ဝါကြွားစကားများဖြင့် အသံကောင်းဟစ်ခဲ့သူမှာ ဝေယွီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်နေရသူများမှာမူ အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လက်မှုပညာသည်များပင် ဖြစ်သည်။
မှန်ပြောင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံရမည့်ကိစ္စရပ်တွင် ဝေယွီ မှာမူ မည်သို့မျှ ဖိအားမရှိသလို ခံစားနေရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးမှာ အလုပ်သမားများ၏ ပခုံးပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ လူများက ကိရိယာကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဦးနှောက်ခြောက်နေချိန်တွင် သူကမူ အိမ်၌ Tablet ဂိမ်းများကိုသာ အေးအေးလူလူ ဆော့ကစားနေသည်။ အလုပ်သမားများက အသေးအဖွဲပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ပင်ပန်းကြီးစွာ ရုန်းကန်နေချိန်တွင် သူကမူ ခြေချင်းချိတ်ကာ လှဲလျောင်းလျက် တစ်နိုင်ငံလုံးမှ သယ်ဆောင်လာသော သစ်သီးများကို စားသုံးနေသည်။ အလုပ်သမားများက အယူအဆကွဲလွဲမှုများဖြင့် အချင်းများနေချိန်တွင် သူကမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် သူဖတ်နေသော ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းက အရေးကြီးသည့် အခန်းကဏ္ဍတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ညည်းတွားနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနက လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ ဖေးကျိ သည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို ဤစီမံကိန်းထဲသို့ အတင်းအကျပ်ဆွဲခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဝေယွီ ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခေါ်ယူခဲ့သည်။
ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ Lord Pei ကဲ့သို့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးက တစ်နေ့တွင် သူ့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် ကိုယ်တိုင်လာရောက်ဖိအားပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဒါက အနည်းငယ်လွန်ကဲနေသည် မဟုတ်လော။ ဝေယွီ အနေဖြင့် အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ရန် မည်သို့မျှ စိတ်မပါပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တာဝန်များကိုပင် မနည်းလုပ်နေရသည်မှာ၊ အခကြေးငွေမရဘဲ လုပ်ပေးရမည့်အလုပ်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ ဤသို့သောအရာမျိုး ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ ဖေးကျိ ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဝေယွီ သည် နန်းတွင်းအစည်းအဝေးပြီးတိုင်းတွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရသည့် အလုပ်တစ်ခုလို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ တံခါးဝရှိ ငယ်ရွယ်သော နန်းတွင်းအစေခံက Lord Pei ပြန်သွားပြီဟု အတည်ပြုပေးမှသာ သူ အပြင်ထွက်ရဲတော့သည်။
နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ရှောင်တိမ်းပြီးနောက်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ က နောက်ဆုံး၌ သိရှိသွားတော့သည်။ အလုပ်ပျက်ကွက်နေသည်ကို အကြီးအကဲ သိသွားခြင်းကြောင့် မည်သည့်ကောင်းကျိုးမှ ထွက်ပေါ်လာမည်နည်း။ ဝေယွီ မှာ သူ၏ဖခင်လက်ချက်ဖြင့် အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနသို့ အလုပ်လုပ်ရန် ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ကျယ်ဝန်းရှုပ်ထွေးလှသော အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနအတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် ဘေးဘက်အခန်းငယ်တစ်ခုရှိ သစ်သားစားပွဲတွင် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
"အာ... ဘဝရယ်၊ ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ရွာဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ။"
သက်ပြင်းချပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော လူကို မနာလိုခြင်းနှင့် စိတ်တိုခြင်းတို့ ရောထွေးနေသည့် အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "Lord Huo၊ ကျွန်တော်က မင်းသားတစ်ပါးပါပဲ။ ဒီလိုမျိုး ချုပ်နှောင်ထားတာက အနည်းငယ် လွန်ကဲနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"
ဝေယွီ သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားသည့် အနက်ရောင်အဝတ်စကို ပြသရန်အတွက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဒေါသတကြီး မြှောက်လိုက်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သည့် မျက်ခုံးများနှင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အကြည့်များရှိသော Huo Tingyu သည် သူ၏ဘေးတွင် ရှည်လျားသောဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ခေတ်သစ်စကားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် ထိပ်တန်းအမျိုးသားမော်ဒယ်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ သို့သော် သူသည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့ကာ သူ၏အကြည့်မှာ တင်းကျပ်သော နည်းပြတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
"ကျွန်တော် အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနကို ရောက်နေပြီလေ" ဟု ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ချည်နှောင်ထားဦးမှာလား၊ ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ကျစေချင်တာလား။ ကျွန်တော့်နာမည်ဂုဏ်သတင်းက တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။"
ဝေယွီ မည်မျှပင် ညည်းညူနေပါစေ၊ Huo Tingyu ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူက အေးစက်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။ "ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ဒါက ဧကရာဇ် ရဲ့ အမိန့်ဖြစ်ပါတယ်။"
ဝေယွီ: "..."
ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူး!
ဖေးကျိ ရောက်လာမှသာ အချည်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို သိရှိထားသည့် ဝေယွီ သည် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။ Huo Tingyu ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေချိန်တွင် သူ ထွက်ပြေးနိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် Tablet ပေါ်တွင် ဂိမ်းဆော့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူ၏ အေးချမ်းသောအချိန်မှာ ကြာရှည်မခံပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဝေယွီ ရောက်ရှိလာပြီဆိုသည့် သတင်းပျံ့နှံ့သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ မကြာမီတွင် Lord Pei သည် အလျင်စလို ခြေလှမ်းများဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
"ကျွန်တော် သိနေတာပေါ့! ကိုးပါးမြောက်မင်းသားက မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အလွန်အလေးထားပါတယ်။ မှန်ပြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ အခု မင်းသားရောက်လာတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော့်ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပါတယ်။ ကိုးပါးမြောက်မင်းသားဟာ တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူပါပဲ။"
ဝေယွီ သည် စားပွဲတွင် ချည်နှောင်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး - "...?"
*အော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ လှည့်ဖြားနေတာပေါ့ - တစ်ခါတည်းနဲ့ လိမ်ညာနေတာလား? Lord Pei၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသိစိတ်က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ?*
ယခင်က တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သော ဖေးကျိ မှာ ကိုးပါးမြောက်မင်းသား၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မျက်လုံးအစုံဖွင့်လျက် လိမ်ညာတတ်လာသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဖေးကျိ ရောက်လာပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ ၏ လက်များကို နောက်ဆုံး၌ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် မှန်ပြောင်းကို သုတေသနပြုလုပ်နေသည့် အလုပ်ရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး Huo Tingyu က သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
သိလိုစိတ်ဖြင့် ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ "Lord Huo၊ ခင်ဗျားမှာ ဒီနေ့ တခြားအလုပ်မရှိဘူးလား။" မဟုတ်လျှင် ဘာကြောင့် သူ့နောက်ကိုပဲ အမြဲလိုက်နေရသနည်း။ ဒါမှမဟုတ် ဖခင်က သူ့ကို အမြင်အာရုံထဲကနေ လုံးဝမလွတ်စေရအောင် မယုံကြည်တာများလား။
"ဒါက ဧကရာဇ် ရဲ့ အမိန့်ဖြစ်ပါတယ်" ဟု Huo Tingyu က တူညီသော စကားလုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်ပြီး Huo Tingyu ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနတွင် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာသည်များစွာကို ငှားရမ်းထားသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် မဟာဝေနိုင်ငံ ရှိ ထိပ်တန်းလက်မှုပညာသည်အားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။ ဝေယွီ ရောက်လာသောအခါ အားလုံးက ဦးခေါင်းကို အောက်သို့ငုံ့ကာ အရိုအသေပေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကိုပင် မမြင်ရပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ သည် ဖေးကျိ ကို အနောက်မှလိုက်ပါလျက် မီးဖိုငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အတွင်းတွင် လက်စများကို တင်ထားသော လက်မှုပညာသည်များက နက်နဲစွာ တွေးတောရင်း ခေါင်းကုတ်နေကြသည်။ ဝေယွီ သည် သူ ဝန်ကြီးဌာနသို့ ပထမဆုံးရောက်စဉ်က သူ့ကို တရားဝင်မီးဖိုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူး Liu Chun ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
Liu Chun သည် ချက်ချင်းပင် အလျင်စလို လာရောက်ပြီး အရိုအသေပေးသည်။ "အစေခံ Liu Chun၊ ကိုးပါးမြောက်မင်းသားကို အရိုအသေပေးပါတယ်။"
သူတို့မှာ အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ Liu Chun သည် ယခင်က ဖန်ထုတ်လုပ်မှုအတွက် ဖော်မြူလာများကို ရေးမှတ်ပေးရာတွင်ပင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဝေယွီ က သူ့ကို အမြန်ပင် ထခိုင်းလိုက်သည်။ "လက်ထောက် Liu၊ ခင်ဗျားလည်း ဒီမှာလား။ မှန်ပြောင်းစီမံကိန်းကို တာဝန်ယူထားတာလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူထားတာပါ" ဟု Liu Chun က ဝေယွီ ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ပြောသည်။ "မင်းသားက မှန်ပြောင်းကို ဘယ်လိုပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ ကြွလာတာလားခင်ဗျာ။"
ဟို... သူကတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ဖေးကျိ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးသည်။ "မှန်ပြောင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ စစ်ရေးအသုံးချမှုတွေ ရှိတယ်၊ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဂရုစိုက်ဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။ လက်ထောက် Liu၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။"
Liu Chun သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်! ကိုးပါးမြောက်မင်းသားက တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူပါပဲ!"
