ဒီအခြေအနေမျိုးကို သူ အသားကျနေပြီဟု ဆိုရပေမည်။
အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကိစ္စမှာလည်း ဝေယွီ နှင့် ပတ်သက်နေမှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း အတော်လေး အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားရသည်။ "မင်း ဒီအရာအားလုံးကို ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲ။ ဒီလောက်ကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကိုတော့ ငါ တကယ်ပဲ လေးစားမိတယ်..."
"ကျွန်တော်က စာပေကြယ်တာရာရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားသူလို့ ပြောတော့လည်း မယုံကြဘူး။ ဟူး... အမှန်တရားဆိုတာ လက်ခံရခက်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုတော်ရှစ်ရေ၊ အစ်ကိုတော်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားငယ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ 'စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရရှိလာတဲ့အခါ အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို မမေ့ပါနဲ့' ဆိုတဲ့ စကားပုံအတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နှလုံးသားထဲမှာ အမှတ်ရနေပါတယ်"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ ထိုသို့သော အရှက်မဲ့သည့် စကားများကြောင့် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ လူတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ အရှက်မဲ့နေပါက အမျိုးသားများဆိုလျှင် စကားပင် ဆွံ့အသွားစေနိုင်ပြီး အမျိုးသမီးများဆိုလျှင် မျက်ရည်ပင် ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။
စာအုပ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အခန်းကဏ္ဍများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ကာ ထို "တုတ်ချောင်း" ဆီသို့ အာရုံရောက်သွားသည်။
"အစ်ကိုတော်ရှစ်၊ အဲဒီတုတ်ချောင်းကို ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ၊ ဝေယွီ က တုတ်ချောင်းဟု ခေါ်လျှင်လည်း တုတ်ချောင်းပေါ့။ အမှန်ပင် သင့်လျော်သော ဖော်ပြချက် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ အနေနှင့် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို တုတ်ချောင်းဟု မခေါ်ချင်သော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ ထုတ်လုပ်လိုက်သော ပုံစံမှာ တကယ်ပင် ထွားကျိုင်းလွန်းနေသည်။ လက်မောင်းတစ်ဖက်စာမျှ ရှည်လျားပြီး တစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင် ယွန်းသုတ်ထားသည်။ မျက်နှာပြင်တွင် နဂါးနှင့် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထွင်းထုထားသော်လည်း ထိုထွင်းထုချက်များမှာ ထင်ရှားလှသည်တော့ မဟုတ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် တုတ်ချောင်းတစ်ခုနှင့်သာ တူနေသည်။
ဝေယွီ သည် ၎င်းကို လက်ထဲကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အလုပ်လုပ်ပုံကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ "အင်း... အကွာအဝေးကိုတော့ ပိုပြီး တိုးမြှင့်ဖို့ လိုသေးတယ်"
သူသည် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနက လုပ်ထားတာတော့ မဆိုးပါဘူး။ သာမန်ပါပဲ။ ဆယ်မှတ်ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ အားပေးတဲ့အနေနဲ့ သုံးမှတ်ပဲ ပေးမယ်"
"သုံးမှတ်ပဲလား!" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ထိုတုတ်ချောင်းကို ရွံရှာသလို ကြည့်လိုက်မိပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို မည်မျှမျှ မထူးခြားတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒါက မဆိုးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်လုပ်တာလေ။ ချက်ချင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံနိုင်ပါ့မလား။ လက်မှုပညာရှင်တွေကို လေ့လာပြီး တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပေးလိုက်ပါ။ နောက်ဆို ပိုကောင်းလာမှာပါ"
ပထမမျိုးဆက် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း၏ တိကျမှုနှင့် အကွာအဝေးမှာ အားနည်းနေသေးသည်။ ဝေယွီ ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ယခုလက်ရှိတွင် မီတာငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောနေတာပဲ။ မင်းက လက်မှုပညာရှင်တွေထက် ပိုတော်နေလို့လား။ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မလုပ်တာလဲ။ အဖေတော်သာ သိရင် မင်းကို လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မှာ။ အခုလို အရာရှိရာထူးတွေ လုပ်နေရတာထက် ပိုမကောင်းဘူးလား"
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို တည်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုတော်ရှစ်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ အဲဒီလို မင်္ဂလာမရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောနေရတာလဲ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငေးကျန်ခဲ့သည်။
မူလက အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဝေယွီ နှင့် ဝေမျှရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်တို့သည် *ကျိုးနယ်စား၏ ခရီးသွားမှတ်တမ်း* ဟု ရေးသားထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ခရီးသွားမှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ချင်နေရတာလဲ။ မင်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."
