ဝေယွီ သည် မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် လျစ်လျူရှု၍ ခမည်းတော်အား လာရောက်တွေ့ဆုံလေသည်။ သူရောက်ရှိလာပြီး ဧကရာဇ်ဝေ ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုအသုံးအနှုန်းများကို ဘေးဖယ်ကာ သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးကိစ္စကို ချက်ချင်းပင် အကြောင်းစတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဘာကြောင့် ဒီကိစ္စကို မေးနေရတာလဲ" ဧကရာဇ်ဝေ က သူ၏သားတော်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးသည် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွား၍ လာမေးခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းလှသည်ဟု သူက အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။
ခမည်းတော်၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဝေယွီ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကပ်လာသည်။ "ဖခင်၊ သား ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာ သင်္ဘောတည်ဆောက်ဖို့ တတ်ကျွမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ထားတယ်။ သူက ငယ်သေးပေမဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ခိုင်မာတယ်။ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ကို ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူတိုင်းက ထူးချွန်တဲ့သူတွေချည်းပဲ။ သားတို့ရဲ့ သင်္ဘောဒီဇိုင်းတွေကို သူ့လက်ထဲ အပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မဟာရေတပ်တော်ကြီး တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အာမခံချက်ရှိသွားမှာပါ!"
"မင်းပြောနေတဲ့ 'ကောင်လေး' က ဘယ်သူလဲ" ဧကရာဇ်ဝေ သည် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဝေယွီ ထက်ငယ်ပြီး ထိုသို့သော ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီမည့်သူကို ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ တွင် ရှာမတွေ့ပေ။ "သူက ဘယ်သူလဲ"
"ဂါအိုရှွန်းပါ" ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
သူသည် အိမ်သာမှ ထွက်လာစဉ်က မြင်လိုက်ရသည့် ထိုလူငယ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။ အခြားအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိပ်မမှတ်မိသော်လည်း ထိုကလေးမျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးကိုမူ သူမှတ်မိနေသည်။ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင် ထိုသို့သော နုပျိုသည့် ရုပ်ရည်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဂါအိုရှွန်းသည် ဝေယွီ ၏ အရွယ်ခန့်သာ ရှိလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
ဂါအိုရှွန်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းတွင် သိရှိလိုက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အော်... သူကိုး" သူသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလူရွေးတတ်သားပဲ။ ဂါအိုရှွန်းဆိုတာ နောက်ဆုံးကျင်းပခဲ့တဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးရခဲ့တဲ့သူဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်"
*အော်... စာမေးပွဲထိပ်ဆုံးက အောင်မြင်ခဲ့တဲ့သူတဲ့လား။* ထိုအချက်က သူ့ကို သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးစီမံကိန်းအတွက် ခေါ်ယူရန် ပို၍ပင် အရေးကြီးလာစေသည်။ သို့သော် ခမည်းတော်က သူ့ကို ဤမျှရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခြင်းမှာ သူက ထိုလူငယ်လေးကို အကဲခတ်နေခဲ့ပြီးသားမို့လား။
"ဖခင်၊ ဖခင်တို့ဆီမှာ ဂါအိုရှွန်းအတွက် သီးသန့်အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိထားတာလား" ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်တွင် မည်သည့်ကြီးမားသော အစီအစဉ်မှ မရှိပါ။ သူသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးကိုသာ မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဂါအိုရှွန်းမှာ သူတို့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် မှတ်မိရန် မခက်ခဲခဲ့ပေ။ ဝေယွီ ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးကိစ္စကို မင်းစိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရေကြောင်းဌာနကို စတင်ဖို့ အမိန့်ပေးပြီးသားပါ"
*သူတို့ စတင်နေကြပြီလား?* ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။ "ရေကြောင်းဌာနက တည်ဆောက်ရေးအပိုင်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နေပြီလဲ"
