ဖူရှင်းသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် သုတေသီတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ဝေမှာမူ သုတေသနလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်မှုနည်းပါးသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပိုင်းတွင် အလွန်ထက်မြက်သည့် သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်ဦး ဆုံတွေ့သောအခါ သူတို့၏ စိတ်သဘောထားမှာ အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသွားတော့သည်။
ယမ်းမှုန့်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ အလွန်ပင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေသည် ယင်းအကြောင်းအရာကို ဘာမျှမသိသော်လည်း ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှသည် ဓာတုဗေဒသဘောတရားများ၊ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် နောက်ဆုံးရလဒ်များအထိ အသေးစိတ်ကျလှသည့် မေးခွန်းများကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူ၏ မေးခွန်းများစွာသည် ဖူရှင်းကို မိမိ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များနောက်ကွယ်မှ နည်းပညာများကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်စေရန် တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အတွေးနယ်ချဲ့စရာ ကောင်းလှသည့် မေးခွန်းများ ဖြစ်နေသည်။
မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် အခြားသူများ မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝေသည် သူ၏ “အိပ်မက်ထဲက လက်နက်” အကြောင်းကို နောက်ဆုံး၌ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ယမ်းမှုန့်ဆိုတာ တောင်တွေကိုတောင် ပြိုကွဲစေနိုင်ပြီး ပင်လယ်တွေကိုတောင် လှုပ်ခတ်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ မြို့ရိုးကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ဒါဟာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ။ သူပေါက်ကွဲတဲ့အခါ မိုးကြိုးပစ်သလို အသံမြည်ပြီး အပူချိန်က ဧကဝက်ကျော်အထိ လွှမ်းခြုံသွားနိုင်တယ်။ လူတွေရော၊ နွားရေတွေပါ တစ်စုံတစ်ရာ အစအနမကျန်အောင် ပျက်စီးသွားနိုင်သလို သံချပ်ကာတွေနဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်လေ။”
ဤအိပ်မက်ထဲက လက်နက်အကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ် ဧကရာဇ်ဝေသည် ဖူရှင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းပြသောဆန္ဒများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ “ဆရာကြီး၊ အကယ်၍ သင်သာ ဒီလောက်အထိ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ယမ်းမှုန့်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်အနေနဲ့ သင့်ကို ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ပေးအပ်ပြီး မာကွစ်အဆင့်အထိ ချီးမြှင့်ပါ့မယ်။ ဘယ်လိုသဘောရသလဲ။”
သို့သော် ဖူရှင်းမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားပုံမရပေ။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကြီးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်က အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ အိုမင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီလိုအရာမျိုးတွေကို ကျွန်ုပ် စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။”
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “ဒါဆိုရင်ကော၊ သင့်ရဲ့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်တွေအတွက် စီမံပေးရမလား။”
ဖူရှင်းသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်ုပ်မှာ စွမ်းရည်မရှိတဲ့ တပည့်တချို့ကလွဲလို့ ဒီလောကမှာ ဘယ်ဆွေမျိုးသားချင်းမှ မရှိပါဘူး။”
သူ့တွင် ဆွေမျိုးသားချင်း လုံးဝမရှိသည်ဖြစ်ရာ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်အတွက် အမွေအနှစ်ချန်ထားပေးရန် ကိစ္စမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဧကရာဇ်ဝေသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် မည်သူမဆို ဤမျှကြီးမားသည့် ဆုလာဘ်များကို မည်သို့ငြင်းပယ်နိုင်ရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး အကျိုးအမြတ်မရှိပါက ဤသုတေသီက အလုပ်ကို ပေါ့ဆသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ဧကရာဇ်ဝေသည် ခြံဝင်းအတွင်း ပြန့်ကျဲနေသည့် ပစ္စည်းမျိုးစုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
“ကျွန်ုပ် နားလည်ပါပြီ” ဟု ဧကရာဇ်ဝေက ဆိုသည်။ “ဆရာကြီး၊ သင်ဟာ ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ ရွှေ၊ ငွေနဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တွေဟာ လောကီအရာတွေသာဖြစ်ပြီး သင် စိတ်မဝင်စားတာဟာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင့်ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံက အလွန်ရိုးရှင်းနေတာကို ကျွန်ုပ်တွေ့ရတယ်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက သင့်စမ်းသပ်ချက်တွေအတွက် ကိရိယာတွေကို ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီလိုအရာတွေက ရှားပါးပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုသလဲ၊ အနာဂတ်မှာ သင့်ကို ဘာပဲလိုလို မဟာဝေနိုင်ငံရဲ့ ထောင့်စေ့တိုင်းကနေ ရှာဖွေပြီး ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”
ဖူရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ နောက်ဆုံး၌ တောက်ပလာသည်။
သူသည် ဧကရာဇ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ပံ့ပိုးသူကို တွေ့ရှိပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖူရှင်းသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့၊ ဟုတ်တာပေါ့! ဒါက ကောင်းပါတယ်။ ဒါက ကျွန်ုပ် အလိုရှိတဲ့အရာပါပဲ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ရက်ရောမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယခင်က ပံ့ပိုးပေးသူဖြစ်သည့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဖူရှင်းက သူတို့မှာ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသည်ဖြစ်ရာ ဤမျှလောက်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးပင် မဟုတ်ပါလော။
***
ဧကရာဇ်ဝေသည် ထိုအိမ်တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် အယ်လ်ခီမီပညာရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံရုံသာမက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ထမင်းစားဆောင်တွင် အစားအသောက်များပင် သုံးဆောင်ခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရပြီးနောက် သူ၏သားတော် ရေးဆွဲထားသည့် ထူးဆန်းသော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းလှသော စည်းမျဉ်းများကို သူ သဘောတူမိသည်။ ထိုကောင်စုတ်လေးသည် အိမ်တော်ကို ကောင်းစွာ စီမံခန့်ခွဲထားပြီး လူများမှာလည်း စည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်။ အနာဂတ်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မည်သူမဆို သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောမိသည်။ *ငါ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ လူတွေ လွှတ်ပေးသင့်သလား။ နန်းတော်အစောင့်တပ်ကိုတော့ အခုလောလောဆယ် ရွှေ့လို့မရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ်ကတော့...*
နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် စိတ်အေးချမ်းမှုဆိုင်ရာ ခန်းမသို့ တန်းမသွားဘဲ အဝတ်အစားအရင် လဲလှယ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် လီချန်သည် စိုးရိမ်သောက ရောက်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် လျှောက်လာသော ဆူဂါအိုရှင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ နဝမမင်းသားဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆူဂါအိုရှင်းသည် “သတင်းဆိုး” ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်သည် နဝမမင်းသားကို စစ်ဆေးရန်အတွက် အမှာစာများကို ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း မင်းသားမှာ တစ်ခုမျှ အတည်မပြုပေးခဲ့ပေ။
ဆူဂါအိုရှင်းသည် သူ၏သခင်ဖြစ်သူကို ပြောပြရင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ “တကယ်တော့ မင်းသားက လုံးဝ ငြင်းပယ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေက သူဆုံးဖြတ်ရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူ အာဏာကို ကျော်လွန်ပြီး မလုပ်ဆောင်တာပါတဲ့...”
နန်းတော်တွင် အမှုထမ်းနေသူများအားလုံး နယ်ကျော်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြသည်။ နိုင်ငံရေးကိစ္စများတွင် မင်းသားများနှင့် အမှုထမ်းများသည် စံနှုန်းတူတူပင် သတ်မှတ်ခံကြရသည်။
လီချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။ “နဝမမင်းသားက သတိထားနေတာပါပဲ။”
*ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အတည်ပြုချက်က တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမူဝါဒတွေကို အမှန်တကယ် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်တာက တစ်ပိုင်း... နန်းတော်ထဲက လူတွေကတော့ သတိထားကြရမယ်။*
ဧကရာဇ်ဝေသည် အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာချိန်တွင် လီချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီး လီချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆူဂါအိုရှင်းကို မေးလိုက်သည်၊ “ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ပြန်ရောက်ပြီလား။”
ဆူဂါအိုရှင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “ရောက်ပါပြီ၊ မင်းသား ပြန်ရောက်တာ အချိန်အတော်ကြာပါပြီ။ သူ မထွက်ခွာခင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီကို စကားတစ်ခွန်း မှာလိုက်ပါသေးတယ်။”
“ဘာစကားလဲ။”
“နဝမမင်းသားက... ‘ကိုယ်လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို ကိုယ်ဘာသာ လုပ်ပါ’ လို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျ။”
ဧကရာဇ်ဝေသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် ဘာမှမပြောဘူးလား။ သူ ကျွန်ုပ်ပေးလိုက်တဲ့ အမှာစာတွေကို အနည်းဆုံးတော့ စစ်ဆေးပြီးပြီလား။”
ဆူဂါအိုရှင်းသည် အငေါ့မတည့်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မစစ်ဆေးရသေးပါဘူး။ အဲဒီထဲက အချို့အပိုင်းတွေကို သူ အတည်မပြုနိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။”
ဧကရာဇ်ဝေသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “သူက အခုတော့ တကယ်ကို ရိုးသားနေတော့တာပဲ!”