သူ့၏ အဖိုးတန်စာအုပ်ဆီသို့ လှမ်းလာသော ထိုလက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဟေ့... အစ်ကိုတော်ရှစ်၊ အစ်ကိုတော်က ကျွန်တော့်စာအုပ်ကို ပြန်ယူပြန်ပြီ။ အရင်တခေါက် ချေးထားတာတောင် ပြန်မပေးရသေးဘူးလေ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ "ငါက ဘယ်တုန်းက မင်းရဲ့..." ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ စကားရပ်သွားသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နားရွက်များ နီရဲလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "အော်... အခုမှ သတိရသွားပြီပေါ့လေ။ အဲဒီစာအုပ်တွေက ချင်းကျိုးကနေ ရလာတာ၊ ကျွန်တော် အများကြီး ပေးပြီး ဝယ်ထားရတာဗျ။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုတော်ရှစ်ရေ၊ ဘယ်တော့လောက် ပြန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
မနှစ်မြို့ဖွယ် အကြောင်းအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုစာအုပ်များကို ပြန်တွေးမိပြီး လှည့်စားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ "မင်းက စာအုပ်ပြန်ပေးဖို့ ပြောနေသေးတယ်ပေါ့။ မင်းနဲ့ ရှင်းဖို့ ရှိတာတွေကို မရှင်းဘဲ သည်းခံပေးထားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ထုလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီစာအုပ်တွေထဲမှာ ချင်းကျိုးက မြောင်လူမျိုးတွေအကြောင်း ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ လေးအုပ်ဖတ်ပြီးတဲ့အထိ အသုံးဝင်တဲ့အချက် တစ်ချက်မှ မတွေ့ဘူး! ငါ့ရဲ့ ညအိပ်ချိန်တွေကို အလကား အချိန်ဖြုန်းလိုက်ရတယ်!"
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ပါ'နိုင်'တယ်လို့ပဲ ပြောတာလေ၊ ပါ'ကိုပါရမယ်'လို့ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်လား"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဝေယွီ သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း အရှက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဖတ်ပြီးရင် ပြန်ပေးဖို့တော့ မမေ့နဲ့။ ဒါတွေက ရှားပါးစုဆောင်းမှုတွေ၊ နောက်ဆို ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စိတ်တိုလုဆဲဆဲတွင် ဝေယွီ သည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီစာအုပ်တွေထဲမှာ ချင်းကျိုးက ဘယ်နေရာတွေက လှတယ်၊ ဘယ်နေရာတွေက ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာရော ပါလား"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ လီရွာက လော့လော့တောင်ဆိုတဲ့ နေရာအကြောင်း သီးသန့်ဖော်ပြထားတာတော့ တွေ့တယ်။ ရှုခင်းအကြောင်းတော့ မပါဘူး၊ ငယ်ရွယ်တဲ့ မူအိုင်တစ်ယောက် သူ့အချစ်ကို ဖော်ပြခဲ့တဲ့နေရာလို့ပဲ ရေးထားတယ်။ လှတော့မှာပါ"
ဝေယွီ သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အသံရှည်ဖြင့် "အော်" ဟု အော်လိုက်သည်။
"လော့လော့တောင်၊ ချစ်သူတွေရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နေရာပေါ့။ သိပြီ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ သတိပေးထားမယ်၊ ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်နဲ့။ မင်းက ဂျောင်ကျိုးကနေ ပြန်လာတာ မကြာသေးဘူး။ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ ရှာဖို့ ချင်းကျိုးကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် သွားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ချင်းကျိုးဆိုတာ သွားရလွယ်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီက မြောင်လူမျိုးတွေက ကြမ်းတမ်းတယ်၊ စိုစွတ်တဲ့ ရာသီဥတုအပြင် မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်နဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကလည်း ပေါလွန်းတယ်။ တစ်ချက်မှားရင် အဆိပ်သင့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဖျားနာတာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ငါတို့ စစ်သည်တွေ အမြောက်အမြား အဲဒီမှာ ကျဆုံးခဲ့ရတာ။ မင်းသာ သွားရင် အသက်နဲ့ ပြန်လာနိုင်မလား ဘယ်သူသိမှာလဲ!"