ဖေးကျိ: "..."
ဝေယွီ: *...တကယ့်ကို အဆိပ်အတောက်ပဲ။*
လက်မှုပညာသည်များမှာ လက်တွေ့ကျသူများ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူတို့သည် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းများကို ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းကြသည်။
"မင်းသား၊ မျက်မှန်မှန်ဘီလူးနဲ့ အရာဝတ္ထုမှန်ဘီလူးကြားမှာ သီးခြားအချိုးအစား ရှိပါသလား။"
"မင်းသား၊ တိုင်းတာမှုတွေကို အနည်းငယ် တိုအောင် လုပ်လို့ ရပါ့မလား။"
"မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ပြီးစီးနေတဲ့ မှန်ပြောင်းမျိုး ရှိပါသလား။"
အားလုံးမှာ အလုပ်ကိစ္စများသာ ဖြစ်ပြီး ရူပဗေဒဆိုင်ရာများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝေယွီ သည် ကျောင်းပြန်တက်နေရသလိုမျိုး၊ ဆရာ့ရှေ့တွင် ရပ်နေရသလိုမျိုး ခံစားရသည်။
ဝေယွီ သည် တစ်နေ့လည်လုံး သူတို့၏ နည်းပညာဆိုင်ရာ အခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းပေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ မီလီမီတာ၊ စင်တီမီတာ၊ ဒက်စီမီတာနှင့် မီတာစသည့် တိုင်းတာမှုယူနစ်များကို ရှင်းပြရသည့်အပြင် အလင်းပညာ၊ အပေါက်ငယ်မှ ပုံရိပ်ထင်ခြင်း၊ တကယ့်ပုံရိပ်နှင့် စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်၊ အာရုံစူးစိုက်ရာ ဗဟိုချက်နှင့် အလင်းယိုင်ခြင်း သဘောတရားများကိုပါ ဆွေးနွေးပေးခဲ့ရသည်။ သူတို့ နားမလည်သည့်အရာမှန်သမျှကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြပေးခဲ့ရသည်။
*ဒါမျိုးဆို အလယ်တန်းကျောင်းက ရူပဗေဒဆရာတွေတောင် ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူး!*
ဝေယွီ ၏ သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ဆန်းသစ်ပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှုရှိသောကြောင့် ဘေးမှ နားထောင်နေသည့် ဖေးကျိ မှာ လုံးဝ စိတ်ပါဝင်စားသွားသည်။ သူသည် အနောက်ဘက်ထောင့်တွင် ထိုင်ကာ မှတ်စုများကို အလျင်အမြန် ရေးမှတ်နေသည်။ သူ အလွန်အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် အနီးနားရှိသူတစ်ဦးကို အလုပ်သမားရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများကို သင်ခန်းစာလာနားထောင်ရန် ခေါ်ခိုင်းလိုက်ရာ Huo Tingyu ကို မှားယွင်းခေါ်မိသွားသည်။
ပုံမှန်အခြေအနေဆိုလျှင် ဖေးကျိ သည် Lord Huo နှင့် မျက်လုံးချင်းပင် ဆုံအောင် ရှောင်ရှားနေမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အမိန့်ပေးရန် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိပေ။
ဖေးကျိ ၏ "အချိုမြိန်ဆုံး ထောင်ချောက်" ကြောင့် သင်ခန်းစာကို နားထောင်ရန် မီးဖိုငယ်လေးထဲသို့ လူတွေ ပိုမိုတိုးဝင်လာကြသည်။ အခန်းထဲတွင် လူအားလုံး ဆံ့မဝင်သောကြောင့် အချို့မှာ ထိုင်ခုံများကို အပြင်ဘက်အထိ သယ်လာကြပြီး ပြတင်းပေါက်တွင် မျက်နှာကပ်လျက် သင်ခန်းစာကို ကြည့်ရှုကြသည်။ ပြင်းထန်လွန်းသော အခြေအနေကြောင့် ဝေယွီ သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။
*ဒါက ပြဿနာရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီလူတွေက ဘယ်ကနေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ရောက်လာကြတာလဲ? ဘာလို့ လူတွေက ပိုပိုများလာတာလဲ?*
*ကျွန်တော်က ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဖွင့်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက တပည့်တွေကို စုဆောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်!*
*ဒီအကြောင်းတွေ ပေါက်ကြားသွားရင် အဲဒီအဘိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကျွန်ပြုခိုင်းတော့မှာဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူးလား?!*