ဝေယွီ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်လအကြာတွင် ဒုတိယမင်းသား သည် နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ကျောက်ကျိုးဒေသမှ ရရှိလာသော ငွေကြေးအမြောက်အမြားကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
စုစုပေါင်းပမာဏမှာ ငွေဒင်္ဂါးပေါင်း ၁.၁ သန်းကျော်ပင် ဖြစ်သည်။
ငွေ ၅၀၀,၀၀၀ ကျော်မှာ ကျိနယ်မြေအတွင်းရှိ အကျင့်ပျက်ခြစားသော အရာရှိများထံမှ သိမ်းဆည်းရမိခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ငွေများမှာ ဝေယွီ က ဇီယန်ခရိုင်တွင် တည်ထောင်ထားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။
ငွေပမာဏကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒုတိယမင်းသား ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အကျင့်ပျက်အရာရှိများထံမှ ရရှိသည့်ငွေမှာ တစ်မျိုးဆိုရပါမည်—သူတို့သည် ပြည်သူလူထုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခေါင်းပုံဖြတ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် ငွေ ၅၀၀,၀၀၀ ကျော် စုဆောင်းထားနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေယွီ တည်ထောင်ခဲ့သည့် စက်ရုံများက နှစ်လအတွင်း ငွေ ၆၀၀,၀၀၀ ကျော် ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာမူ ကြားဖူးနားဝမရှိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
တစ်လလျှင် ပျမ်းမျှ ငွေ ၃၀၀,၀၀၀ နှုန်းဖြင့် ဓနဥစ္စာ တိုးပွားလာသည့် အရှိန်အဟုန်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။ အကယ်၍သာ ဒုတိယမင်းသား သည် ထိုငွေများမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိပါက ဝေယွီ ကို သူ့အတွက် သိမ်းထားရန်ပင် စိတ်ကူးမိကောင်း စိတ်ကူးမိနိုင်ပေသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရွှေနှင့်ငွေများကို ကိုယ်တိုင်မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ ဝေယွီ ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလျက် စစ်မှန်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကောင်းတယ်။ မင်းရော၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုပါ ကျိနယ်မြေမှာ အလုပ်ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်!”
ဗိမာန်တော်အတွင်းတွင် ဒုတိယမင်းသား နှင့် ဝေယွီ တို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရပ်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒုတိယမင်းသား သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားရဲပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ကျောက်ကျိုးခရီးစဉ် အောင်မြင်ခဲ့တာဟာ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်နဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက်ညီတော်တို့ရဲ့ ကူညီမှုကြောင့်ပါ။ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိခဲ့ရင် အခက်အခဲတွေ ပိုများနေမှာ အသေအချာပါပဲ။”
ဝေယွီ သည်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်ကာယဉ်ကျေးပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်တာ၊ ဒုတိယအစ်ကိုက ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ကျိနယ်မြေက လူဆိုးပြဿနာတွေကို အလျင်အမြန် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာက ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်နဲ့ တခြားညီငယ်တွေက ပြဿနာပဲ ရှာမိမှာဖြစ်ပြီး ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေကို ဧကရာဇ်အတွက် ရှာပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဒုတိယမင်းသား က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၊ မင်းကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြန်ပြီ။ ငါကသာ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။”
ဝေယွီ က အတင်းပင် ငြင်းဆိုသည်။ “ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ဂုဏ်ယူရဲပါ့မလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုက အရည်အချင်းရှိလို့သာ ဖြစ်တာပါ။”
“မင်းကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။”
“ဒါကတော့ ထိုက်တန်တာပါပဲ။”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူတို့၏ အပြန်အလှန် ယဉ်ကျေးပြနေမှုများကို အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ “မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ရင်းနှီးမှုက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ။ တော်တော့၊ အဲဒီလို အပြန်အလှန် ချီးကျူးနေတာ ရပ်လိုက်ကြတော့။ ဒီလုပ်ငန်းမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အကျိုးပြုခဲ့ကြတယ်။ ပြောစမ်း၊ ဘာဆုလာဘ်တွေ လိုချင်သလဲ။”
အကျိုးအမြတ်အရ ဆုလာဘ်ပေးအပ်ရမည့်အချိန် ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယမင်းသား သည် ချက်ချင်းပင် လက်မြှောက်၍ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ကို ကူညီတာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပဲ၊ ဆုလာဘ် မလိုပါဘူး။”
*အတော်ကို ရက်စက်တဲ့လူပဲ၊* ဟု ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *ငွေတောင် မယူဘူးတဲ့လား။*
ဝေယွီ သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ အချွဲအနွဲ့ပါသော အပြုံးဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ *ဧကရာဇ်ဖခမည်းတော်၊ ဒုတိယအစ်ကိုက မယူဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်ကတော့...* ခွင့်ရက်ပဲ! ကျွန်တော် လိုချင်တာ အဲဒါပဲ!