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ပြောသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အခုသွားမယ်လို့ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ"
"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်း ချင်းကျိုးကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ မပြောနဲ့။ ငါကတော့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေချင်သေးတယ်"
အနည်းငယ် စနောက်လိုက်ပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထို "တုတ်ချောင်း" ကို ယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။ "ကဲပါ၊ ငါ စတုတ္ထမြောက်မင်းသားဆီ သွားဦးမယ်။ မင်း လိုက်မလား"
ဝေယွီ က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မလိုက်ဘူး၊ အစ်ကိုတော်ပဲ သွားပါ။"
သူ့မှာ မကြာသေးမီက အလုပ်များလွန်းနေသဖြင့် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာပင် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဒါက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပဲ! မဖြစ်မနေ ကိစ္စမျိုးသာ မဟုတ်ပါက ဝေယွီ သည် အိပ်ရာထဲမှတောင် ထချင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ့်အဆောင်မှာပဲ နားနေရတာက ပိုကောင်းသေးသည်။
***
လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ ထုတ်လုပ်သော ပထမမျိုးဆက် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းမှာ နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဝေယွီ အထင်သေးခဲ့သော ထို "တုတ်ချောင်း" မှာ အခြားသော အမတ်များ၏ လက်ထဲတွင်မူ ရှားပါးရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ ကျိုးသွားမည် သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ထားကြသည်။ ချီးမွမ်းစကားများမှာ ရေလိုပင် စီးဆင်းလာပြီး ဝေယွီ မှာ "အံ့ဩစရာပါပဲ" ဟုသာ အော်ဟစ်နိုင်တော့သည်။
သူတို့မှာ အဆင့်မြင့် ပညာတတ်များဖြစ်ကြရာ ချီးမွမ်းစကားတိုင်းမှာ ထူးခြားနေသည်။ အားလုံးကိုသာ စုစည်းလိုက်မည်ဆိုပါက အာရုံခံစားမှု ထက်မြက်သူပင်လျှင် ထိုပန်းပန်စကားလုံးများ၏ ပမာဏကြောင့် ရူးသွားနိုင်ပေသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုချိုမြိန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ သူသည် မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်နေရုံသာမက ဝေယွီ ကိုပါ ထို "တုတ်ချောင်း"—မဟုတ်ပါ၊ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းအကြောင်း မည်သို့ထင်မြင်သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝေယွီ မှာ အခြား ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
"အဖေတော်၊ သားတော်ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပိုပြီး တိုးမြှင့်ဖို့ လိုပါသေးတယ်။ အကွာအဝေး အတောင်နှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ဆိုရင် စစ်မြေပြင်မှာ ဘယ်လို အကျိုးရှိရှိ သုံးနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်ုပ်တို့ မဟာဝေနိုင်ငံ စစ်သည်တွေ သုံးရမယ့် ကိရိယာတွေက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရမယ်!"
နန်းတော်တွင် ဝေယွီ သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သားတော်သည် လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနကို ယုံကြည်ပါသည်။ သခင်ဖေးကျိ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပိုမိုပေါ့ပါးပြီး ပိုမိုလှပကာ အကွာအဝေး ပိုရောက်သည့် ဒုတိယမျိုးဆက် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို လက်မှုပညာရှင်များက ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။ စစ်သည်များ၏ အနာဂတ်မှာ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနအပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ တည်မှီနေပါသည်!"
ဖေးကျိ နှင့် လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ အခြားသူများမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ရပ်နေနိုင်တော့သည်။