ဝေယွီ သည် မျက်နှာကို တင်းထားရင်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူပြန်ရောက်ချိန်မှာ ယိုယံအချိန်ခန့်၊ ဆိုရသော် ညနေ ၆ နာရီ ဝန်းကျင်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တာလုံးကို အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနတွင် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရပြီး ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုဒုက္ခက ဤမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးခြင်းပင်။ အရာရှိအများစုက သူ၏ ဟောပြောချက်များကို နားမလည်ဟု ဆိုကာ နောက်တစ်ရက်တွင်လည်း သင်ခန်းစာများ ဆက်လက်ပို့ချပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
ဝေယွီ သည် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်တမ်း ကြိုးစားအားထုတ်သည့် တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုသို့သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဝမ်းသာမိမည်ဖြစ်သော်လည်း သူက ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ပေ။ သူက အနည်းငယ်မျှပင် ကြိုးစားချင်စိတ်ရှိသူ မဟုတ်ပေ။
သူငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်ဝေ က ထိုအခြေအနေကို ကြားသိသောအခါ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အကျိုးပြုနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဟု အားတက်သရော ပြောဆိုခဲ့သည်။
*ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့သူလဲ* ဟု ဝေယွီ က သွားများကို ကြိတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။
နောက်သုံးရက်လုံးလုံး သူသည် ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုဒုက္ခများကြားမှပင် ဝေယွီ သည် မမျှော်လင့်ထားသော အချက်အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
တတိယမြောက်နေ့တွင် အတန်းပြီးနောက် လေ့ကျင့်ခန်းများကို စဉ်းစားနေကြသည့် "တပည့်" များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝေယွီ သည် အိမ်သာသွားရန် အတန်းငယ်လေးထဲမှ ခိုးထွက်လာခဲ့သည်။ သူထွက်လာသည်နှင့် တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် ဟော့ထင်ယွီက သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါလာသည်။
ဝေယွီ သည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ လျှာသံတစ်ချက် တဂျောက်ဂျောက်မြည်လိုက်သည်။ "အရှင်ဟော့၊ ကျွန်တော့်ကို အိမ်သာအထိ လိုက်စောင့်နေရမှာလား။ အနံ့က ခင်ဗျားကို မနှောင့်ယှက်ဘူးလား"
သုံးရက်လုံးလုံး အတင်းအကျပ် သင်ကြားခိုင်းခံရပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဟော့ထင်ယွီအပေါ် အတော်လေး မုန်းတီးလာသည်။ သူသည် ထိုလူကို ယခင်ကကဲ့သို့ ရုပ်ချောသည်ဟု မမြင်တော့ပေ။ သူ၏ အမြင်တွင် ဟော့သည် သူ့နောက်ကို မခွာတမ်းလိုက်ပြီး အရာရာကို သတင်းပေးနေသည့် အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကိုပင် ဖခင်ဖြစ်သူထံ ပြန်လည်သတင်းပို့နေသဖြင့် ဝေယွီ မှာ လွတ်လပ်မှုဆိုသည်မှာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။
ဟော့ထင်ယွီက ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ သူသွားလေရာသို့ အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသည်။ ဝေယွီ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး "မင်း လိုက်ချင်သလောက် လိုက်ခဲ့။ ဒီအိမ်သာနံ့နဲ့ မင်းနှာခေါင်း ပုပ်သွားမလား ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အနံ့က ဟော့ထင်ယွီကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့သော်လည်း ဝေယွီ ကိုမူ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန၏ အိမ်သာမှာ အလွန်ညှော်နံ့နံပြီး ဘေးခန်းမှ လူတစ်ယောက်က "ပူချီ-ပူချီ" ဟူသော အသံမျိုးစုံဖြင့် လေလည်နေသဖြင့် ပို၍ဆိုးရွားလှသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ ကော်လာဖြင့် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သုံးချက်မျှ အသက်အောင့်ထားပြီးနောက် ဘေးခန်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သဖြင့် သူသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
*ဘုန်း!*
သူသည် သစ်သားကာရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ "ဟေ့၊ ဘေးခန်းက ညီအစ်ကိုရေ! ဒီအိမ်သာထဲမှာ အတူတူရောက်နေကြတာဆိုတော့ ဒါက ကံတရားပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဆိပ်မခတ်ထားဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အသံကို နည်းနည်းလျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား!!"