“မင်းကော? မင်းလည်း ဘာမှ မလိုချင်ဘူးလား?”
အဖိုးအို၏ အရာအားလုံးကို သိရှိနေဟန်ဖြင့် စနောက်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ ၏ စကားလုံးများ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည်။ သူ ငြင်းလို့မရ! ဒီခွင့်ရက်ကို ရဖို့အတွက် သူ နှစ်လလုံးလုံး အရိုးကြေအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာလေ။
သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖခင်၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး တည့်တည့်မတ်မတ် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒုတိယအစ်ကိုလိုမျိုး စိတ်ဓာတ်မဖြူစင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကျိနယ်မြေမှာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့တာက မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ပေးဖူးတာမို့လို့ပါ။ ဒီလို အမှတ်တရဖြစ်စရာ အတွေ့အကြုံအတွက် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်မယ့် ဆုလာဘ်တစ်ခု လိုချင်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျမှပဲ ဒီအမှတ်တရကို သိမ်းဆည်းထားပြီး နောင်အခါမှာလည်း ပြည်သူတွေအတွက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးနိုင်မှာပါ!”
ဒုတိယမင်းသား ပင် အံ့အားသင့်သွားဟန်ရှိသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆုလာဘ်ကို ငြင်းဆိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဤမျှ ရဲတင်းသော ယုတ္တိဖြင့် ပြန်လည်ခုခံပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဝေယွီ သည် တစ်မူထူးခြားသည်။ သူသည် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် အငြင်းပွားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စစ်ခင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
*[ဂရုမစိုက်ဘူး! ဒီဆုလာဘ်က သားဖြစ်သူရဲ့ ချွေးနည်းစာနဲ့ ရလာတဲ့အသီးအပွင့်ပဲ။ တခြားသူတွေကိုတော့ နှမြောတတ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကိုတော့ မလုပ်နဲ့! အသက်ကြီးလာတော့လည်း တရားမရှိတော့ဘူး! ကျွန်တော် ပူဆာမှာပဲ—တကယ်ကို ပူဆာမှာ! ဒီက ထွက်သွားတာနဲ့ မြို့စောင့်မြစ်ထဲ ခုန်ချလိုက်မှာနော်!]*
ဧကရာဇ်ဝေ: …
*ဒီသားမိုက်က ငိုယိုခြင်း၊ ပူဆာခြင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဆိုတဲ့ အတတ်ပညာတွေကို ကျွမ်းကျင်နေပုံပဲ။*
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စိတ်ထဲမှ ဆူညံသံများကြောင့် ခေါင်းကိုက်လာရသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်သွားမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူက ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးပါ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဒုတိယမင်းသား အခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးသည်ကို သတိရကာ ခဏရပ်လိုက်သည်။ *ဟူး၊ ဝေယွီ ဒီလိုမျိုး ပူဆာတတ်တာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။*
သို့သော် ဝေယွီ ကမူ စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက်၍ ပွက်လောရိုက်နေဆဲပင်။
*[ပြောလိုက်မယ်နော်! အကယ်၍သာ ကျွန်တော့်ခွင့်ရက်ကို ပယ်ချလိုက်ရင် အားလုံးကို အော်ပြောလိုက်မှာ! ဒီကပ်စေးနည်းတဲ့ အဖိုးအို၊ မြည်းတစ်ကောင်လို အလုပ်ခိုင်းနေတာ! မြည်းတောင် အနားယူရသေးတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ နှစ်လအတွင်း တစ်ရက်မှ မနားရဘူး! သားဖြစ်သူအပေါ်မှာ ဘာမှ မေတ္တာမရှိဘူးလား? ဖေဖေ~~ သားလေးက ငယ်ပါသေးတယ်——]*
ပူဆာရာမှ ချွဲနွဲ့လိုက်သည့် အပြောင်းအလဲမှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် သက်ပြင်းချကာ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ! ဝေယွီ၊ မင်းလိုချင်တာကို ပြောတော့။”
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားသည်။ “တစ်လ ခွင့်ရက်!”
