နန်းတော်ဝင်းအတွင်းရှိ လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရင်း ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဟဲ့ယုံ ၏ အသေးစိတ်ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။
“အဲဒီဘက်မှာက ကျောင်းပါ။ အိမ်တော်ထဲက ကလေးအားလုံး အဲဒီမှာ ပညာသင်ကြပါတယ်။ ပညာရှိမင်းသားကြီးက ကလေးတွေဆိုတာ အနာဂတ်ပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲပါစေ ပညာရေးအတွက်တော့ နှမြောတွန့်တိုလို့ မရဘူးလို့ မိန့်ကြားထားပါတယ်”
“အဲဒီအဆောက်အအုံကတော့ ထမင်းစားဆောင်ပါ။ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေက အဲဒီမှာ တစ်နေ့နှစ်ကြိမ် အခမဲ့ စားသောက်ခွင့်ရပါတယ်။ တခြားသူတွေကတော့ စားချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးရပေမဲ့ ပညာရှိမင်းသားကြီးက ရန်ပုံငွေ လုံလောက်လာတဲ့အခါ အိမ်တော်ထဲက လူတိုင်း အခမဲ့ စားသောက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်”
“အဲဒီဘက်ကတော့ ကျောင်းသားတွေ အိပ်စက်တဲ့ အဆောင်ပါ။ ပညာရှိမင်းသားကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း အခန်းတိုင်းကို ပုံစံတူ အိပ်ရာထပ်တွေနဲ့ပဲ စီစဉ်ထားပါတယ်”
ဟဲ့ယုံ သည် အိမ်တော်၏ မည်သည့်နေရာကိုမဆို ရှင်းပြရာတွင် “ပညာရှိမင်းသားကြီး” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် မိမိ၏သားတော် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ကြားသိရသည့်အခါတွင်မူ မိမိအထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်အရည်အချင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှပေသည်။
ဤအိမ်တော်ကို သူ စီမံခန့်ခွဲထားပုံကို ကြည့်ပါ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ တင်းကျပ်မှုမျိုး မရှိဘဲ ထူးခြားဆန်းပြားနေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော် အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်အတွက်မူ ရိုးရာဓလေ့ဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးအနည်းဆုံး ကိရိယာမျိုးသာ ဖြစ်တတ်သည်။ အားနည်းသူများသာ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာကြပြီး အားကောင်းသူများကသာ စည်းမျဉ်းများကို ဖန်တီးကြသည်။
ဧကရာဇ် သည် အနီးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေသော ဟဲ့ယုံ ကို ကြည့်ကာ “ဒီကလူတွေက ပညာရှိမင်းသားကြီးအပေါ် ဘယ်လို သဘောထားကြသလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟဲ့ယုံ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ကတော့ အစေခံတွေပါ၊ သခင်အကြောင်းကို မကောင်းပြောဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ အိမ်တော်ထဲက လူတိုင်းက ပညာရှိမင်းသားကြီးအပေါ် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ပြီး လေးစားနေကြပါတယ်”
ဧကရာဇ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည်။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သင့်သည်။ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးသည် ပြည်သူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို လိုအပ်သည်။
ဧကရာဇ် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အဝေးရှိ ကျောင်းဆောင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက “ကျောင်းသား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိသလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လေးဆယ့်ရှစ်ယောက်ပါ။ အများစုကတော့ အိမ်တော်က အငှားလုပ်စားတဲ့ မိသားစုတွေက ဖြစ်ပြီး တချို့ကတော့ အနီးအနားမှာ လှည့်လည်နေတဲ့ သူတောင်းစားကလေးတွေပါ။ ပညာရှိမင်းသားကြီးက သနားကြင်နာပြီး သူတို့ကို ခေါ်ယူကာ ဒီမှာ ပညာသင်ခွင့်ပေးထားတာပါ”
ဟဲ့ယုံ သည် ထိုကောင်းမှုကုသိုလ်အတွက် ဂုဏ်ယူမနေခဲ့ပေ။ ပထမအချက်မှာ အစေခံတစ်ဦး၏ ကောင်းမှုသည် သခင်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးသာ ဖြစ်ရမည်မှာ ထုံးစံဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာလည်း ထိုကလေးငယ်များ ရှိနေခြင်းသည် ပညာရှိမင်းသားကြီး၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဟဲ့ယုံ က အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေ၍ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိမိသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဧကရာဇ် အား ပြသချင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏သခင်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးကလည်း