “မင်းသားက မြို့တော်မှာ မရှိဘူး” ဟူသော မရေမရာ အဖြေစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
အရာရှိများမှာမူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားမှာ မနေ့ကပင် တရားရုံးတော်၌ ရှိနေခဲ့သည်မဟုတ်လော၊ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။ မျက်နှာသာရနိုင်မည့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးဖြစ်သော်လည်း သူသည် နှုတ်ဆက်ပွဲပင် မလုပ်ခဲ့သလို ဆုလာဘ်များရယူရန်လည်း စောင့်ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဤသို့ပြုမူသင့်ပါသလော။
မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဝေဝါးနေချိန်တွင် ဝေယွီ မှာမူ မြင်းစီး၍ အိမ်နီးချင်း တျန်ရှုအုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူရရှိထားသည်မှာ ခွင့်ရက်တစ်လသာဖြစ်ရာ ခရီးဝေးသို့သွားရန် ရထားလုံးပေါ်၌ အချိန်သုံးပုံတစ်ပုံကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုပေ။ သူသည် အနားယူရန် အားလပ်ရက်ယူလာခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းခရီးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှဉ်းပန်းရန် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် မဟာဝေနိုင်ငံ နယ်မြေအတွင်း၌ လှပပြီး သဘာဝအတိုင်းရှိနေသေးသည့် နေရာများစွာ ရှိသေးသည်။ ငွေကြေးသာ လုံလောက်ပြီး အလှအပကို မြတ်နိုးတတ်လျှင် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပျော်ရွှင်နိုင်ပေသည်။
တျန်ရှုအုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေမှာ ရှီးကျင်းမြို့လောက် မစည်ကားသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဝေယွီ သည် ယီရှစ်ဆန်း ကို ကြိုတင်လွှတ်၍ အိမ်ဝယ်ခိုင်းပြီး ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူ အလျင်စလိုဖြစ်စရာမလိုပေ။ သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသည်ကို တွေ့တိုင်း ရပ်နားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
ရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းစဉ်တွင် သူသည် တရားမဝင် ဆားရောင်းဝယ်နေသူ အုပ်စုတစ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ သာမန် အမှောင်ဈေးသည်များ မဟုတ်ကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တရားမဝင် ရောင်းဝယ်သူများသည် အစိုးရဈေးနှုန်းထက် လျှော့၍ ရောင်းချလေ့ရှိသည်။ ဤသူတို့မှာမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် အစိုးရ၏ ဆားအဖြူသစ်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရွာသားများကို ယခင် အရည်အသွေးညံ့သော ဆားအပြာထက် ဈေးကြီးပေး၍ ပြန်လည်ရောင်းချနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရွာသားများ၏ အသိပညာနည်းပါးမှုကို အသုံးချကာ ဈေးကြီးပေးရခြင်းကို “အရှုံးခံရောင်းချခြင်း” ဟု အကြောင်းပြထားကြသည်။
၎င်းမှာ ပြည်သူများကို လိမ်ညာရုံသာမက အစိုးရ၏ အရင်းအမြစ်များကိုပါ လိမ်လည်ယူငင်နေသည့် ရှင်းလင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြည်သူများအတွက် ဆားအဖြူသစ်များကို စတင်မိတ်ဆက်ရန် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဝေယွီ မှာမူ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ ကိုယ်တိုင်အား စော်ကားလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အထူးသဖြင့် ရှီးကျင်းနှင့် မဝေးသော တျန်ရှုတွင် ဤသို့ဖြစ်ပျက်နေခြင်းကြောင့် သူသည် အလွန်ဒေါသထွက်ရသည်။ မြို့တော်နှင့် နီးကပ်သော ရွာသားများပင် လိမ်ညာခံနေရသေးလျှင် အစိုးရ၏ ဝါဒဖြန့်မှုများမှာ အောက်ခြေအဆင့်ထိ မရောက်ရှိသေးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် စစ်မှန်သော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု အားနည်းနေခြင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ တျန်ရှုက ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် ဝေးလံသော ဒေသများတွင် မည်သို့ရှိနေမည်နည်း။
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သူသည် ရွာသားများအား ထိုကုန်သည်များ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝကို ဖော်ထုတ်ပြသပြီး ဆားအဖြူသစ်၏ မှန်ကန်သော ဈေးနှုန်းကို ဝါဒဖြန့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒင်းဖားဆိုင် ကို ထိုလူများကို ဖမ်းဆီး၍ ဒေသန္တရအာဏာပိုင်များထံ အပ်နှံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခမည်းတော် ဧကရာဇ် ထံသို့ စာရေးသားပေးပို့ခဲ့သည်။
ပညာရှိအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံလိုသည့် ခမည်းတော်ထံ ဤအကြောင်းကို တင်ပြလိုက်ပါက ဧကရာဇ် သည် ချက်ချင်း အရေးယူလိမ့်မည်ကို သူသိသည်။
စာသည် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေ မှာ အမှန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ တရားမဝင် ဆားရောင်းဝယ်မှုမှာ အမြဲရှိနေသည့် ပြဿနာဖြစ်သော်လည်း ပြည်သူများကို ကူညီရန် ရည်ရွယ်ထုတ်လုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းကိုပင် ဈေးကြီးပေးရအောင် လိမ်ညာခံနေရခြင်းမှာ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း ချို့ယွင်းချက်ပင်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်နှင့် နီးကပ်သောနေရာတွင် ဤသို့လိမ်လည်မှုမျိုး ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမှာ ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရွာသားများ “မိုက်မဲ” သည် မမိုက်မဲသည်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ အရာရှိများ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုဖြစ်သည်။ ဆားအဖြူသစ်ကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လကပင် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ အရာရှိများသာ အနည်းငယ်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပါက ဤသို့ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ် သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ဆားအဖြူသစ်အတွက် ဝါဒဖြန့်မှုကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန် အမိန့်ပြန်ထုတ်ခဲ့သလို၊ ဆားရေးရာဌာနမှ အကျင့်ပျက်ခြစားနေသည့် အရာရှိအုပ်စုကိုလည်း ရှင်းထုတ်ရန် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ့မရှိသော်လည်း ဒေါသထွက်ပြီဆိုပါက ရပ်တန့်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်တစ်ခွင်ရှိ အရာရှိများမှာ မိမိတို့၏ အကျင့်ပျက်မှုများကို ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြသည်။ အမှုကိစ္စ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဤအမှုတစ်ခုလုံးကို စတင်ဖော်ထုတ်ခဲ့သူမှာ ထိုအချိန်က ခရီးလွန်နေပြီဖြစ်သည့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားပင် ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အချို့အရာရှိများမှာ ယခင်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိကြသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် အတိုးကြီးစားသည့်ကိစ္စကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်ရန် ကြီးမားသော စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်ကို သူတို့မှတ်မိနေကြသည်။ ယခုအခါ ဆားရေးရာဌာနနှင့်ပတ်သက်၍လည်း ထပ်မံပြုလုပ်ပြန်သည်။
အရာရှိများမှာ မုန်းတီးမှုနှင့် လေးစားမှု ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက် ကွဲပြားသူများသည် သူ၏လုပ်ရပ်ကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ကြည့်မြင်ကြသော်လည်း အများစု၏ သဘောတူညီချက်မှာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် နန်းတော်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်သူမဟုတ်တော့ဘဲ လျစ်လျူရှု၍မရသည့် ဩဇာအာဏာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဟူ၍ပင်။
သူ၏နည်းဗျူဟာများမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းနေပြီး သူသွားလေရာတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ နှမြောစရာပင်ဟု သူတို့တွေးမိကြသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည့် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
မြို့တော်အတွင်း လှုပ်ခတ်နေသော လေအဝေ့ကို ခံစားမိလိုက်သည့် ဖေးကျိ သည် သူ၏စံအိမ်တွင် ထိုင်ရင်း “လေနှင့် တိမ်တိုက်ကို တွေ့ဆုံသူသည် နဂါးဖြစ်လာမည်” ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို လေးစားစွာဖြင့် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။