ဘေးခန်းမှ လူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုသူသည် မိမိအပြုအမူကို ပြင်ဆင်နေပြီဟု ဝေယွီ ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လေလည်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
*ဖူး၊ ဖူး-ဖူး၊ ဖူး-ပူချီ…*
ကော်လာကို လျှော့ချရန် ပြင်နေသည့် ဝေယွီ မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ "သေစမ်း! ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကို အကုန်ထုတ်ပစ်တာပဲ!"
သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုမှာ လုံးဝ ပျက်ပြားသွားသည်။ ထိုင်ခုံမှ ထကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘေးခန်းမှ လူ၏ ကျေနပ်အားရစွာ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဖူး—မှပဲ သက်သာတော့တယ်"
"ခင်ဗျားကတော့ သက်သာမှာပေါ့၊ ကျွန်တော်ကတော့ လုံးဝမသက်သာဘူး!" ဝေယွီ သည် ကာရံကို ထပ်မံထိုးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာတွေစားထားတာလဲ။ ဒီလောက် လေလည်နေရင် လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အိမ်သာကလည်း ရှိပြီးသားကို..."
ဘေးခန်းမှလူက "ဟုတ်တယ်၊ ညီလေးရေ၊ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်။ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုထဲမှာ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အိမ်သာက အဆိုးဆုံးပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ခဏရပ်သွားသည်။ "နေပါဦး၊ ခင်ဗျားက တခြား ဝန်ကြီးဌာနငါးခုရဲ့ အိမ်သာတွေကိုပါ ရောက်ဖူးနေတာလား"
အစိုးရဌာနအားလုံးသည် နန်းမြို့တော်အတွင်းတွင် ရှိကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဝေးကွာခြင်း မရှိကြပေ။
ဘေးခန်းမှ အသံက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုတင်မကဘူး၊ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ နဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဌာနတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ရောက်ဖူးတယ်။ လူဆိုတာ စားရင် လေလည်ပြီး အညစ်အကြေး စွန့်ထုတ်ရမှာပဲ။ ဒါက သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမပဲလေ။ တချို့က ဒါတွေကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ သာမန်လူတွေက မြေဩဇာအဖြစ် သုံးကြပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် ဆန်တွေက လူတွေဆီ ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ ဒါဟာ သဘာဝစက်ဝန်းတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် ဒါကို အပြစ်တင်စရာ မလိုဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်သာတက်ဖို့ နေရာကောင်းကောင်းကို အမြဲရှာလေ့ရှိတယ်"
ဝေယွီ သည် ဘေးခန်းမှ လူကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ အလျင်စလို ထွက်တော့မသွားဘဲ ခြေထောက် ထုံကျဉ်နေသည်ကို သက်သာစေရန် နေဟန်ပြင်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန အိမ်သာကို ရောက်နေတာလဲ။ ဒါက အနံ့အဆိုးဆုံး မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အော်၊ နံတာတော့ နံတာပေါ့ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ။ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ရဲ့ အိမ်သာတွေက အခု အကုန်ပြည့်နေလို့လေ"
ဝေယွီ သည် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ "ခင်ဗျားက ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ကလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က အဲဒီမှာ တည်းဖြတ်သူတစ်ယောက်၊ နာမည်က ဂေါ့ရွှန်း။ ခင်ဗျားကရော? ညီလေး၊ ခင်ဗျားက အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်တာမလား"
ဝေယွီ သည် အသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် ဘေးခန်းမှလူသည် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သကဲ့သို့ ဂေါ့ရွှန်းသည်လည်း ဝေယွီ ၏ လေသံကို နားထောင်ကာ ထိုနည်းအတိုင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်နှာမပျက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို အလုပ်ကူလုပ်ပေးဖို့ ခဏရောက်နေတာပါ။ ဝမ်ကျိုလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"
ဂေါ့ရွှန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို ဝမ်၊ မင်္ဂလာပါ။ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှာ မကြာသေးခင်ကမှ အတော်လေး စည်ကားနေတယ်နော်။ ဉာဏ်ပညာရှင် မင်းသားက အဲဒီကိရိယာ—တယ်လီစကုပ်အကြောင်း ဟောပြောနေတယ် ဆိုတာ ကြားမိတယ်"