ထိုအကြောင်းကို သိရှိသင့်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်ဖြစ်သည့် ဧကရာဇ် အတွက်မူ ပြည်သူများ ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်စေရန်မှာ မိမိ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို သူတောင်းစားများကို ခေါ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ပညာသင်ကြားပေးခြင်းအတွက် အပြစ်မတင်ပေ။ အမှန်ဆိုရသော် ၎င်းသည် လူကြိုက်များအောင် လုပ်ဆောင်သည့် ပရိယာယ်သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် အိမ်တော်တွင် ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ အစောကတည်းက သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို မသိရသော်လည်း အမှောင်ထဲတွင်တော့ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုကောင်လေးသည် ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်သည်မဟုတ်ရာ အရာအားလုံးကို သူ မည်သို့ စောင့်ကြည့်နိုင်ပါမည်နည်း။
ဧကရာဇ် သည် ခေါင်းညိတ်ကာ “ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိသလဲ။ ပညာရေးဘွဲ့ထူးရထားတဲ့သူတွေ ပါသလား။ သူတို့က ဘာတွေ သင်ပေးကြသလဲ” ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းကြောင့် ဟဲ့ယုံ သည် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“အမ်… ကျောင်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲ ဟဲ့အန်း ပါ။ သူက ပညာရေးဘွဲ့ထူးတော့ မရှိပါဘူး။ ပညာရှိမင်းသားကြီးကတော့ ကလေးတွေကို အခြေခံစာပေနဲ့ စာဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးဖို့ ခိုင်းထားတာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကလေးတွေကို အသိပညာသစ်တွေ သင်ပေးဖို့ ပညာရှင်တွေကို ထပ်ခေါ်ဦးမယ်လို့ မင်းသားကြီးက ပြောပါတယ်။ အော်၊ နောက်ပြီး ဘာသာရပ်တစ်ခုကတော့ အခုလက်ရှိ ဆရာရှိနေပြီးသားပါ”
ဧကရာဇ် သည် မျက်ခုံးတွန့်ချိုးလိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ဝေယွီ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသော “ဓာတုဗေဒပညာရှင်များ” ကို သတိရသွားသည်။ သူတို့သည် ဓာတုဗေဒကို လေ့လာနေကြခြင်းလော။ သူမြင်ခဲ့ရသည့် ဒုံးအမြောက်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ဧကရာဇ် ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် ဟဲ့ယုံ ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကာ “အဲဒီဘာသာရပ်ကို ဓာတုဗေဒပညာရှင်တွေက သင်ပေးတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟဲ့ယုံ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်! ဓာတုဗေဒပညာရှင်တွေပါ!”
ဧကရာဇ် မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ “မြန်မြန်၊ လမ်းပြစမ်း။ ငါ့ကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားပေး!”
***
ဖူရှင်းသည် မကြာသေးမီက ယမ်းမှုန့်များကို သုတေသနပြုနေသည်။ ဝေယွီ သည် ယွမ်ချီဇီနှင့် ရှွမ်လင်ဇီတို့ရှေ့တွင် ထိုအယူအဆကို မဆင်မခြင် ပြောမိခဲ့ရာ ထိုသူနှစ်ဦးက သူတို့၏ဆရာထံ တင်ပြခဲ့ပြီး ဆရာဖြစ်သူကလည်း အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ ဖူရှင်းသည် သုတေသနပြုခြင်းကို ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် အကြမ်းဖက်ဓာတ်ပြုမှုများ၏ နိယာမများကို လေ့လာရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ အခြားခေတ်ကာလတစ်ခုတွင်သာ သူရှိနေခဲ့လျှင် ဓာတုဗေဒနှင့် ဓာတုအင်ဂျင်နီယာပညာရပ်တွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
သူ၏ သုတေသနလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပေါက်ကွဲမှု အသေးစားများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသောကြောင့် သူသည် အလုပ်ရုံကို အိမ်တော်၏ အဓိကနေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းကာ အနီးအနားရှိ တောင်ခြေရင်းတွင် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည်။ ဝေယွီ ၏ အလုပ်ကို အဟန့်အတားမရှိစေရဟူသော အမိန့်ကြောင့် ထိုနေရာကို အလျင်အမြန်ပင် ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်လည်း မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အနီးအနားတွင် လူသူနည်းပါးသည်။ အငှားလုပ်စားသည့် လယ်သမားများကမူ တောင်ပေါ်တွင် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲသံများ ကြားနေရတတ်သဖြင့် ထိုနေရာကို ဘယ်သူမှ မကပ်ရဲကြပေ။
ဧကရာဇ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘုန်း!”