သူ ပိုမတောင်းရဲပါ။ တစ်လဆိုသည်မှာ ဧကရာဇ်၏ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ အကယ်၍သာ သူ ပိုတောင်းမိပါက ဖခင်ဖြစ်သူက ရက်ကို ချက်ချင်း လျှော့ချပစ်လိမ့်မည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တောင်းဆိုချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခဏတာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုတိုတုတ်တုတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ခွင့်ပြုတယ်။”
ဝေယွီ သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်!”
*[ဖေဖေ၊ ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီလောကမှာ ဖေဖေလောက် ကောင်းတဲ့ဖခင်မျိုး ကျွန်တော် ရှာလို့မရနိုင်တော့ဘူး! မွတ်၊ မွတ်၊ မွတ်~~]*
ဧကရာဇ်ဝေ: *ဟဟ။*
–
ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား နှင့် ဝေယွီ တို့သည် ဗိမာန်တော်မှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ခွင့်ရက်ရသွားသဖြင့် ဝေယွီ သည် အလွန်စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ အခုမှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ အနောက်ဆောင် မှာရှိတဲ့ ရှန်းကွေ့ဖေး ဆီ သွားတွေ့မှာ မဟုတ်လား?”
ရှန်းကွေ့ဖေး သည် အရာရာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တတ်သော်လည်း သူ့ကို ဒုက္ခမပေးသရွေ့ ဝေယွီ က သူမကို လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ရွေးချယ်တတ်သည်။
“အင်း” ဟု ဒုတိယမင်းသား က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်ရာ စစ်မှန်စွာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ပေါ်သည်။ “အရင်တုန်းကဆိုရင် ငါ မင်းကို သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ မင်း တကယ်ကို အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်။”
*ဟင်? အဲဒီစကားက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။*
နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံ ဝတ္ထုများစွာကို ဖတ်ဖူးသည့် ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေပြီဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။ *သူ ငါ့ကို နောက်တစ်ခေါက် စမ်းသပ်နေတာပဲ!*
ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ဝေယွီ သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ကာလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ငယ်ပါသေးတယ်! အရွယ်ရောက်ဖို့တောင် နောက်ထပ် သုံးနှစ် လိုပါသေးတယ်! အော်၊ ပြောရဦးမယ် ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်မွေးနေ့က မကြာခင် ရောက်တော့မှာ။ အစ်ကိုရော ဘယ်လိုလဲ?”
ဝေယွီ သည် ဘာမျှမသိသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်အသာစီးရမှု ရှိမရှိ စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဒုတိယမင်းသား မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၊ စိတ်ချပါ။ မင်းရဲ့မွေးနေ့အတွက် ငါ လက်ဆောင်တစ်ခု ကြိုပြင်ဆင်ပေးထားပါ့မယ်။”
ဝေယွီ သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “လက်ဆောင်သာ ပေးရင် ပြီးရော ဒုတိယအစ်ကို၊ စိတ်စေတနာကတော့ ဒုတိယပါ။”
ဒုတိယမင်းသား သည် ခဏရပ်သွားသည်။ *ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ရဘူး မဟုတ်လား?*
လမ်းဆုံတွင် ရပ်နေရင်း ဒုတိယမင်းသား သည် အပြုံးတစ်စဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ နားလည်ပါပြီ။ မင်းမွေးနေ့မှာတော့ အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်ကို ငါ သေချာပေါက် ပေးမှာပါ။ မင်း အရင်သွားနှင့်တော့။”
ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့! သွားတော့မယ် ဒုတိယအစ်ကို။”
“သွားတော့။”
ဝေယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒုတိယမင်းသား ၏ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားပြီဟူသော ခံစားချက်ကို သူ မဖယ်ရှားနိုင်တော့ပေ။