သူသည် ကျောက်ကျိုးသို့ မသွားမီကပင် ပုံစံထုတ်ချက်များကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အဆင့်ဆင့်မှာလည်း အလွန်အသေးစိတ်ကျလှသည်။ ခြောက်လကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် အရည်အချင်းရှိသည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အနေဖြင့် သိသာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှုများ ရှိနေရမည်မှာ အမှန်ပင်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် အချိန်ကာလမှာ ကြာမြင့်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ တိုက်တွန်းမည့်သူမရှိ၍ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ခမည်းတော်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝေယွီ သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းကောင်းသိလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ ဖခင်၊ ဌာနရဲ့ တိုးတက်မှုအကြောင်းကိုပဲ ဆက်တွေးမနေပါနဲ့တော့။ ဂါအိုရှွန်းကို ဒီဘက်ကို ပြောင်းပေးလိုက်ဖို့ သင့်တော်မယ်ထင်တယ်။ သူက အခု ဟူကျိုး မှာရှိနေပြီး သူက အဲဒီမှာ အတော်ဆုံး သင်္ဘောတည်ဆောက်သူပါ။ သူ့ကို နန်းတွင်းမှာပဲ မြှုပ်ထားလိုက်တာက အရည်အချင်းတွေကို ဖြုန်းတီးရာမရောက်ဘူးလား"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုစကားကို ငြင်းဆို၍မရတော့ပေ။ လူတော်များကို ရှာဖွေခန့်အပ်ရာတွင် သူ၏ လူဆိုးလေးသည် သူထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ ထိုကောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်တတ်သည်ကို သူနားမလည်နိုင်ပေ။
***
ဂါအိုရှွန်း၏ ပြောင်းရွှေ့မှုသည် သုံးရက်အကြာတွင် ပြီးမြောက်သွားသည်။ သူသည် ရေကြောင်းဌာနသို့ အရာရှိအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဂါအိုရှွန်းသည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သံသယဝင်မိသည်။
အကြောင်းရင်းမှာလည်း ရှိသည်။ ဝေယွီ ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့က သူသည် ဂါအိုရှွန်း၏လက်ကို ကိုင်ကာ "ညီငယ်၊ ငါ့ကို စောင့်နေပါ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာ ဖြုန်းတီးမပစ်သင့်ဘူး။ မင်းကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်အောင် ငါသေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်..." ဟု အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုတွေ့ဆုံမှုက ဂါအိုရှွန်းကို ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ မင်းသားက ရုတ်တရက်ကြီး "လူကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချဖို့" အကြောင်း ပြောနေခြင်းကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလားဟုပင် စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ဂါအိုရှွန်းသည် မင်းသားတစ်စုံတစ်ခုသော ရူးမိုက်သည့်အလုပ်မျိုး လုပ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ထမင်းပင် ကောင်းကောင်း မစားနိုင်ခဲ့ပေ။
ယခု ထိုရလဒ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂါအိုရှွန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ရေကြောင်းဌာနသို့ မသွားမီ သူသည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က ကျေးဇူးတင်စကားများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး မျှော်လင့်ချက်မှာ ဂါအိုရှွန်းသည် ကြီးမားသော သင်္ဘောများကို ပင်လယ်ပြင်သို့ လွှတ်တင်လိုသည့် သူ၏အိပ်မက်အတွက် အထောက်အကူပြုပေးရန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်မှာ ပုံစံထုတ်ချက်များကို သုံးရက်အတွင်း ကျွမ်းကျင်အောင်လေ့လာရန်၊ သုံးလအတွင်း သင်္ဘောများ တည်ဆောက်ရန်နှင့် ခြောက်လအကြာတွင် သင်္ဘောသားများကို စုစည်း၍ ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ ရတနာမျိုးစုံကို သယ်ဆောင်လာရန်ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်တွင် အိပ်မက်တစ်ခု ရှိရမည်။ မဟုတ်လျှင် ရွံ့နွံထဲတွင် ကူးခတ်နေသည့် ငါးခြောက်တစ်ကောင်နှင့် ဘာများထူးခြားတော့မည်နည်း။ ဝေယွီ သည် မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် မရှိသည့် စတော်ဘယ်ရီ၊ ကီဝီနှင့် စပျစ်သီးကဲ့သို့သော အသီးအနှံများကို တောင့်တနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ရေကြောင်းဌာနသည် ရှီကျင်းနှင့် တျန်ရွှေနယ်မြေတို့၏ နယ်စပ်အနီး ဒန်ကျိုးတွင် တည်ရှိပြီး မြစ်ကမ်းနားတွင် ရှိသည်။ ဝေယွီ သည် ဂါအိုရှွန်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် အကြီးအကျယ် ထားရှိသည်။ ထိုလူငယ်သည် နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဝေယွီ က သင်္ချာနှင့် ရူပဗေဒဆိုင်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုစာအုပ်များကို ဂါအိုရှွန်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ စတွေ့တဲ့နေ့ကတည်းက မင်းမှာ သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေ ရှိပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လုပ်ငန်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါသိလိုက်တယ်!" ဝေယွီ သည် ဂါအိုရှွန်းကို တောက်ပနေသည့် မျှော်လင့်ချက်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု နန်းတော်က သင်္ဘောသစ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး ပုံစံထုတ်ချက်တွေလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ မင်းဌာနကို ရောက်သွားရင် အရာအားလုံးက ရှင်းသွားလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် အကြီးကြီး ထားတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် မင်းနဲ့အတူ မလိုက်ပါနိုင်ပေမဲ့ မင်းကို ကူညီဖို့ ဒီစာအုပ်တွေကို ယူလာခဲ့တယ်"
ဂါအိုရှွန်း၏ အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ဝေယွီ သည် ရှောင်အန်းဇီ ကို စာအုပ်များ ပေးအပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
"ဒါတွေက ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေ၊ နက်နဲတဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်" ဝေယွီ က ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါ ဒါတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဖူးဘူး! မင်းလိုမျိုးသူနဲ့ တွေ့မှပဲ ငါပေးတာ..."
ဂါအိုရှွန်းသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ မလုပ်ပါနဲ့! ကျွန်တော်က ဒီလို ကျေးဇူးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ခံယူရပါ့မလဲ? ဒါတွေက မင်းသားရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ..."
"ဟေ့!" ဝေယွီ သည် သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုကာ လေးနက်သည့် အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သည်။ "ညီငယ်ဂါအို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချနေရတာလဲ? နားလည်ထားပါ၊ သင်္ဘောတည်ဆောက်တဲ့အခါ မင်းက ငါ့အတွက် ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေအတွက် လုပ်နေတာ!"
ဂါအိုရှွန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
"ပုံစံထုတ်ချက်တွေက ရှုပ်ထွေးတယ်၊ ရေကြောင်းဌာနမှာလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ လိုအပ်နေတယ်။ မင်း ပိုကောင်းတဲ့ သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်နိုင်အောင် ဒီစာအုပ်တွေကို ငါပေးတာပါ။ မင်းက သင်္ဘောတည်ဆောက်တာထက် အခမ်းအနားတွေကိုပဲ ပိုဦးစားပေးမှာလား?" ဝေယွီ က တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ! မင်းရဲ့ တာဝန်ကို မင်း နားလည်ရဲ့လား? မင်း ငြင်းဆန်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရာရှိတာဝန်ကို လျစ်လျူရှုရာရောက်သလို ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးရာရောက်လိမ့်မယ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူအားလုံးက အရည်အသွေးမမီတဲ့ သင်္ဘောတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်!"
ဂါအိုရှွန်းသည် ရင်ဘတ်ကို အလိုအလျောက် ဖိကိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော်..."
"ရပါတယ် ညီငယ်ဂါအို" ဝေယွီ သည် အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေသည့် သူ့လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း အမှားကို သိသွားပြီဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
"အာ... ကျွန်တော်..."
"တော်ပါပြီ၊ ဘာမှ ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ငါ အကုန်သိပါတယ်" ဝေယွီ သည် သူ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အတွေးတွေကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီစာအုပ်တွေကို ယူပြီး စောစောထွက်သွားပါ။ မင်းရဲ့ သတင်းကောင်းကို နန်းတော်မှာ ငါ စောင့်နေမယ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေလည်း စောင့်နေကြပါလိမ့်မယ်။ စိတ်ချလက်ချ သွားပါ!"
ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ ပြင်းထန်သည့် ဟောပြောချက်အပြီးတွင် ဂါအိုရှွန်းသည် စာအုပ်များကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် နေအိမ်မှ "နှင်ထုတ်" ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် နေအိမ်၏ ကမ္ပည်းပြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ရင်ခွင်ထဲက စာအုပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
*ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားရဲ့ နေအိမ်မှာ ငါ တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်ခဲ့မိတာလဲ?*