“အာ! ဧကရာဇ် ကို ကာကွယ်ကြ! သတိထားကြပါ၊ အရှင်မင်းကြီး!”
ဟဲ့ယုံ က အသံပေးထားသော်လည်း လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။ လီချန် သည် ချက်ချင်းပင် ဧကရာဇ် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်ကာ အစောင့်တပ်သားများကို ဧကရာဇ် အား ဝန်းရံကာကွယ်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ အားလုံးပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ”
ဧကရာဇ် မှာ လီချန် ကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်ပေ။ ပထမဆုံး အံ့အားသင့်မှုအပြီးတွင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအသံ - ထိုအသံသည် သူ၏ ကိုးယောက်မြောက် သားတော် ပြောပြဖူးသော ပေါက်ကွဲသံပင် မဟုတ်လော။
ဧကရာဇ် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် တောင်ခြေသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်ရာ လီချန် ပင် မတားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကျောက်နံရံနိမ့်နိမ့်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထိမိလဲမိဖြင့် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။
*ချောင်းဆိုးသံ၊ ချောင်းဆိုးသံ!*
အဘိုးအိုသည် တရစပ် ချောင်းဆိုးရင်း နံရံကို မှီကာ ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာ၊ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်တို့မှာ မီးခိုးပြာရောင်နှင့် အနက်ရောင် အမှုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ မြေမှုန့်များ ပေကျံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဧကရာဇ် သည် သူ ရေရွတ်နေသည့် ကျိန်စာများကို ဝိုးတဝါး ကြားလိုက်ရသည်။
“ယွမ်… အဲဒီ နားမထောင်တဲ့ ကောင်! အသုတ်ငါးကို သုံးဖို့ ပြောထားတာကို… သူ မှားယွင်းသွားပြန်ပြီ၊ ကြက်ဦးနှောက်နဲ့ကောင်… ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပျက်စီးအောင် လုပ်ပြန်ပြီ…”
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော်လည်း အဘိုးအို၏ ကျိန်ဆဲပုံမှာ လျှာကျွမ်းကျင်ပြီး တစ်ခါမှ ထပ်မပြောဘဲ ကျိန်ဆဲနေသည်။ ဧကရာဇ် နှင့် နောက်ပါများမှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ဖူရှင်းသည် ချောင်းဆိုးခြင်း ရပ်သွားပြီး အမှိုက်များကို ရှင်းရန် ပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်မှ အနီးတွင် ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်မှန်တွင် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမှုန်များ ကပ်နေသဖြင့် အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးနေသည်။ သူသည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်၊ သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်တပ်လိုက်သည်။
အော်၊ အခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပြီ။
ဟင်? အိမ်တော်ထိန်း ဟဲ့ယုံ က ဘာလို့ နောက်မှာ ရပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှေ့က လူက ဘယ်သူလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ နှင့် ဖူရှင်းတို့၏ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုမှာ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သည်ဟုသာ ဆိုရမည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် ဧကရာဇ် သည် ဖူရှင်း၏ လမ်းပြမှုဖြင့် စမ်းသပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ ရှုပ်ပွနေသော ကိရိယာများအပြင် ထောင့်လေးနေရာတွင် ရှိနေသည့် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တွင်းကြီးလေးတွင်းမှာ အထင်ရှားဆုံးပင်။ တွင်းတစ်ခုစီနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အတိတ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပေါက်ကွဲမှု၏ သဲလွန်စများမှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။
အစောင့်များ ဝန်းရံထားစဉ် ဧကရာဇ် သည် တွင်းတစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ရပ်ကာ အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။
“ဒါက ယမ်းမှုန့်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်တာလား”
ဖူရှင်း မျက်နှာရဲသွားသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး… အဲဒီတွင်းကိုတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တူးထားတာပါ”