ဆူဂါအိုရှင်းသည် မလာခင်က အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်က ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် စကားသတင်းပေးပြီးနောက် ဧကရာဇ်မှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီချန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာကို ဆက်စောင့်နေတာလဲ။ ရေခန်းကိုသွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်လိုက်တော့!”
“အာ? အော်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ အခုချက်ချင်းပဲ!”
ဆူဂါအိုရှင်းသည် မူးဝေနေသလို ခံစားချက်ဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ နဝမမင်းသားအပေါ် ထားရှိသည့် သည်းခံမှုနှင့် ယုံကြည်မှုမှာ အခြားမင်းသားများနှင့် မတူဘဲ တစ်မူထူးခြားနေကြောင်း၊ အခြားမည်သည့်မင်းသားကိုမျှ မပြသသည့် ဖခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် စိတ်အေးချမ်းမှုဆိုင်ရာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ စားပွဲပေါ်တွင်ပုံထားသည့် အမှာစာများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အချို့ကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထိုကောင်စုတ်လေးသည် တစ်ခုမျှ အတည်မပြုပေးထားပေ။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ပုံထားသည့် အမှာစာပုံကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ *ဒီလောက်များပါလား... ဒါတွေကို အပြီးသတ်ဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ညဉ့်နက်အောင် လုပ်ရမလဲ။ ငါ စောစောအိပ်ချင်တာကို!*
တိတ်ဆိတ်နေသည့် စိတ်အေးချမ်းမှုဆိုင်ရာ ခန်းမထဲတွင် တစ်နေ့လုံး ကစားလာခဲ့သည့် ဧကရာဇ်သည် စားပွဲခုံသို့ ပြန်ထိုင်ကာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေမိသည်။
“ဒီသားမိုက်ကတော့... အမှာစာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ပြောထားတာကို မလုပ်ဘူး။ သူ ပျင်းချင်နေတာ သေချာတယ်။”
“သူက ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စိတ်ကို နားလည်ပေးဖို့ လုံးဝမကြိုးစားဘူး။ ဟွန်း၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို စာအုပ်တွေ ကူးရေးခိုင်းဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာရမယ်။”
“တောက်၊ ဒီဟူကျိုးမြို့ဝန်ကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ။ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ကောင်းပဲ...”
***
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေယွီသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို အေးအေးလူလူ ဖတ်ရှုနေစဉ် ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူက အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်လာသည်။
“နဝမမြောက်ညီလေး၊ မြန်မြန်လာ! ဒီအံ့သြစရာကောင်းတဲ့အရာကို လာကြည့်စမ်း!”
တံခါးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ပွင့်သွားသည်။ ဝေယွီ ခြေထောက်မချခင်မှာပင် အစ်ကိုဖြစ်သူက တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံစံဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“ကြည့်စမ်း၊ ဒါကို မှန်ပြောင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါနဲ့ဆို အဝေးကြီးကို မြင်ရတယ်။ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုဆီကနေ ငါ အခုပဲ ရလာတာ!”
ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသားသည် ထိုပစ္စည်း၏ ထူးခြားပုံကို ဝေယွီကို ပြသရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သို့သော် ဝေယွီကမူ ထိုပစ္စည်းကို တစ်ချက်မျှသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆကြည့်ကာ စာအုပ်ထဲသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ “အော်၊ ပြီးသွားပြီလား။ အလုပ်သမားရေးရာ ဝန်ကြီးဌာနကတော့ သိပ်ပြီး အလုပ်မတွင်လှဘူးပဲနော်။”
ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသား၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပြီးနောက် သူသည် ညီငယ်ဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီမှန်ပြောင်းကလည်း မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“အင်းလေ။”
ဝေယွီသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူကို အзорတူသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ပုံသေနည်းကို ပေးလိုက်တာပါ။ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုရဲ့ မျက်မှန်တွေအတွက် ပုံသေနည်းတောင် ကျွန်တော့်ဆီက ရတာပဲ။ အော်၊ ဟုတ်သားပဲ၊ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုကလွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်ကို အမြတ်ဝေစုပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွန်တော် ကျွေးပါ့မယ်၊ ကောင်းတယ်မလား။”
ရှစ်ယောက်မြောက် မင်းသားမှာမူ - “...”
သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပျော်ရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။