ဝေယွီ က "ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့လဲ။ ခင်ဗျား နားထောင်ချင်လို့လား" ဟု ပြန်မေးသည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "နားထောင်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တယ်လီစကုပ်အကြောင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဉာဏ်ပညာရှင် မင်းသား တင်ပြထားတဲ့ အတိုင်းအတာ ယူနစ်အသစ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ"
ဝေယွီ သည် အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "အလျားတိုင်းတာတဲ့ ယူနစ်တွေကိုလား? ခင်ဗျားက ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာ တည်းဖြတ်သူလေ၊ အဲဒါကို သိပ်သုံးစရာ အကြောင်းမရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား"
ဂေါ့ရွှန်းက သက်ပြင်းချသည်။ "ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာတော့ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇာတိမှာဆိုရင်တော့ အတော်လေး အသုံးဝင်မှာပါ"
*အင်း?* ဝေယွီ ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တိုးပွားလာသည်။ "ခင်ဗျားဇာတိမှာ ဘာအတွက် သုံးမှာလဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးအတွက်လား"
"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဟူကျိုး ကပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းလုပ်တာ"
*ဘာ!?* ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"သင်္ဘောတည်ဆောက်တာ? ခင်ဗျားမိသားစုက သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်တာလား။ ခင်ဗျားတို့မှာ သင်္ဘောကျင်းရှိလား" ဝေယွီ က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
"ဟူကျိုး က မြေပြန့်ဒေသဖြစ်ပြီး မြစ်ချောင်းတွေ ပေါများတော့ သင်္ဘောတွေ အများကြီး ရှိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ သင်္ဘောကျင်းတော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အဲဒီအတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်ကြတယ်" ဂေါ့ရွှန်းက စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် မေးသည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက် မေးတာလဲ"
ဘာလို့ မေးရတာလဲ? အကြောင်းမှာ ဝေယွီ သည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာပြီး သင်္ဘောများ တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်နေသောကြောင့်ပင်! သူသည် ပုံစံများကို ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အခြားအကြီးအကဲများထံ ပြသပြီးဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့်အလုပ်မှ စတင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပင်လယ်ပြင်ခရီးအတွက် အလားအလာကို တွေးတောရင်း ဝေယွီ မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ "ညီအစ်ကို ဂေါ့၊ ခင်ဗျားတို့ဇာတိမှာ အတော်ဆုံး လက်သမားဆရာက ဘယ်သူလဲ"
ဘေးခန်းမှ လူသည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူရှိပါ့မလဲ"
ဝေယွီ: !!!
*သူ့ကို ခေါ်သွားရမယ်!* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ *ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို ငါခိုးယူရမယ်!*
ခြေထောက်များမှာ ထုံကျဉ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်၍ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို အသံမြည်အောင် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အစောင့်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"အရှင်ဟော့! မြန်မြန်လာကူပါဦး! ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ ထုံနေပြီ၊ မြန်မြန်!"
အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးတွင် ရပ်နေသည့် ဟော့ထင်ယွီမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။
ဘေးခန်းတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ဂေါ့ရွှန်းမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
*ဘာလဲ? "အရှင်ဟော့" ဟုတ်လား? ဘေးခန်းမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ? ဝမ်ကျိုလား?*
*ဟူး... ကိုးပါးမြောက် ဉာဏ်ပညာရှင် မင်းသားပဲ။*
ဂေါ့ရွှန်းသည် အိမ်သာထဲတွင်ပင် မိမိနှင့် စကားပြောနေသည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကြက်သေသေကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။